The African Queen (1951)

Klassiekers zijn meestal niets voor mij, dat wist ik al langer, en deze bewijst dat nog eens. Ik vond het een belachelijk verhaal, inderdaad werkelijk mierzoet, stomme ontknoping, en ergerlijk geacteerd door beide hoofdrolspelers. Natuurlijk is het allemaal wel leuk en avontuurlijk, maar in feite slaat het gewoon op niks. Wat ik wel leuk vond waren de bloedzuigers, vooral het feit dat zijn borst, rug en schenen volledig vol zaten, maar tussen zijn knieen en zijn buik zat helemaal niets. Nee, soms kan ik wel nostalgisch worden van oude commerciele films, maar hier deed het me gewoon absoluut niks. Ik geef twee sterren uit respect, maar als ik helemaal eerlijk ben en er niet aan denk dat de film al 53 jaar oud is dan verdient hij niet meer dan 1. (sorry )

toegegeven; de film is lang niet op alle punten even geslaagd. op sommige momenten (zeker in het begin) is het allemaal wat oubollig en bij tijd en wijle worden de clichés niet geschuwd (alhoewel je je af kan vragen of ze voor deze film ook al cliché waren).
Bogart doet het best goed, maar hij heeft wel eens beter gespeeld. met het werk van Hepburn ben ik niet zo bekend, maar zij doet het behoorlijk ook al laat haar rol niet veel toe.

Toch vind ik de film geslaagd, vooral door de mooie authentieke locaties en het schitterende camerawerk.
De film heeft een hoog tempo, zoals het een goed avonturenfilm betaamt. stroomversnellingen, krokodillenen en gemene Duitsers wisselen elkaar in hoog tempo af.

de film dreigt te eindigen met een van de meest geweldige eindes uit de filmgeschiedenis, maar de clichés krijgen weer de overhand (hoe kan het ook anders in die brave jaren '50). voorspelbaar, maar toch een gemiste kans.
wél een van de meest legendarische filmquotes ooit w.m.b
de Duitse boot kapitein: "I now pronounce you man and wife. Proceed with the execution!"

conclusie; de film heeft op een bepaald aantal vlakken zijn houdbaarheidsdatum bereikt, maar slaagt er in te vermaken. bijzonder goed zelfs. daarom toch een krappe 4 sterren.

PS:maakte Martin Sheen in Apocalypse Now niet een verwijzing naar deze film?

Teleurstellende classic waarin het met de romantiek en spanning wel mee valt. Alle betrokkenen hebben veel betere dingen gedaan.

2,5*.

Prachtige combinatie van zuiplap Humphrey Bogart (hij won hiervoor een Oscar) en oude vrijster Katharine Hepburn, die de rivier de Kongo opvaren en zowel de elementen als de Duitsers (het is het begin van WO I) en elkaar te bestrijden. Schitterend gefilmd op locatie door Jack Cardiff...

#158 nu!

Mee eens. Avonturenfillm uit de oude doos. Leuk om eens gezien te hebben.

In het begin van de film met ongeschoren Bogart, voorraad drank en woedeuitbarstingen moest ik even aan Kapitein Haddock denken. Jammer dat hij zich al snel door Hepburn gaat gedragen.

In de film is het gin, maar in werkelijkheid dronk Bogart wel degelijk whisky:

imdb trivia: Sources claimed that everyone in the cast and crew got sick - except for Humphrey Bogart and John Huston, which they attributed to the fact that they basically lived on imported Scotch. Bogart later said, "All I ate was baked beans, canned asparagus and Scotch whiskey. Whenever a fly bit Huston or me, it dropped dead."

Kleurrijke en vermakelijke avonturenfilm met de legendarische Bogart. Door de tand des tijds echter ietwat aangetast. Niet écht goed maar gewoon bovengemiddeld. Inmiddels een echte klassieker.

