All about Eve (1950)

Cynisch beeld van de toneelwereld met Bette Davis, die schittert als een ster op haar retour. All About Eve is een regelrechte klassieker die een halve eeuw geleden genomineerd werd voor maar liefst veertien Oscars en er zes stuks van in de wacht sleepte, waaronder die van Beste Film...

Mooie, stijlvolle film uit de oude doos over het betere ellebogenwerk. Dat mensen het woord 'saai' in de mond nemen kan ik ergens echter wel begrijpen; de film is wat aan de lange kant.

3,5*.

Fantastische film dat het voornamelijk moet hebben van de vertel-structuur, een magistraal script, en de acteerprestaties van de dames. Ja, niet alleen diva Bette Davis schittert, ook Anne Baxter, Celeste Holm, Thelma Ritter en (een hilarische) Marilyn Monroe spelen de mannen van het scherm. Opmerkelijk dat geen van de dames een Oscar won.

Geheel oneens (ok, ok, zeer voorspelbaar natuurlijk). Maar dat laatste shot was overweldigend!

Toch maar de volle 5 sterren na het herlezen van de heerlijke quotes op imdb. Pure klasse.

Interessant, omdat beide films toch wel aan elkaar verwant zijn qua thema. Was er een kleine golf van introspectie in de filmwereld op dat moment?

Interessant punt maak je daar. IMDB zegt daarover:

Of hoe werkelijkheid en film wel heel dicht bij elkaar kunnen liggen.

Grandioos goed geschreven, dialogen zoals hier vind je niet vaak. Baxter is goed, Davis is geweldig. Nog maar erg weinig van gezien, maar als meer van haar rollen in de buurt van dit niveau komen heb ik er een favoriete actrice bij.

Voorlopig een dikke 4.0*

Een uitstekende film met sterk spel, leuke personages, een boeiend verhaal en een aantal heerlijke dialogen. Vooral de acteurs zijn echt voortreffelijk op elkaar ingespeeld en er wordt heel natuurlijk geacteerd, wat je echt doet meeleven met de personages. Ze stralen allemaal stuk voor stuk iets bijzonders uit. Enige grote minpunt vond ik echter dat de film te lang duurde. De eerste drie kwartier heb ik echt geboeid zitten kijken, maar na een uurtje werd het allemaal steeds wat minder en minder. Slecht of saai werd het nergens, maar de sterke toon en heerlijke sfeer uit het eerste uur weet Mankiewicz later niet meer te bereiken. En de film had sowieso wel twintig minuten tot een half uurtje korter gemogen.

Een hele dikke 3,5

Mochten de hoofdrolspelers als een voetbalelftal door het leven gaan dan zou Margot Channing de nummer 10 positie in het veld bekleedden. Bette Davis speelt constant gallery play en zorgt ervoor dat de andere acteurs en actrices zich aan haar kunnen optrekken.

All About Eve is een dynamische film die een actrice op de toppen van haar kunnen toont. Een film die niet alleen maar leuk is omdat iemand over de rug van een ander vislijntjes uitlegt en achter diens rug flink aan het netwerken is. All About Eve is ook nog eens bijzonder aangenaam omdat zij je meevoert naar de wereld van de showbusiness met al haar feestjes, intriges en voorstellingen. Het meest krachtige van deze film vind ik nog wel dat niet iedereen 1,2,3 zwicht voor Eve `s charmes, hiermee vooral doelend op de echtgenoot van Margot die zich niet laat verleidden, iets wat ook de geslepen vos Addison deWitt ter oren komt. Prachtig hoe de film geen zwart - wit beeld tracht neer te zetten en hiermee een simpele rise and fall structuur weet te omzeilen. Niet iedereen gaat gelijk plat voor Eve. Getuigen de beste vriendin van Margot, die wel degelijk charmes voor haar bezat maar niet gelijk oppervlakkig Margot in de steek liet en haar juist trouw bleef zonder dat er al chantage aan vooraf was gegaan.

Een inventieve film die dus een fraai beeld schetst van hoe sommigen mensen over lijken kunnen gaan om hun idealen te bereiken. Qua thema inderdaad verwant aan Sunset Boulevard, grappig dat beide films in 1950 uitkwamen. Margot Channing zonder make - up was even een domper. Dikke 4*

Die Bette Davis acteert wel sterk natuurlijk, maar ik krijg toch het gevoel dat ze vooral zichzelf speelt en daarom zo excelleert. Mede daardoor vond ik All About Eve toch niet zo aansprekend en zelfs erg vermoeiend om hem helemaal uit te zitten. Tot overmaat van ramp komt ook die ontzettende Engelsman George Sanders met zijn irri-accent op het toneel, waardoor je je aan maar liefst twee personen kunt ergeren.

