The Three Caballeros (1944)

Disney Classic #7

The Three Caballeros lijkt een soort aanvulling op Saludos Amigos en voelt eigenlijk net als die film niet helemaal af aan. Geen formuleachtig script maar een verzameling korte verhalen die elkaar nauwelijks versterken. Toch vind ik het zeker niet zo slecht als veel anderen hier. De sfeer is vrolijk en bij tijd en wijle zelfs verrassend gedurfd. Daarmee doel ik vooral op de verliefde Donald en de strandscene die daarbij hoort.

Opvalled dat deze film twee jaar na de vorige verscheen en toch vrij goedkoop oogt. De geldproblemen bij Disney waren niet van de dag en daar kon een reclametour bij de buren blijkbaar weinig aan verbeteren. Ik doe er in ieder geval een halfje af want de tand des tijds heeft hier inmiddels behoorlijk vat op gekregen.

3*

Een combinatie van live-action en animatie. Nadat Donald al eerder Joe had ontmoet in Saludos Amigos, komen beide personages elkaar opnieuw tegen. Donald is het leuke personage, Joe is me wederom tegengevallen. Dat vind ik helemaal geen leuk personage.

In het geheel gezien voelt het wel als Disney aan, want het is allemaal erg vrolijk. Echter dat gedans de hele tijd is mijn ding helemaal niet en dat ging me dan ook snel vervelen. Voor mij is dit een tegenvaller.

Ik heb me echt goed vermaakt! Donald is en blijft voor mij een absolute (anti-)held en ik krijg nooit genoeg van zijn avonturen. Knap hoe ze in die tijd al de animatie en echte beelden met elkaar wisten te combineren! Het absurdistische hallucinogene dat je later bij Alice in Wonderland (mijn all time favourite Disney) ziet, komt ook hier al af en toe voorbij.

3,5*

Dit is toch een behoorlijke miskleun in het oeuvre van Disney. Het is, zoals hierboven al beschreven, meer een toeristisch promotiefilmpje en poging tot het paaien van Latijns-Amerika, met daarbij wat geanimeerde vogels (met name Donald, Joe Carioca en Panchito, maar af en toe nog wat anderen) op het beeld getekend. Het begint nog wel aardig met het filmpje over Pedro de pinguin, maar daarna gaat het nergens meer over. Er is sowieso niet echt een verhaal; het is een rits losse filmpjes die zich op allerlei plekken in Latijns-Amerika afspelen, waarvan de meesten slechts dienen om wat latina's te laten dansen en daarmee een toeristisch plaatje van verscheidene plekken te tonen. De scenes met echte acteurs, en dat zijn er helaas behoorlijk veel, zijn verschrikkelijk. Behoorlijke tegenvaller, Donald is toch wel een van mijn favoriete Disney-karakters, maar dit begon matig en werd daarna heel erg slecht. Een ster voor Pedro en de vogels in de Amazone, verder een plotloze, nergens leuke aanfluiting.

Het heeft even geduurd voor ik aan deze 7e classic begon. Saludos Amigos is me totaal niet bevallen namelijk. Dat dit een vervolg daarop is, stemde niet echt gerust. Maar om alle Disney films een keer gezien te hebben moest het er toch maar een keer van gaan komen.

En na het zien van Three Caballeros weet ik weer precies waarom. Deze film heeft een beetje hetzelfde probleem als Saludos. De korte verhalen zijn noch leuk, noch interessant. Ze zijn vooral erg irritant. Daarnaast is het alweer een grote reclame film voor Zuid-Amerika. Dat is even leuk, maar na 1 film weten we dat ook wel weer. Nu voelt het gewoon erg geforceerd aan. Inmiddels weten de meesten waarom Disney dit soort films moest maken. Blijven toch een beetje vreemde films tussen zoveel mooie klassiekers.

Wat rest blijven af en toe wat mooie animaties, maar de Disney kunstenaars kunnen beter dan dit.

De eerste twintig minuten zijn best leuk, daarna ontaard het in een (voornamelijk) gezongen reclame filmpje voor Zuid Amerika.

Ik vond dit in het verleden al een matige film maar aangezien je dure Disney dvd's nu vaak ook wel wat goedkoper kunt vinden dacht ik laat toch nog maar eens kijken maar echt de moeite waard vind ik het toch niet. Eigenlijk op allerlei gebied blijft het matig hoewel de live action voor die tijd nog wel goed is gedaan, ook al kunnen ze dit tegenwoordig met computers toch veel beter.

Hyperactieve Donald is jarig en reist af naar Zuid Amerika. Begint als tekenfilm later live action daarna weer tekenfilm daarna steeds vaker live action. Donald op zich is wel grappig net als het gedeelte dat hij verliefd is op een zangeres maar verder vaak druk en rommelig en die andere personages zijn verre van boeiend. Muzikaal ook niet zo geweldig, ondanks 2 bekende nummers uit die tijd de titelsong en You belong to my heart. (Mij bekend door Bing Crosby). 2.0

(Aurora Miranda is de zus van Carmen Miranda)

Het begint nog wel aardig met twee fijne kortverhalen. Het verhaal van de pinguïn vond ik zelfs nog vrij goed, maar dan gaat het bergaf, en snel bergaf. En gaat het alleen maar van kwaad naar erger. Enorm ongebalanceerde film. Het is dat ik het hyperactieve, kleurgebruik en de abstractie met momenten nog kan waarderen dat het nog meevalt maar al dat gedans en gedoe is toch niet aan mij besteed. Interessant om eens gezien te hebben maar verder zeker niet goed.