Ik beoordeel deze film ook subjectief als je het niet erg vindt. Hepburn is bijzonder vervelend en het grootste minpunt aan The African Queen. Bogart is daarentegen erg goed te versmaden en hij houdt deze film dan ook drijvende. Verder is het een weinig spannend boottochtje met enkele onlogische scènes. Bogarts echtgenote probeerde iets soortgelijks in Blood Alley.

Humphrey Bogart en Katharine Hepburn in één film! Dat kan niet fout gaan zou je zeggen en ik ben het er wel mee eens. Het is een lekker wegkijkende rechttoe-rechtaan-avonturenfilm. Wel jammer dat die sfx met die vliegen zo ontzettend lelijk is.

Een prachtige film (zeker voor 1951) die eens al het vervelende geweld eruit zet, maar toch weer een bepaalde spanning op het spel zet doormiddel van Duitsers. Een romantisch verhaal, lekker ouderwets en weer de nodige spanning.

Het acteerwerk van de 2 hoofdrolspelers was fantastisch! Ze kwamen geloofwaardig, echt en gevoelsmatig over. Dit geeft de film een diepere dimensie.

Het verhaal is opzich niet zo spectaculair, maar de uitwerking is super goed gedaan. De film boeit je van begin tot aan het einde.

Een échte goede film kenner kan helaas wel wat de film voorspellen, maar dat is dan zeker een van de weinige minpuntjes van de film.

De film is gedateerd, maar dat doet niet onder voor de geweldige uitwerking van de film, en goede casting!

Desondanks naast de paar minpuntjes, toch zeker 5 sterren voor deze film!

Humphrey Bogart en Katharine Hepburn samen in een technicolor-film. Ondertussen is dit al weer de vierde film van John Huston die ik te zien krijg en de achtste film met Bogart in de hoofdrol. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat de combinatie Huston - Bogart niet zo goed werkt, Bogart acteerde het minst overtuigend bij films als Key Largo en The Maltese Falcon, The Treasure of the Sierra Madre daarentegen viel nog redelijk mee. Dit is eigenlijk de eerste film van John Huston waarin Bogart (naar mijn mening) zeer goed acteert, de oscar die hij won voor zijn rol in deze film is dan ook meer dan terecht. Feitelijk speelt hij zijn rol alleen in Casablanca nog beter.

Het verhaal was leuk maar nu ook niet om te zeggen speciaal. Op zich was een leuke road trip door de oerwouden van Afrika met een aantal spannende momenten. Ook de liefde die er ontstaat tussen Bogart en Hepburn naarmate het verhaal vordert is leuk te volgen, maar zoals al eerder gezegd was het allemaal niet echt hoogstaand. Natuurlijk was de spanning en de chemie tussen beide personages ook wel te danken aan twee van de meest schitterende acteurs, Bogart en Hepburn speelden de sterren van de hemel.

3.5 sterren

Hmm viel toch een beetje tegen. Het verhaaltje is voor zijn tijd misschien indrukwekkend maar echt veel indruk maakte het op mij eerlijk gezegd niet. Ook vind ik de wisselwerking Bogart, Hepburn niet echt goed uit de verf komen. Mis eigenlijk de gehele film de chemie.

Tot slot is de film ook nog eens ontzettend gedateerd. De beelden van de stromende rivier op de achtergrond en de muggeninvasie doen zelfs voor 1951 ouderwets aan. Wel een film die niet verveelt en die je makkelijk uitzit. De IMDB top 250 notering is echter veel te veel van het goede wat mij betreft.

3*

Leuke film van John Huston, al is de klassiekerstatus misschien lichtelijk overdreven. De film speelt zicht grotendeels op het water in Afrika af en moet het vooral hebben van het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de wisselwerking tussen beiden. Bogart acteert erg sterk en ziet er vooral in het eerste deel van de film woest uit met zijn ongeschoren kop en inderdaad behoorlijk ver naar voren staande tanden. Katharine Hepburn is wat minder, maar bevalt naarmate ze wat losser wordt wel steeds meer. Het spel tussen beiden is wel aardig, al miste ik af en toe wel enigszins de chemie tussen beiden.