Aanschouwend hangend vanuit de bank, waaruit vast een best ludiek stop-motion filmpje had kunnen rollen als je elke minuut een foto had gemaakt.

De film/theater wereld die de film/theater wereld "ontmaskerd" maar zelf zo ingenomen is met de film/theater wereld is een vreselijk fout cliché en ook best irritant. Oh wat zijn de sterren vergankelijk (dat einde ) en oh wat doen mensen toch voor roem (dank u spoiler begin). Met zo'n zelfingenomenheid gebracht dat het een vreselijke nasmaak nalaat. Enkel DeWitt's personage lijkt daaruit te ontsnappen maar hij krijgt jammer genoeg maar een kleine rol.

Dat er in het theater theatraal geacteerd wordt moet men in het theater maar uitzoeken, in deze film is het niet om te aanschouwen. Wandelende servetten die een kunstje opvoeren, vooral Davis irriteert vanaf begin tot einde. Net als Baxter die compleet door de mand valt als mastermind. Het lijkt zelf allemaal teveel op toneel.

Film duurt veel te lang en bevat een boel intrige die voorspelbaar is (gemaakt) vanaf de eerste minuut. Tel daarbij het circus dat het circus ontmaskert en je krijgt een uiterst saaie en voorspelbare film.

Over het visuele en de soundtrack zeg is verder maar niks. Blijkbaar was de regisseur daar zelf ook niet mee bezig.

0.5*

PS: En welk personage was Monroe dan eigenlijk?

Mooie film over de ware aard van mensen. Super geacteerd en mooie vertelstructuur. Echter vond ik hem in het middenstuk wat indutten. Het eind was wel weer erg goed.

3.5 *

Miss Claudia Caswell: Oh, waiter!
Addison DeWitt: That is not a waiter, my dear, that is a butler.
Miss Claudia Caswell: Well, I can't yell "Oh butler!" can I? Maybe somebody's name is Butler.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. Marilyn Monroe, Anne Baxter en een hoge rating zowel hier als op Imdb. Maar nee, slaagt dit toch allemaal even tegen.

Een groot nadeel is dat het allemaal zo verdomd traag gaat. Het duurt al een halfuur tot drie kwartier eer alle personages wat deftig zijn geïntroduceerd en wanneer je dan eindelijk aan het stuk komt waar Eve haar ware aard laat zien zit je al bijna aan het einde. Deze finale op zich is goed en interessant maar alles wat daar tussen zit is om je dood te vervelen. Dit komt dan ook vooral door de lange speelduur, er had van mij gerust wat knipwerk aan te pas mogen komen.

Wat ik ook ten zeerste betreurde is dat het einde al direct in de eerste scène wordt gegeven. Dit was nergens voor nodig en vernietigde ook de weinige echte spanning die de film zou kunnen bezitten.

De cast acteert wel zeer sterk met name Anne Baxter en Bette Davis. Vooral in de scènes waar ze samen spelen halen ze het beste in elkander boven. Marilyn Monroe haar rol was weer miniem zoals gewoonlijk in haar eerste rollen maar kon toch wel een lach op mijn gezicht toveren wanneer ze een drankje wil en waiter tegen de butler roept. De mannen speelden ook niet slecht maar werden toch van tafel gespeeld door de hierboven genoemde namen.

Een tegenvaller die zonder de rollen van Bette Davis, Anne Baxter en in mindere mate Marilyn Monroe (gewoon omdat ik ze zo graag zie spelen) minder dan deze 2.5* zou krijgen.

Voorspelbaar verhaaltje en iets te lange speelduur. Doch een redelijk (vooral dankzij de vertelstructuur) filmpje waarin alleen Bette Davis mij compleet niet wist te overtuigen met haar rol, veel te emotieloos steeds één gezicht trekkend. Ook het ironische einde vond ik nou niet bepaald briljant. Maar het geheel is uit te zitten en toch een lichte meevaller.

