Des Teufels General (1955)

'k Zou dit een psychologische oorlogsfilm noemen waarbij de figuur van Generaal Harras (charismatisch vertolkt door Curd Jürgens) gesteund is op dit van Ernst Udet.

De film brengt inderdaad weinig actie - zou kunnen doorgaan als verfilmd toneel - want de gemoedsgesteltenis van Harras en zijn opvattingen tov het nazisme vormen de hoofdbrok en de opzet van deze film, wat bijvoorbeeld uitmondt in een bijna tergend lange openingsscène, met veel gepraat en heel wat personages.

Wie dus wel actie had verwacht kan gerust stellen dat de film nooit van de grond geraakt. Wie belang hecht aan de figuur van Harras en wat hij betekend heeft, zal wat meer appreciatie opbrengen.

Wat is het verschil tussen Zwitserland en Duitsland. Als in Zwitserland om deze tijd de deurbel gaat weet je dat het de melkboer is.

Samen met De Joodse Raad de eerste stappen van oorlogsweek/weken 2024. En waar vorig jaar deze Des Teufels General ook op het programma stond mislukte dat omdat het doosje simpelweg leeg bleek te zijn, maar gelukkig zat de schijf dit keer wel in het doosje. Dit bleek overigens wel een film waar enige voorkennis voor nodig is, want waar de gemiddelde onvoorbereid deze film zal instarten met de gedachte een oorlogsfilm te zien zal een teleurstelling ervaren. Maar dat wil niet zeggen dat Der Teufels General slecht is, verre van zelfs.

Zoals reeds gezegd een oorlogsfilm met bommen en granaten, pieuw pieuw, tanks, explosies en doden is dit niet. Sterker, DTG speelt zich bijna volledig af in de weldaad en aristocratie van de betere Nazi-kringen waar de gemiddelde zich in een zwembad vol haaien zal waanen. Vooral als je zoals Generaal Harras juist tegenstander van de partij bent en vijanden te over hebt die Harras graag willen pootje lichten. En laat dit nu hetgeen zijn waar DTG voornamelijk om draait, een generaal met de schijn tegen, uitspraken die niet altijd even handig zijn, de gemiddelde roddel, list en bedrog, en als klap op de vuurpijl problemen met de vliegtuigen die hij levert. Het zit Harras niet bepaald mee met behoorlijke tegenslag tot gevolg, maar blijft hij tevens een karakter die zich niet laat breken.

Niet heel spannend zo je zeggen of je moet de toxische sfeer gedurende de feestjes en binnen de relatie van partijbonzen interessant vinden. Want dan valt DTG best te genieten waar vooral een giftig beeld wordt uitgedragen rond de partij, vriendjespolitiek en als vijand van de partij. Daarnaast staat Jurgens op sterke wijze zijn mannetje als behoorlijke aanwezigheid en is dit weer eens iets anders dan bad guy spelen in een Bond film. En zo is DTG best een interessante film waar ook nog oog is voor het beeld van een door oorlog verpeste generatie die niet anders meer kan denken dan oorlog en legers, en doet het kritische betoog over normen, waarden en de prijs die Duitsland betaalt aan het einde aan een heuse anti-oorlogsfilm denken. Eindoordeel is dan ook best goed voor een keer en op termijn nog eens proberen.

Ik kan me helemaal vinden in lovelyboy zijn recensie , bovendien speelt Curd jurgens wat mij betreft de rol van zijn leven , veel sterk geschreven uitspraken en oneliners , een sterk verhaal over de praktijken in het nazi regime een aspect dat wat mij betreft veel meer aandacht zou moeten verdienen in films over nazi duitsland .

Je krijgt hier een sterk beeld van hoe mensen functioneren in zo'n extreem systeem waarin je onderscheid ziet tussen fanatieke volgers , meelopers en mensen die carriere matig hebben geprofiteerd maar innerlijk walgen van het systeem maar eigenlijk niet meer terug kunnen .