Verder is de film vermakelijk om te volgen en het ene moment wat boeiender dan het andere momenter, net zoals eigenlijk het avontuur van de twee zelf. Het is een leuke trip, met af en toe aardig plaatjes van de omgeving en de soms woeste rivier. Qua lelijkheid sprong bij mij echter ook de scène met de muggen erbovenuit. Dat zag er allemaal echt ontzettend lelijk en vooral erg nep uit. Verder kijkt de film dus zeker lekker weg, maar is het soms nogal voorspelbaar en wordt de film nooit echt van een superniveau.

3,0*

Een braaf filmpje, met een recht-toe-recht-aan verhaal, wat rustig vertelt wordt. Ik was toch wel benieuwd naar de film, omdat ik van het koppel Bogart en Huston tot nu toe alleen maar uitstekende films heb gezien. Deze valt dan eigenlijk een beetje buiten de boot.

The African Queen moet het vooral hebben van de twee hoofdrol spelers. Humphrey Bogart en Katharine Hepburn, wat wil je nog meer. Beide mensen doet het goed, en er is erg veel chemie tussen de twee te zien. Humphrey Bogart kreeg voor deze rol zijn enige oscar. Terecht, alleen in Casablanca en In a Lonely Place zet hij een betere rol neer, vind ik.

Geinig dat de film in kleur is, maar hij had van mij net zo goed in zwart wit kunnen zijn. Het voegde niet heel veel toe. Verder was er een leuke avonturen sfeertje aanwezig, maar aan de andere kant kende de film weinig opzienbarende scenes, en waren de special effects erg slecht. Natuurlijk komt de film uit 1951, dus is het ook niet zo heel gek, maar toch ergerde ik me er wel aan.

Een erg groot verschil kwam rating tussen IMDB en MM. Wat dat betreft ben ik het met MM eens. Een top 250 plek is wel wat overdreven. Een aardige film was dit dus, met geweldig acteerwerk. Maar aan de andere kant stelde het maar weinig voor.

3*

Krappe voldoende, maar dan vooral vanwege de vaak echte beelden en de leuke en spontane dialogen tussen Hepburn en Bogart.

Het verhaal is zelf is me gewoon veel te traag, de basis biedt genoeg voor een film vol avonturen. Maar juist dat segment valt erg tegen, wat volgt zijn veel dialogen binnen de boot. Hierdoor beperkt de film zich ook alleen tot de interactie tussen Bogart en Hepburn, die gelukkig niet door de mand vallen en soms zelfs gewoon erg leuk zijn.

Toch blijf ik met het gevoel zitten dat er meer in had gezeten.

3*

Aangenaam avonturenfilm met een voortreffelijke Bogart. Ik zie Bogart heel graag bezig, maar je had op den duur het idee dat z'n geweldige performance als droge acteur (Key Largo, Cassablanca, The Malthese Falcon) meer een sterk typetje was en zat ik met de vraag of Bogart meer was dan dat. Ik had hem al gezien in The Oklahoma Kid in een andere rol, maar hier bewijst hij toch maar dat hij meer kan dan wat je van hem gewoon bent.

African Queen levert een avonturenfilm af zonder echt speciale ontmoetingen en verrassingen, maar toch voldoende sfeer om meegesleept te worden in het verhaal. Zeker voor die tijd niet evident en denkelijk een voorbeeld voor latere avonturenfilms.

Gisteren op het grote scherm gezien, maar helaas maakte het nog altijd geen indruk. Dit is kennelijk de klassieker die zelfs onder de klassiekerliefhebbers op MovieMeter weinig liefde vind en daar sta ik helaas wel enigzins achter. Waar deze film zijn status aan dankt is niet helemaal duidelijk, want er zijn veel betere avonturenfilms. Er had meer humor in gemogen en meer vuur tussen de twee hoofdpersonen. Ze leggen hun geschillen al op de helft bij en dat is wat te vroeg. Gelukkig houden de schitterende jungleopnames en de chemie tussen Bogart en Hepburn, die plezier lijken te hebben in hun rollen, de film overeind.
3* blijven staan.

