Cheongpung Myeongwol (2003)

Weer een hele leuke zwaardvechters filmpje, met goede gevechten en veel bloed. Daar houd ik wel van. Ook nog met vriendschap.

Echt de moeite waard deze film. ....enne.... Voor de Aziatische zwaardvechtdilms met veel bloed: I WANT MORE!! .

4,0*

Een film die nogal geforceerd sfeer wil scheppen. Een mager verhaal dat visueel niet altijd wordt opgevangen. Al komen er wel enkele leuke scènes in, maar helaas veel te weinig om de boel te redden. Ik had hier meer van verwacht...

Ook in Korea worden films gemaakt in het Wuxia-genre. Een genre dat zich laat herkennen door actie te mengen met intriges en historie. We bevinden ons dan ook ten tijde van de zeventiende eeuw, de Joseon-Dynastie in Korea, een nogal chaotische periode waarbij de maatschappij bedreigd werd door een Japanse invasie. Maar wel een goed toneel om film in dit genre te laten afspelen. De militaire academie "Clear Wind Shining Moon" leidt een divisie met studenten op onder de noemer 'Sword in the Moon'

De film doet een paar dingen erg goed. Zo was de band tussen de geheimzinnige huurmoordenaar en de vaardige paleiswachter best gedurfd. Wie is er goed en wie slecht? Ook het noodzakelijke liefdesverhaal dat normaal standaard is in deze films, ontbreekt zo goed als. Daarnaast zijn de geslaagde aanslagen op de ambtenaren lekker in een beeld. Wat een paar fijne bloederige scenes oplevert. Samen met een paar sfeervolle scènes de pluspunten van de film.

De film toont met dit soort elementen zeker potentieel. Helaas wordt dit potentieel in de tweede helft van de film niet doorgezet, en worden de sporadische mindere momenten of aspecten van de eerste helft verergerd. De gevechten worden eentoniger, onduidelijker (doordat veel erg donker is), en het drama verandert in melodrama. Vernieuwend was het natuurlijk niet en doordat de mindere elementen steeds meer de overhand kregen blijft het bij een aardige poging, die voor de liefhebbers nog wel genietbaar is.

Koreaanse chaos

Ik ben altijd wel fan van een goed vechtfilmpje maar het hoeven niet altijd films van de Shaw Brothers te zijn natuurlijk. Sowieso heeft Hongkong niet het alleenrecht op een goede kungfu flick maar wordt er in andere Aziatische landen ook erg fijn spul geproduceerd. Zuid-Korea heeft me echter nog niet kunnen overtuigen - ik heb nagenoeg ook enkel maar films uit de Kung Fu Classics collection gezien, een reeks films waar de echte toppers op een halve hand zijn te tellen - dus ik was wel benieuwd naar wat Sword in the Moon ging brengen.

Samengevat: een hoop chaos. Op zich heeft Sword in the Moon nog wel een interessant uitgangspunt met de twee vrienden die lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, maar het wordt allemaal te onsamenhangend gebracht. Zonde eigenlijk, want algemeen gezien zitten hier best wel leuke scènes tussen. Ik ben altijd wel fan van dit soort thema's en de climax op de brug is dan ook nog de moeite waard. Overdreven dramatisch natuurlijk maar het is één van de weinige keren in de film dat het goed werkt. Verder is het vooral een film die flink gaat lenen bij soortgenoten. Ik bespeurde er zelfs een vleugje Kenshin in (die geweldige animatiereeks uit de jaren '90) maar kan niet meteen pinpointen waarom. Volgens mij omdat daar een soortgelijke plotlijn zit met Shishio die een aantal ministers besluit te vermoorden, maar het is al lang geleden dat ik Kenshin nog volledig heb gezien. Kans is dus reëel dat ik er compleet naast zit.. Het grootste probleem zit hem echter in de mix van al die elementen. Het is geen wraakfilm pur sang, noch een film over vriendschap en zelfopoffering en als geschiedenisles werkt het ook niet.

Dat is voor een stuk ook wel aan de belabberde uitgave van A-Film te danken aangezien die zelfs niet de moeite doen om de Koreaanse tekst op het scherm te vertalen. Erg fijn dat ze dit met originele audiotrack uitbrengen maar toch, het is een lamlendigheid waar ik me aan irriteer. Waarschijnlijk dachten ze dat dat niet nodig was aangezien de focus toch vooral op de gevechten ligt. Ui-seok Kim verliest dan ook geen seconde om zijn hoofdpersonage te laten knokken en Min-su Choi doet dat goed. Het is echter op de dramatische scènes dat hij een beetje te kort komt, dan vond ik Jae-Hyun Cho indrukwekkender en geloofwaardiger overkomen. De meesten hier lijken zich te storen aan de vechtscènes maar dat vond ik eigenlijk best nog meevallen. Ietwat chaotisch inderdaad (wat wel het sleutelwoord is voor Sword in the Moon) maar het ziet er allemaal best nog wel stilistisch uit.

Mjah, geen idee eigenlijk waarom net deze film tot bij ons is geraakt. Die Asiamania reeks heeft wel vaker zowat onbekendere titels in zijn collectie zitten maar Sword in the Moon lijkt bovendien de enige iet of wat bekende titel te zijn in het oeuvre van Ui-seok Kim. Sword in the Moon nodigt dan ook niet uit om eens op zoek te gaan naar de rest van dat oeuvre.

Nipte 2.5*

Film die ik aanschafte in een Asia box samen met The Eye en Old Boy, en hoewel de minste van de drie qua comments en cijfers, nu dan toch aan de beurt.

En eigenlijk kan de film tot op zekere hoogte in een naam genoemd worden met veel andere Aziatische cinema waar het niet dat het verhaal aan de wankele kant is. Ze moeten daar toch wel gek zijn op uitbundige en spectaculaire gevechten en zwaardduels getuige veel films die ik de afgelopen jaren al zag uit die regio. Ik denk even aan Hero, Crouching Tiger Hidden Dragon, Curse of the Golden Flower en House of the flying daggers om maar een greep te doen. Films van een zelfde aard ware het niet dat het verhaal in alle drie net wat beter is.

Veel kritieken van andere gebruikers komen op het zelfde neer, iets waar ik me bij aansluit, het rommelige plot, het verhaal waar erg onduidelijk is dat je opeens met een flashback te maken hebt en de soms wat chaotische vechtscenes. Desondanks valt er wel het nodige te genieten aan Sword in the moon met veel actie, enkele prachtige shots, op het einde toch wel een bijzonder stukje soundtrack van John Powell en Cho Jae-hyun zet prima de harde lijfwacht leider neer.

Al met al is het allemaal te mager voor deze Sword in the Moon die toch vooral een ragdun verhaaltje lijkt te gebruiken voor een hoop wapengekletter. Ondanks het aardig opgebouwde einde wat mij betreft geen voldoende van mij voor deze film.