Christmas in July (1940)

De eerste film van Sturges die ik zie. De films waar ik het meest van verwacht bewust nog even bewaard.

Mensen die moeite hebben met sentiment, karikaturen en moraal moeten hier vooral ver vandaan blijven. Maar daaronder schuilt een boeiende en grappige satire op kapitalisme en de Amerikaanse droom die heel duidelijk beinvloed is door de crisis van de jaren '30 (Sturges schreef dit al in 1931 las ik net, dat verbaast me niks). Voor mij was het een onweerstaanbare film. Met heerlijk getimede grappen.

Als ik de andere films uit deze box net zo fijn vind als deze ben ik een blij mens.

4.0*

Ook ik ben begonnen aan de Sturges box, nadat ik een jaartje geleden het geweldige Hail the Conquering Hero zag. Christmas in July kent helaas nog niet de vele spitsvormige dialogen, maar het is duidelijkt te zien dat je ook hier naar een Sturges film kijkt. Tussen Powwel en Drew is er een goeie chemie, maar vooral Raymond Walburn steelt in enkele scènes de show, als opgefokte eigenaar van een koffieketen.

Als volgens Ramon dit tot nu toe de minste is van Sturges, ligt er nog heel veel moois in het verschiet.

3,5* voor Christmas in July

Deze Preston Sturges kon me wel bekoren , leuk verhaal niet over the top , gewoon goed gedaan.

Van de zeven Preston Sturges-films, die ik totnogtoe gezien heb, is dit verhaal over een uit de hand gelopen grap over goklust en hebberigheid naar mijn smaak veruit de minste. Zoals Ramon K terecht opmerkt een tamelijk melig verhaal, dat maar zelden grappig wordt. Bovendien mist het duo Powell-Drew uitstraling. Sturges heeft veel betere films gemaakt (“Sullivan’s Travels”, “The Miracle of Morgan’s Creek”). Matig.

Oneliners (arrest those people – who do you think you are ? Hitler ? --- detail : film is van 1940 ! ) zijn goud waard en de hilarische scenes tussen de 3 machten (gewone man, industrieel en commercieel) is comedy van de bovenste plank. We krijgen dus een scherpe satire op kapitalisme en bedrijfswereld én een romantic comedy waarin duidelijk 'geld maakt wel gelukkig' gesuggereerd wordt. Misschien iets te veel voor ogenschijnlijke luchtige comedy. Let even op de laatste 10 minuten. Sturges deelt een welgemeende tik uit aan zijn naïeve personages. Uiteindelijk krijgt Powell dankzij de bevlogen speech van Drew toch zijn kans op geluk/geld maar – en dat is nu het venijn van Sturges – hij gelooft er niet in want hij heeft de wedstrijd niet gewonnen. Maar Sturges gaat verder. Epiloog : uiteindelijk pikken ze een winnaar en dat is ... Powell maar ik vermoed dat hij dit nooit zal weten. Dan is er nog 'de zwarte kat'. Volgens Drew een paar scenes daarvoor : goodluck or badluck – it depends what follows after ... Sturges is misschien hier te subtiel om deze grande finale te laten schitteren. Ik wil nog een scene vermelden : de knap geschreven scene op het dak in het begin van de film waar de droom op geld het paar bijna ruziënd uit elkaar gaat maar toch op de valreep goed maakt ( door voortdurend goodnight ... goodnight ...goodnight te herhalen). Mooi moment.

Vreemde toestanden wanneer de jury in eigen naam de winnaar van een contest contacteert zonder de bedrijfsleider/geldschieter daarin te kennen. Want dat is het uitgangspunt van deze film. Verder best wel vermakelijk zonder echte uitschieters. Een typisch Amerikaans verhaal dat geënt is op het overtreffend slagen in het leven met bijhorend salaris, uitzet en het juiste meisje.