Hoogst aangename film met Humphrey Bogart en Katherine Hepburn die de pannen van het dak (hier het dek) spelen. De chemie tussen de twee acteurs draagt en schraagt de film. Eenvoudig verhaal, maar bijzonder luchtig en onderhoudend met goeie dosis humor. De film ontroerde mij.

Wie de film met een half oog bekijkt, kan toch nog genieten van de naturelle schoonheid van Katherine Hepburn.

Geef aan deze boot 4 en een halve ster.

Vermakelijke romantische comedy. Geweldige rol Bogart. Chemie tussen hem en Hepburn werkt. Script is hier en daar wel wat onevenwichtig.

Als groot technicolor fan ben ik nogal teleurgesteld over het eindresultaat. Hier had veel meer ingezeten. De sfeer die wordt gehaald uit de mooie beelden in de jungle op de rivier + het technicolor gegeven hadden een mooi fundament kunnen zijn voor een fijne film. Helaas heeft Huston er verder niet bijzonder veel van gebakt. 'The Arfican Queen' vermaakt zeker, maar kent ook een paar stompzinnige en tenenkrommende scenes. Toen Hepburn al die flessen aan het weggooien was kon ik haar wel wurgen. Er worden teveel foute keuzes gemaakt. Dit is typisch een film, waarvan een remake veel beter uit de verf zal komen denk ik. Zeer matige chemie ook tussen Bogart en Hepburn. Leuk om gezien te hebben, maar niks bijzonders.

Nature, Mr. Allnut, is what we are put in this world to rise above

Langzamerhand begint John Huston wel één van mijn favoriete regisseurs te worden. In de loop der jaren wel wat van hem gezien (dit is nummer 9 geloof ik, weliswaar nog altijd maar een fractie van zijn oeuvre), maar het duurde even eer ik doorhad dat het telkens dezelfde John Huston was die voor een aantal dikke 3,5*, een aantal 4* en zelfs 1x 4,5* zorgde. Jammer genoeg was mijn volgende film van hem, Moulin Rouge, niet echt een succes te noemen. Hierdoor bleef The African Queen dan ook stof verzamelen totdat ik eindelijk nog eens zin had in zo'n ouderwetse avonturenfilm.

En het is een film die wel gezien mag worden. Voor een groot stuk opgenomen in toenmalig Belgisch Congo levert Huston een vermakelijke avonturenfilm af over een man en een vrouw die besluiten om een Duits schip te laten zinken. Vermakelijk dus, maar ook niet meer dan dat en ik mis de hand van Huston die Night of the Iguana en In This Our Life net dat beetje extra wist te geven. Het is een mengelmoes van romantisch gezwijmel en een aantal McGyver/A-Team avant la lettre toestanden die af en toe op de klippen gaat. Vooral naar het einde gaat de film wat uit de bocht (met onder andere de trouw, al zorgt die scène wel voor een schitterende quote) en dat is toch zonde. Qua effecten nog vrij sterk eigenlijk. Toegegeven, de screens die je af en toe ziet zien er vreselijk lelijk uit (een hekelpunt dat wel vaker voorkomt bij dit soort oude films) maar vond de afdalingen voor de rest er wel geslaagd uitzien. Plus, het filmen op locatie helpt bij dit soort films ook wel.

Katherine Hepburn als oude vrijster, het is een rol die ze wel eens meer op zich nam. Beetje vreemde keuze eigenlijk, want het is een beeld dat ik nooit met de actrice associeer. Soit, de stijl van Hepburn is er één die je moet liggen en voor de rest is dit weer een kolfje naar haar hand. Ik ben iets minder te spreken over Humphrey Bogart. Sowieso al niet één van mijn favoriete acteurs uit deze tijdsperiode, maar hij verzilverde voor de rol van Charlie Alnutt zijn enige Oscar. Zal wel aan mij liggen, maar hij heeft betere (en jammer genoeg ook slechtere) rollen. De film steunt vooral op de interactie tussen Hepburn en Bogart en in dat opzicht valt hier nog wel wat te beleven. Een paar leuke scènes, vond vooral het stuk waar Rose alle Gin overboord begint te kappen wel tof, en Hepburn trekt Bogey naar een hoger niveau. Vond het voortdurende slapstick muziekje wel wat een afknapper trouwens.

