The Insider (1999)

De film is, ondank dat het op een waargebeurd verhaal gebaseerd is, erg spannend. Al Pacino en (vooral) Russel Crowe spelen de sterren van de hemel. De film zal voor sommige mensen misschien wat te lang duren (een kleine drie uur), maar ik vond de lengte geen probleem, hij blijft boeien. The Insider krijgt van mij vier sterren.

Goed, maar duurt naar mijn smaak een uur te lang. Ik heb de film daarom maar in twee dagen bekeken..

Russel Crowe en Al Pacino zijn goed op dreef.

Deze prent had maar liefst 7 Oscarnominaties en heeft er geen enkele van verzilverd, en volgens mij persoonlijk enkel en alleen door zijn lengte ca. 150 min. Spijtig, want als docudrama kon deze film zeker boeien...

Michael Mann,de Man achter "Heat"brengt weer een goeie film.Het verhaal klinkt nogal saai en er worden weinig of geen geweren getrokken maar bij de eerste 90 minuten is deze film een TOPthriller.Russel Crowe & Al Pacino geven met hun (zoals altijd)geweldige acteerprestatie de film toch dat geweldige mee.De film houdt een spannende sfeer aan over de griezelige waarheid achter de sigaretten en 2 mannen onder zware druk.Maar dat fantastische sfeertje blijft niet aanhouden.De film wordt wat saaier en te lang(159 minuten)Toch blijft het een genot om Al Pacino nog een keer te horen vloeken

4*

Prima film, maar echt bijzonder kan ik hem toch ook weer niet noemen. Eigenlijk is er niks mis mee en kijkt de film goed weg, maar tegelijkertijd wordt het ook weer nooit echt superboeiend. Wel sterke acteerprestaties van beide hoofdpersonen. Ik vond eigenlijk de eerste helft het minst en de tweede helft in de media het best.

3*

een mooi opbouwende drama/ thriller.

en erg goede rollen van crowe en pacino.

4 sterren

The Insider, een van die films waarop ik vanuit herinnering op gestemd had in mijn embryonale fase op deze site. Kortom, tijd om eindelijk eens aan een volwassen, kritische filmblik te onderwerpen en zien of dit echt de vierpunter is die ik voor ogen had. Om kort te gaan; JA! Blijft een enorm sterke, spannende en meeslepende film met meer dan meesterlijk acteerwerk van Pacino en Crowe. Voeg daarbij de bijna even sterke bijrollen en zie hier een acteursfilm pur-sang om de vingers bij af te likken.

Het ietwat onrustige camerawerk geeft de film een bijna reportage-achtig uiterlijk mee, uiteraard goed passend bij het verhaal. Waar ik vaak toch wel een liefhebber ben van meer strak camerawerk kan het mij in deze film wel bekoren. Dit komt met name door de uitstekende en mooie belichting en de sterke composities die veelal het beeld weten te vullen.
Het is natuurlijk een verhaal over de corruptie van het grote geld, het besodemieteren van het democratisch rechtsysteem waarvan de samenleving uiteindelijk de tol mag betalen. Wat dat betreft is de directie van de nieuwszender die cruciale informatie voor de samenleving achterhoudt wegens overnamebelangen net zo schuldig als de tabaksindustrie die willens en wetens, een dodelijke en kunstmatig versterkte drugs op de markt brengt. Beidde legaal maar nu niet bepaald in het belang van de volksgezondheid. En wie denkt; Ach de tabaksindustrie trekt uiteindelijk aan het kortste eind nu we weten hoe slecht en verslavend sigaretten zijn en de overheid de prijzen per pakje opschroeft tot astronomische hoogte, kan er niet meer naast zitten. Inmiddels worden miljoenen mannen, vrouwen en kinderen in ontwikkelingslanden verslaafd gemaakt aan nicotine door spotgoedkope sigaretten daar op de markt te brengen. Nee, de vuile spelletjes om het grote geld gaan gewoon door...

Wie nog interesse heeft in de achtergronden van de werkelijke zaak tegen de tabaksindustrie (de zaak waar The Insider op gebaseerd is) vindt hier een goed en uitgebreid achtergrondartikel.

The man who knew too much...

Vooraleer Michael Mann overging op de wondere wereld van DV, maakte hij onder andere dit meesterwerk op pellicule. Een magistraal stukje cinema en hoogstwaarschijnlijk zijn beste film in een voor het overig indrukwekkend en onderschat oeuvre.