2.0*

Een behoorlijke tegenvaller toch wel deze film. De film barstte destijds van de Oscarnominaties en heeft er ook behoorlijk wat gewonnen, maar afgezien van het acteerwerk zie ik er verder helaas niet veel bijzonders aan. De film heeft ontzettend veel tijd nodig om op gang te komen. Vooral het eerste uur is tergend langzaam en weinig interessant. Het tweede gedeelte van de film is dan wel een stuk beter gelukkig, maar desondanks is het allemaal veel te weinig om de film voor mij te redden. Vooral cinematografisch heeft de film eigenlijk totaal niets te bieden. Op zich niet erg, maar als een film wat minder interessant oogt, probeer ik altijd andere leuke of mooie zaken in een film te ontdekken, maar helaas lukte dat hier niet. Enige echt positieve is het zeer sterke acteerwerk van Bette Davis, die zonder iets te zeggen al een uitdrukking heeft om u tegen te zeggen. Ergens doet zij mij erg denken aan de rol van Gloria Swanson in Sunset Blvd., die dat daar ook heeft. Ook Anne Baxter is goed, vooral in de scènes dat ze samen met Davis te zien is. Maar buiten het acteerwerk is het wat mij betreft allemaal maar magertjes.

2,0*

Fasten your seat belts. It's going to be a bumpy night.

Magnifieke Hollywood-klassieker over manipulatie, na-ijver, ambities, verraad, achterdocht, achterklap en rivaliteit in de toneelwereld. Schitterend scenario (een van de beste ooit) met vlijmscherpe dialogen. En dan niet in de laatste plaats een sterrenbezetting, met prachtige rollen van Bette Davis, George Sanders, Thelma Ritter en vooral Celeste Holm. Klein, maar opvallend bijrolletje van een nog erg jonge Marilyn Monroe.

Filmkunst met een hoofdletter ‘F’, zoals we dat tegenwoordig helaas veel te weinig zien.

Een absolute topfilm.

Eve would ask Abbott to give her Costello.

Je leest het overal; een van de beste films aller tijden. Nou dat vind ik nogal wat. Dat wil je, nee, dat móet je dan toch gezien hebben! Daar ga je voor zitten. En... dan niet eens onbevooroordeeld; nee, bevooroordeeld!

Ik wíl het ook perse goed vinden en er lyrisch van zijn. Zo deed ik gedurende de film ook erg mijn best. En zelfs na het bekijken van de film wil ik de diepe impact op me in laten werken. Maar die grootsheid...; ik zie het niet.

Ja, de acteur spelen geweldig, vooral Betty Davis. Het thema (list en bedrog) is interessant en boeiend genoeg. En, deze film is zonder meer een mijlpaal in de geschiedenis van de film.

Maar als kijker kan je er weinig mee uit de voeten, omdat niets overblijft om over na te denken, dan alleen de bevestiging dat een tang zichzelf ook in de tang kan nemen...

De teksten gieren maar voort. Elke vrije gedachte die de scenes bij de kijker kunnen oproepen worden verbaal al ingevuld. Je hebt inlevingsvermogen meer nodig. Het speelt zich af voor je ogen, maar je bent nooit een onderdeel.

Toch kom ik uit, gelet op het jaar waarop de film uitkwam: 1950, op een voldoende; ja!

Wil ik het nogeens zien; nee!

Het is weer ongeveer 15 jaar geleden dat ik deze film gezien heb en het werd dus weer tijd deze met 14 oscars genomineerde film maar eens te herzien. Ik wilde wel eens weten of deze film - ik was er in 1998 nogal enthousiast over - anno 2013 voor mij zich in waardering heeft kunnen handhaven. Het antwoord luidt kort en krachtig; Nee. De beleving was dit keer ver te zoeken, het verhaal vond ik totaal oninteressant, op visueel vlak viel er trouwens weinig te genieten; ik had echt het idee dat ik naar een verfilmd toneelstuk heb zitten kijken. Betty Davis vond ik bovendien vreselijk irritant, de score was niet om aan te horen en de film duurde dan nog eens veel te lang.

Rest de vraag; waarom ik er 15 jaar geleden zo enthousiast over was. Hetzelfde denk ik waarom de critici er zo enthousiast over waren. De film heeft 6 oscars gewonnen, dus hij moet wel goed zijn. Ik ben me pas in 1996 voor de cinema gaan interesseren en ik was toen blijkbaar nog makkelijk te beïnvloeden. Nu anno 2013 niet meer. Oscars laten mij koud. Het gaat om mijn beleving en ontbreekt die geheel, dan krijgt de film van mij een onvoldoende ongeacht het aantal oscars dat die gewonnen heeft.