Goh, ik ben altijd wel wat positiever bij het oude Hollywood. Het is een stijl van filmen die je vandaag de dag niet meer terugziet en dat geldt ook voor de combinatie Huston - Hepburn - Bogart. Vooral een film die een legendarische status heeft gekregen rond een aantal randzaken (het filmen op zich, de hele ploeg die aan dysenterie lijdt met uitzondering van Bogart en Huston omdat die enkel Whiskey dronken, ..) maar een klassieker is het inderdaad niet.

3,5*

Wat is dit ook een prachtig middel om meningen te leren kennen en de diversiteit in de meningen. Dat doet je beseffen dat er dus ook zoveel verschillende smaken zijn, met andere woorden wat de een afschuwelijk vind is voor een ander zeer goed en alles wat daar tussen zit. Het enige waar ik mij aan stoor is het feit dat veel meningen gaan over het tempo van de film, over de technische onvolkomenheden en de wijze van acteren, als je daar een mening over hebt bedenk dan wel in welk jaar de film werd gemaakt in dat licht moet je alles bezien en dan ben ik van mening dat dit gewoon een prachtige film is, in alle facetten. Bogart en Hepburn spelen de vonken van het witte doek, Hepburn was in die jaren een van de weinigen die op dergelijke wijze partij gaf aan een medespeler, zij zou trouwens die rol later nog een keer spelen met als tegenspeler, kijk maar naar mijn avatar.

Veel roepen dat Bogart in deze film maar soso acteerd, ik vind zijn rol solide en misschien was de oscar onterecht, maar hij heeft voor African Queen in diverse films oscarwaardige rollen gespeeld zoals in Casablanca, Maltese Falcon en Treasure of the Siera Madre, zelfs later nog in zijn rol in de Caine mutiny, zet hij een ijzersterk karakter neer dus hij had er wat mij betreft al lang een moeten hebben.

Hepburn was voor elke regisseur waarmee zij werkte aan de ene kant een zekerheid wat kwaliteit betrof, maar aan de andere kant was zij een vrouw die heel goed wist wat zij wilde en zich door niemand iets liet aanleunen en dat was voor de regisseurs in die dagen waarin Hollywood door mannen werd gedomineerd, wel eens heel erg lastig, haar rol in deze film, subliem in een woord.

Heb de film gelukkig in mijn collectie en zo af en toe, als ik weer eens zin heb aan een avontuurlijk boottochtje en aan een stel wat kissebissend de tijd doorbrengt en die daarbij ook nog door een schitterend landschap varen, dan pak ik African Queen.

Charmante maar saaie film waarin een boerenpummel en een dame van goede zeden op onnatuurlijke wijze naar elkaar toegroeien. De beelden zijn mooi, maar de plot heeft veel te weinig om het lijf. Ongelooflijk dat Bogey juist voor deze rol zijn enige Oscar won

Na eerder mijn eerste film met Audrey Hepburn gezien te hebben, nu mijn eerste film met Katharine Hepburn. Ze komt als personage voor in The Aviator en daarom was ik geïnteresseerd om eens een film van haar te zien. Bogart had ik al wel eens eerder gezien, in Casablanca. Gezien de foto's die ik van haar heb gezien is ze hier wel over haar hoogtepunt qua looks, wat overigens ook over Bogart gezegd mag worden. In moderne tijden zou hij wellicht nog wel deze rol krijgen, maar zij zeker niet. Misschien waren de oude tijden in bepaalde opzichten helemaal zo slecht nog niet. In ieder geval grappig om te zien dat de rol die ze speelt compleet haaks staat op hoe ze werkelijk was: vrijgevochten.

Wat de film betreft, die is hopeloos verouderd. Het begin was nog wel grappig met die kerkdienst waarbij de dorpsbewoners niet echt toon kunnen houden, maar ik heb wel een beetje mijn bedenkingen bij de koloniale uitbeelding van de Afrikanen. De kleuren zijn ontzettend lelijk, maar wat wil je met Technicolor. Af en toe ook blauwe schermen voor de scènes op de diverse watervallen. Voor de rest is het behoorlijk oubollig: de muziek, de naïviteit van het verhaal, de manier hoe ze met elkaar praten, hoe ze bijvoorbeeld elkaar "dear" noemen, het komt allemaal behoorlijk klef over.

Niet aan mij besteed. 0,5*. Audrey wint de slag van de Hepburns dus ruim.

Teleurstellende avonturenfilm. Ik heb Huston hoog zitten en na onlangs het uitstekende The Night of the Iguana te hebben gezien had ik best veel verwacht van deze African Queen, maar nee.

Op zich is nog wel te prijzen dat Bogart wordt gekoppeld aan leeftijdsgenote Hepburn en niet aan een mooie jonge meid met een papa-complex maar dat is dan ook het enige positieve aan de samenwerking Bogart- Hepburn. De romance tussen hen is niet alleen ongeloofwaardig, de uitvoering is redelijk stompzinnig, met het uitjouwen van wat nijlpaarden en apen, onder schatergelach van Hepburn, als merkwaardig dieptepunt.

Verder vond ik het regelmatig saai, en dat heeft niets te maken met de ouderdom van de film, ik ben eerder fan van klassieke cinema dan dat het me stoort. Maar The African Queen kent maar een paar korte scenes waarin ik meegevoerd werd- zoals het stuk in de modder, de blik in de ogen van Bogart als hij terug het van bloedzuigers krioelende water in moet. En het begin was nog wel aardig met de scène waaraan John Milton al refereert. Verder was het te mager, vooral van Bogart en Huston ben ik veel beter gewend. Hepburn is niet mijn favoriete actrice maar van haar heb ik ook al beter gezien.

Vanwege de hoge IMDb scores toch nog wel met de nodige verwachtingen aan begonnen. Verwachtingen, die ondanks een bij tijd en wijlen amusant beeld, geen moment behaald werden.

De situering is mooi, het gegeven dat alles op locatie opgenomen te zijn ook, en vooral het momentum van de koloniale oorlog parallel aan de Eerste Wereldoorlog is een interessant gegeven. Het zijn vervolgens de personages en het tijdsbeeld van de jaren '50 waar de film het meeste onder lijdt en het voor mij ronduit saai en oubollig maakt. Het wel erg contrasterende beeld tussen de ongemanierde schavuit en de uber correcte dame waar religie en deugdelijkheid en manieren de grootste struikelblokken tussen de twee zijn. Hoe de twee naarmate de film vordert nader tot elkaar komen, hij wat netter wordt en zij wat ruwer en minder correct is amusant en aandoenlijk. De zogenaamde romance vind ik dan weer erg plichtmatig.

Hoewel The African Queen naar een aardig einde toe werkt, en de film en zijn gedragingen qua karakters toch vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, krijgt het geheel nergens het niveau dat ik van een 7.8 IMDb score verwacht en is het een tegenvaller. Een dikke onvoldoende verdient het geheel echter ook weer niet.