Waardering; van 4,5* naar 2,0*!

Film over zucht naar roem die stoeit op knappe dialogen en schitterend spel van de acteurs waarbij ik toch graag de palm aan George Sanders toeken ook al is Bette Davis alweer erg overtuigend.

Wie zich enkel op het verhaaltje vastpint heeft er weinig aan. Het zijn de vele kronkels in het intrige waarbij telkens de karakters en de inzichten van de personages worden ontleed en de raffiniteit waarmee dat gebeurt die de film naar de vele prijzen heeft geleid.

Het gaat over toneel en het wordt gewoon toneelmatig gebracht. Actie is er amper in te zoeken.

All about Eve kan mij niet echt bekoren. Al vrij snel wordt het einde van de film weggeven. Dat kan op zich best aardig werken, maar hier niet. Het personage Eve maakt wel een interessante ontwikkeling door gedurende de film, maar verder gebeurt er weinig interessants. Het plot biedt te weinig voor een film met deze speelduur en het verhaaltempo is behoorlijk traag. Het acteerwerk is degelijk, de bijrol van Marilyn Monroe weinig bijzonder.

Goede film, met langzame opbouw, een erg goede Bette Davis en George Sanders, maar andere rollen worden wat minder goed ingevuld.

Bette Davis, die er ouder uitzag dan haar 42, is perfect voor haar rol- het lijkt wel of ze een versie van zichzelf speelt, en ze loopt tegen de muur waar vroeg of laat vrijwel elke actrice aanloopt bij het ouder worden.

De rol van Anne Baxter (Eve Harrington) is lastiger te beoordelen. Het grootste probleem is dat haar opmars vrijwel buiten beeld blijft- van grijze muis die onderdanig en gedienstig is wordt ze een gevierd actrice, maar we zien haar nooit schitteren op de bühne- het blijft bij getuigenissen uit de tweede hand, en daardoor blijft ze toch de grijze muis ondanks dat iedereen haar talent roemt. Op het eind laat ze haar masker vallen en blijkt ze dan toch de kille berekenende bitch te zijn maar dan is de transformatie nog altijd van grijze muis naar kille bitch- waar is dat talent wat haar zo groot maakt?

George Sanders weet precies de juiste toon te treffen tussen verveling, cynisme, uiterlijk onaangedaan door kritiek of vuile blikken, maar op het eind laat hij ook even zn (lelijke) ware gezicht zien. Net als in het theater zijn mensen niet wie ze lijken.

Gary Merrill die Bill Simpson speelt is prima, en heeft een aantal goede scenes met Margo, maar Lloyd, de schrijver, had geen moment de air of uitstraling van een dé toneelschrijver van het moment.

Klein rolletje van MM stelt weinig voor en Thelma Ritter (Birdie) verdwijnt opeens uit de film.

De dialogen zijn scherp en tillen de film naar een hoger niveau- het is duidelijk een ode aan het theater. Niet voor niets wordt op een gegeven moment gezegd dat ze naar Hollywood gaat, maar ach het is maar film, daarna zou ze terugkomen naar het theater: datgene wat écht telt voor acteurs. Een in die tijd niet vaak vertoonde kritiek op het medium door het medium zelf.

Goed einde ook met de jong gestorven Barbara Bates als nieuwe "Eve" en een intrigerend eindshot.

Dikke 3,5 *

Duurt net iets te lang, maar ik heb me goed vermaakt met All About Eve. Sterke personages, goed geacteerd en voldoende spanning. Ben altijd wel te porren voor plots over de achterkant van de theater- of filmindustrie. En hoewel het einde van de film zich vrij gemakkelijk laat raden, vond ik de weg er naartoe interessant en sterk genoeg.

“Fasten your seatbelts, it's going to be a bumpy night!”

Heerlijke klassieker over een gerespecteerde toneelactrice en een naar roem hunkerende jonge vrouw. Het script zit goed in elkaar, de dialogen knetteren soms van het scherm en de acteerprestaties zijn uitstekend.