Had de film ooit in het verleden een keer gezien en vond 'm toen best wel saai. Echter toen zat ik nog volop in Tarzanfilms die veel meer spektakel brengt in het jungle. Zodoende geen mensen die worden verslonden door krokodillen al zien we die wel, en de hippo's blijven ook redelijk rustig al had ik gehoopt dat er eentje toen ie onderdook eventjes tegen de gammele boot aan zou botsen. Echter dit gebeurt niet. Toch heb ik me best vermaakt en doen Humphrey Bogart en Katharine Hepburn het heel aardig. Niet altijd wordt er hoog geacteerd en het verhaal komt hier en daar ook niet echt geloofwaardig over. De romance ineens is wel erg opvallend te noemen. Afijn het is niet zomaar een bootreisje en hier en daar gebeurt er gelukkig wel wat. Met name door de stroomversnellingen en de gevaarlijke watervallen. En de vijand komt ook in het zicht. Zodoende moeten ze toch wat gevaarlijke momenten doorstaan. Wanneer er niks gebeurt kunnen we genieten van de natuur en de dierengeluiden en zijn de conversaties heel aardig. Mooi is dat er geen computerwerk is gebruikt dus veel materiaal is gewoon puur natuur. Alleen bij gevaarlijke momenten is uiteraard de studio gebruikt. Dit kun je soms ook wel wat zien aan de lijntjes van die twee. Op het eind lijkt het helemaal mis te gaan, maar dan komt tot twee maal toe toch de reddende engel. Geloofwaardig? Nee, maar zeker vermakelijk. Men wil toch weer fijn naar huis gaan in 1951 Btw The African Queen is dus die gammele boot en niet Katharine Hepburn

Het beeld op deze transfer blu ray is zeer goed te noemen. Geen vuiltjes of andere onregelmatigheden. Wel moeten we het doen met twee zwarte balken aan de zijkant. Wel is ie gelukkig mooi in kleur.

Film 3.5
Beeld 4.0
Geluid 4.0
Extra's 4.0

Humphrey Bogart en Katharine Hepburn zijn prima acteurs en er is ook wel chemie tussen beiden. De film weet aanvankelijk best wel te boeien. Totdat tussen de twee hoofdpersonen een buitengewoon ongeloofwaardige romance ontstaat. Vanaf dat moment kreeg ik moeite om de aandacht erbij te houden. Het plot heeft sowieso niet zo veel om het lijf, maar wordt gaandeweg dus steeds minder boeiend. De film heeft op visueel vlak de tijd wel goed doorstaan, maar verder viel het mij wat tegen.

Dvd is van videoexpress maar best goede beeldkwaliteit, later iets minder.

Een film die ik bijna mijn hele leven al zo'n beetje ken maar toch pas december 2011 heb gezien. Heel lastig om afscheid te nemen van deze film het is net als The Third Man. Eenmaal gezien vergeet je sommige stukken uit de film nooit meer. Ja het is dat hij in kleur is, dat Bogart (die wel betere rollen heeft gespeeld) erin zit en dat het karakter van de film opgewekt is anders was het inderdaad wel punt geweest. (Bogart lacht net iets teveel om zijn eigen grappen.) Het beeld wisselt door montage vaak van kleur maar niet erg.

Robert Morley in korte, serieuze rol maar best grappig al is hij eigenlijk overbodig.

Traag, uitvoerig eerste gedeelte met wel memorabel intro kerkgedeelte en die verder aantoont hoe verschrikkelijk oorlog is.

Eerste stroomversnelling/zij leest boek en herstel aan boot zijn ook trage en te verwaarlozen gedeelten.

Verder best amusant ook al is de film vaak serieus. Wel vrolijken Hepburn (kan niet meer in boot), Bogart (imiteert nijlpaarden/apen) de film wat op. De muziek van Royal Philharmonic Orchestra met het terugkerend deuntje zijn ook heel treffend.

Hij eerst toegeeflijk en zij dominant/terughoudend, na een stevige kus, waarvan beide in de war raken, worden rollen wat omgedraaid, maar in het laatste half uur zijn ze elkaar zeer behulpzaam en is er ruimte voor lieve romantiek.

Het verhaal is eenvoudig en het doel wordt al heel snel bekend gemaakt.

September 1914. Zus en broer zijn missionarissen in Afrika. Door Duitse inval zien ze letterlijk hun levenswerk in vlammen opgaan. Voor hem wordt het teveel. Een eigenaar van de boot de African Queen biedt haar aan naar een veiligere plaats te gaan. Zij is een oude vrijster en hij een ongemanierde kapitein. Het Duitse stoomschip Louise belemmert bevrijding door Engelsen daarom verzint zij een mooi plan om deze tot zinken te brengen.

Laatste half uur is het beste (lang gedeelte in riet/bloedzuigers) wel onrealistisch maar door handige montage weten ze film toch tot goed einde te brengen en tonen ervarenheid van Bogart en Hepburn.

Veroordeling, ophanging leek naar maar blijkt juist de meeste kolder in deze film. Waarna grappige afsluiting.

Na afloop ondanks vooral in eerste helft wel wat kanttekeningen toch tevreden gevoel van goed vermaak en daarom in de favorietenlijst maar wel wat onderin.

Een anti-cynische avonturenfilm naar een roman die nog geloofde in een kolonialistische wereldorde. Huston kreeg voor de verfilming twee van de grootste sterren van die tijd mee en ze gingen nota bene filmen op locatie in Afrika. Destijds zeer ongewoon en al ongeveer net zo onmogelijk als het plan Van Hepburn en Bogart in deze film. Met hulp van wat studioopnames, green screens en miniaturen lukte het wel.

En op die boot in Kongo werd er dus een romantische film tegen oorlogsachtergrond gebracht, maar die oorlogsachtergrond blijft lang decor. Weer een typische Bogartrol. Man van middelbare leeftijd met een verleden wat hij lijkt te verzwijgen duikt op in een exotische locatie. Van Hepburn zag ik veel minder maar ze doet het hier prima. Ik heb al vaker geroepen dat Bogart geen heel groot palet aan rollen had, maar hij blonk ook meteen uit in wat hij wel kan.

Een kijk eens wat je kan als je er maar in gelooft film en het maken van de film was ook zo'n situatie. Niet een film die me zo goed ligt dat ik er een favoriet bij heb, maar vermakelijk is het zeker,

Semi-klassieker op Netflix. Van Huston, Bogard en deze Hepburn (de verkeerde) heb ik eigenlijk nog maar weinig gezien. Maar ik ben ook niet echt enthousiast geworden. The African Queen is een in veel opzichten verouderde film. De greenscreens zijn opzichtig (spanning in de waterversnellingen ontbreekt gewoon ten enenmale) en alle beelden van dieren lijken in de dierentuin opgenomen, ondanks dat de film deels op locatie in Afrika geschoten is. Het verhaaltje is ook maar matig, vooral de ontknoping daarvan, dat is echt niveautje Biggles. Maar de interacties onderweg vond ik wel leuk, in z'n tijd gezien, en sowieso zijn Bogart en de verkeerde Hepburn prima bezig samen. Jammer van de oogschaduw van Hepburn terwijl ze bijna het loodje legt van uitputting en hitte... Ach, The African Queen is prima kijkbaar verder en dan kan je hem maar weer afvinken.

Uitstekende film waarin een man en een vrouw noodgedwongen samen een gevaarlijke bootreis moeten ondernemen. Toch wel een soort van romcom, maar dan met een redelijk avontuurlijk verhaal. Mooi locatiewerk in Afrika dat het geheel net wat authentieker laat ogen (zeker voor een film uit die tijd). Een heerlijke wisselwerking tussen Humphrey Bogart en Katherine Hepburn, die de film samen gemakkelijk weten te dragen.

Het begin is tekenend voor die tijd. Missionarissen in Afrika. Dan komt Bogart naar voren, met zijn stoomfunctie en rauwe stem kreeg ik een Popeye the sailorman flashback, zeker toen kort daarna de muziek zelfs die kant op bewoog. Opmerkelijke quote..I never dreamed that any physical experience would be so stmulating'. Hepburn en Bogart zijn aan elkaar gewaagd in de aantrek en afstootmomenten. Verder was deze film voor die tijd ook een kijkje in "the wildlife" van Afrika. De miniatuurbootjes met poppen kunnen er mee door, voor die tijd knap gedaan ennhet grote verschil tussen studio en Afrikashoot moet je met een korreltje zout nemen. Verder Technicolour, ik vind 't nog steeds prachtig, felle kleuren...