Vooral Bette Davis is ijzersterk en heeft een 'screen presence' waar je u tegen zegt. Ook George Sanders heeft een mooie bijrol. Anne Baxter als de vileine, jaloerse, leugenachtige en naar roem hunkerende Eve Harrington is ook goed, maar had iets meer uit haar rol kunnen halen. All About Eve heeft een lange speelduur maar overtuigd eigenlijk de gehele tijd. Met een perfect einde.

Dit geeft een vlijmend beeld van het theatermilieu met z'n divagedrag, z'n naijver en z'n bekokstoofde intriges. De kijker wordt binnengeleid door twee figuren die van aan de zijlijn observeren: een columnist (George Sanders) en een schrijversvrouw (Celeste Holm). Hun voice-over is nergens overbodig, maar biedt een originele invalshoek met scherpzinnige opmerkingen. In gedachten is Addison DeWitt voortdurend z'n column aan het schrijven. De strakke dramatische opbouw begint met de ontknoping. Dan toont een reeks flashbacks hoe het zover heeft kunnen komen. Op het einde wordt de cirkel rondgemaakt.

Bette Davis speelt de rol van haar leven. De ingrediënten van haar cynische blik zijn make-up, lage oogleden en veel zichtbaar oogwit. Haar stem was enigszins beschadigd, maar die rauwe klank past bij haar personage. Margo Channing is een theatrale persoonlijkheid die altijd acteert, of het nu op of naast het podium is. Ze is bang dat een jongere actrice haar plaats in wil nemen, en die angst blijkt terecht. Eve (Anne Baxter) evolueert van haar grootste fan tot haar vervangster. Met haar fluwelen stem en ingestudeerde charme vormt ze het tegendeel van Margot.

Een leuk nevenrolletje is er voor Marilyn Monroe. Ze is getypecast als het domme blondje, maar met een beperkt aantal zinnetjes weet ze toch de aandacht naar zich toe te trekken. Kwatongen beweren dat ze haar tekst niet kon onthouden. George Sanders, Marilyn Monroe en Barbara Bates (Phoebe in de slotscène) pleegden alle drie zelfmoord.

De koningin der figuranten heeft hier haar glansrol. Bess Flowers, die in een recordaantal klassiekers meespeelt, zit in het begin naast de juryvoorzitter. Kort voor het einde heeft ze zowaar een zinnetje tekst.

Ook de visuele stijl mag er wezen. De kostuums en decoratie zijn fraai. Bette Davis besliste zelf om de jurk van Edith Head rond haar schouders te laten zakken. Er werd wat afgerookt in die tijd. Davis wordt vaak omgeven door een rookwolk. Celeste Holm rookt zelfs in bed. Als dandy heeft George Sanders steeds z'n sigarettenhouder bij. In het restaurant tikt hij per ongeluk z'n sigaret eruit. Verder werd er veel gebruik gemaakt van lampen en spiegels. Op het einde is het spiegelbeeld van een crewlid te zien in een spiegel, maar dat is een schoonheidsfoutje.

All About Eve verdient z'n status van klassieker wegens het vernuftige script, de eminente acteerprestaties, de satirische kijk op het theatermilieu en de stijlvolle uitwerking.

Klassieker die zijn status voor een groot deel eer aandoet. Bette Davis is opnieuw super, Marilyn Monroe is perfect getypecast ("she's going to make it") en Eve Harrington doet het ook zeer goed; van onschuldig lief sympathiek jong meisje tot de "kwaadaardige" met het met opzet bedacht plan en de leuke twist op het einde. De 'movie' plays all over again met haar eigen "fan".
Toch zat er denk ik nog meer in en blijf ik op het einde een beetje op mijn honger zitten.

Uitstekende film over een actrice die een fan van haar klusjes voor haar laat doen. Een goed verhaal dat ook goed is opgebouwd (een sterke opening en een sterk einde). Twee boeiende personages, die hier beiden een spel spellen. Bette Davis zet hier duidelijk de beste rol neer, en het is dan ook genieten om haar hier aan het werk te zien.

Sterke film die ik zou beschouwen als een semi-klassieker. Komt zeker niet tot het niveau van Sunset Blvd. (1950) van Billy Wilder, maar vertoont wel een aantal gelijkenissen. Beide films tonen aan hoe hard en hoe vergankelijk een showbizz-carrière kan zijn en dat het snel kan gaan eens je bent afgeschreven.

Margo Channing is een persoonlijkheid in de toneelwereld. Ze is een veel geziene geprezen actrice op diverse festivals en uitreikingen. Ze heeft vele aanbidders en komt toevallig in contact met een schuchtere gedreven fan (Eve Harrington). Dan ontstaat een soort kat-en-muisspelletje waarbij de echte bedoelingen van Eve boven water komen. Ook zij wil een gelauwerd toneelspeler worden.

De film start met een voice-over tijdens een gala-uitreiking waarbij Eve geprezen wordt. De uitdrukkingen op diverse gezichten te zien is op zijn zachtst gezegd erg koel en lauwtjes. Na een flashback waarbij het verhaal wordt verteld, keert men op het einde van de film terug naar de uitreiking. Net als in Sunset Blvd zie je op het einde van de film hoe vergankelijk en eenzaam roem kan zijn. Er wordt op manipulatieve wijze getoond hoe leep mensen kunnen zijn om hun doelen te verwezenlijken. Vaak luidt vervolgens het gezegde: je oogst wat je gezaaid hebt. De film kent erg sterke dialogen en het spel van Eve is geweldig om naar te kijken. Het script zit erg goed en de actrices (Bette Davis en Anne Baxter)kwijten zich uitstekend van hun rol. Knappe film!

Degelijke klassieker met behoorlijk wat kwaliteit, over een wannabe actrice die zich een weg probeert te banen in Hollywood. Het acteerwerk is wel erg theatraal en de regie heeft geen enkele haast, al lag bij mij het grootste minpunt in het feit dat het me niet lukte om me te verplaatsen in de niet echt aaibare hoofdperso(o)n(en), hun motivatie (roem) en hun wereldje (roem), ook al deelt de film ook de nodige kritiek uit op die wereld. Deed me in de verte wat denken aan Black Swan (2010) die mij wel wist te raken. Het einde was te verwachten.

Kleine 3*.

Fijn. Een plot dat niet moeilijk te volgen is maar toch intrigeert, goed acteerwerk én zich ontwikkelende personages, wat ironie, een snufje humor, stijlvolle omgeving, natuurlijk geschoten (behalve dan de neppe achtergrond tijdens een wandeling over de boulevard?). Genoeg om twee uur en een kwartier van te genieten.

Wel weer iets te licht om écht indruk te maken.

En is it me, of heeft Carla van Cheers heel goed naar Birdie gekeken?

Alleen al om Bette Davis te zien schitteren is deze film het kijken meer dan waard.

All About Eve is een interessant inkijkje in de entertainment industrie van de vorige eeuw waar misleiding en afgunst de hoofdthema's zijn. Het acteerwerk is erg overtuigend. Eigenlijk alle personages in deze film zijn interessant te noemen. De dialogen zijn boeiend en scherp waardoor de film niet gaat vervelen. Ook leuk om Marilyn Monroe in een kleine bijrol te zien. De scène in het appartement waar de terugkomst van Bill wordt gevierd, voelde alsof er werkelijk een aantal Hollywood sterren bij elkaar kwamen en je even mee mag kijken in hun leven.

Na 2 films van het huidige millennium te hebben gekeken, nam ik deze erbij. Even de knop omdraaien bij dit oudje. Maar al snel oversteeg het kijkplezier de ouderdom, vergat ik hoe oud deze film is. Geen CGI of uitgekiende productiewaarden maar een sterk script en goeie acteurs hebben de klus geklaard. Een vrij lange film die me van begin tot eind wist te boeien dankzij de verhaallijn die inzoomt op wat des mensen is. Ik vermoed dat het script zo geslaagd is omdat de scriptschrijvers dicht tegen de theater- en Hollywood realiteit gebleven zijn. Ze hebben het niet ver moeten zoeken. Zoals gezegd zijn alle acteurs prima, met voor mij bijzondere vermeldingen voor de 3 hoofdrollen Bette Davis, Anne Baxter en George Sanders. Ook een opgemerkte verschijning is Marilyn Monroe in een voor haar typische rol. Dit lijkt me een meer dan terechte klassieker.

Hollywood maakte in 1950 niet alleen het Hollywood kritische Sunset Blvd maar ook het theater/film kritische All about Eve. Ze houden het eigen wereldje een spiegel voor, maar sparen zichzelf wel wat. De film kreeg dan nog maar liefst 14 Academy Awards, nog steeds een (gedeeld) record. 5 nominaties voor acteerwerk, met enkel George Sanders die uiteindelijk een beeldje naar huis mocht nemen. Toch wat onterecht voor het acteerwerk van de 4 actrices die naast de prijs grepen. Geweldig hoe hun onderlinge relaties evolueren en ze op elkaar ingespeeld zijn.

All about Eve heeft een indrukwekkend script en mixt screwball met een Hitchcock-achtige thriller. De nodige spanning en intriges met op de juiste momenten wat humor. Uitzonderlijk in het mannenbastion van Hollywood dat zoveel sterke vrouwen mogen en kunnen schitteren. Naast de grote rollen zien we ook Marilyn Monroe die absoluut opvalt ondanks haar korte schermtijd. En vooral Thelma Ritter met haar pittige uitspraken.

De film is net iets te lang, maar verveelt eigenlijk nooit. Heel leuk en interessant verhaal en ijzersterk acteerwerk.

Klassieker zondag bracht deze All About Eve die ik net als zoveel oud materiaal uit een krat vol buitenlands en oude films haalde bij de kringloop Emmeloord. En daar zat tot nu van alles tussen met de goed bevallen Wuthering Heights en The Children's Hour, tegenover de niet zo bijzondere The Song of Songs en het tegenvallende It Started in Napels om maar eens wat te noemen. De vraag was uiteraard waar deze All About Eve zich ging scharen.

En opzich mag het idee er zijn rond de gretige Eve en de lichtelijke opgebrande Margot, en zijn de gevatte en snedige opmerkingen met haar entourage best leuk rond aanhankelijke en behaagzieke fan die tegen haar rolmodel opkijkt waar niet al te subtiel door Margot een cynische opmerkingen overgemaakt wordt. Want ondanks het gebruik heeft Margot het niet bepaald op fans. Boontje komt om zijn loontje zou je zeggen. Want subtiel smeult er het een en ander, en waar de ene wat beter op let en zich afvraagt wat er allemaal speelt wordt een ander subtiel in slaap gewiegd. Obsessief kopieer gedrag is wat we zien, waar veel op geraffineerde wijze naar eigen hand wordt gezet en het gras van de buren altijd groener lijkt. Temidden van dit is Davis een beetje eng, verlopen en wel eens wat irritant, iets dat dan weer bij de rol past. De knappe Baxter daarentegen heeft de perfecte uitstraling en imago om de zaken op slinkse wijze naar haar hand te zetten en laat net als 'Baby Jane' prima acteerwerk zien.

Toch duurt het mij allemaal te lang, is te saai voor een film van een dergelijke lengte, en is het teveel een praatfilm. Logisch natuurlijk, en wellicht dat één en ander in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien moet worden. Toch had ik hier niet heel veel mee ook al is het einde dan wel weer grappig, toch zit er wat mij betreft niet meer dan een 3 in.

Klassieke dramafilm met een overtuigende moraal, maar helaas ook met weinig imponerende personages. Bette Davis en Anne Baxter spelen hier mogelijk één van hun bekendste rollen en alhoewel ze het niet slecht doen, valt er moeilijk om de theatrale handelingen heen te kijken. Vooral de monologen slaan niet echt aan en de verouderde filmtechnieken zijn tamelijk opvallend. Uiteindelijk vond ik de psychologischere kant van het verhaal wat magertjes, met name omdat het gebeuren nergens geloofwaardig wordt neergezet. Dankzij een redelijk tempo, een aantal aparte bijpersonages en een sterk einde wint All About Eve echter wel een aantal bonuspunten.

Best een moeilijk te beoordelen film, deze All About Eve. Langs de ene kant zijn er wel een aantal goede punten op te noemen. Het acteerwerk van Bette Davis en Anne Baxter is behoorlijk sterk. Ook de vertelstructuur zit goed in elkaar. In het begin zien we een award uitreiking waarbij Eve gelauwerd wordt en er een behoorlijke spanning voelbaar is tussen Eve, Margo en Karen. In de scène daarop zien we dat Eve gewoon een grote fan is van Margo, maar zelf nog nooit geacteerd heeft. Op die manier is Mankiewicz er wel in geslaagd om mijn interesse te wekken hoe Eve het zover heeft kunnen schoppen. Alleen is de uitwerking wat aan de magere kant en duurt het toch allemaal iets te lang. Er zitten ook geen echte hoogtepunten in die de film naar een hoger niveau tillen.

2.5*