'The Insider' is thematisch bijzonder veelgelaagd en psychologisch ongezien diep en indringend. Maar de prent is bovenalles een essentieel document in de voortdurende strijd tegen de tabaksindustrie en de kapitalistische bedrijfsleiders. Waarbij de kracht van de media zelf wordt onderuit gehaald en niemand nog veilig is.
Om de aanklacht meer voelbaar te maken voor de kijker wordt zowat elk karakter bezadelt met zijn eigen problemen, die dan ook rechtsreeks voortkomen uit de centrale problematiek.

Een indrukwekkende cast geeft daarbij gestalte aan deze personages, met voorop een dieptrieste Russel Crowe en een kalm, doch imponerende Pacino.
Crowe maakt zich het personage eigen door middel van een meer knullig en onzeker uiterlijk en levert zo zonder meer zijn sterkste prestatie. Ook de geemotioneerde Pacino vormt een meer dan waardige tegenpool (in karakter) voor het personage van Crowe. Had hij maar meer oog voor dit soort rollen, want zijn samenwerking met Crowe is zelden gezien; pure klasse.

Mann maakt zijn personages ook vaak één met het metropolitan, via zijn gekende blauwe kleurenfilters en panavision camera.
Daarbovenop krijgen we nog magistrale close-ups, gevarieerde mise-en-scene en dus een resem gedenkwaardige scenes: op het golfterrein, het telefoongesprek in het hotel, wegenemen van zijn inboedel,....

En moesten we het bijna vergeten zijn, Mann toont zich weer een meester in het gebruik van muziek. Al wordt hij ditmaal, naast zijn typische ambient, bijgestaan door een uiterst sterke Lisa Gerard en Santallelo.

Razend spannend, interessant, meeslepend, indringend, emotioneel, essentieel; Michael Mann heeft met 'The Insider' een fenomenale prent gemaakt, waardoor dit 'pièce grand-cru' een mooi en oververdiende plek krijgt in mijn persoonlijke top 10.

You finally won!...What did I win?...

5*

Beetje aparte Mann die niet bol staat van de explosies en toch een stevig drama neerzet. Waarschijnlijk dankzij de 2e hoofdrolspelers en enkele ervaren bijrollen. Acteerwerk is zeker niet slecht en brengt deze film op hoger niveau.

Grote bedrijven als tegenstander in deze thriller hebben het effect van tegenstrevers in het verleden als de overheid of andere staatsinstanties (leger, CIA, FBI, ...) die zorgden voor een paranoia in de VS omtrent zaken die kost wat kost verduisterd moesten worden. De macht licht nu echter meer in de bedrijven en dat is een dankbaar onderwerp voor een film als dit.

Ik ben ook blij voor de invulling van de personages. Minder karikaturen (naar Amerikaanse normen toch) met hoofdpersonages die evengoed hun gezinsleven hebben. Ook gelukkige geen moraliserende vinger omtrent roken, maar een gedramatiseerd weergeven van een waargebeurd feit (het is tenslotte film).

Een aanrader en voor een Mann zeker geen slechte film.

Bij vlagen spannend drama met een meesterlijke soundtrack. Pacino en Russel zijn uitstekend op dreef. Het sterke verhaal wordt prima gebracht. Zeer goed.

Het aureool van meesterwerk hield ik reeds klaar voor Michael Manns bekende aanklacht tegen de tabaksindustrie, maar ‘The Insider’ maakt de hooggespannen verwachtingen niet geheel waar. Aan de vertolkingen ligt het niet, want Russell Crowe trakteert op een voorsmaakje van wat hij in ‘A Beautiful Mind’ nog overtuigender zou doen, terwijl Al Pacino harder van leer trekt dan we van hem al gewoon waren.

Ook de plot is interessant, want Mann heeft een dubbele climax in petto. Enerzijds bouwt hij op naar de onthulling over de tabakfabrikanten – enigszins een flauw hoogtepunt – maar even later focust hij op de vraag in hoeverre journalistiek nog gevrijwaard is van de macht van het geld. ‘Good Night, and Good Luck.’ kwam even bovendrijven (zo merkte mijn broer op) als het gaat over de heroïek van het streven naar de waarheid, maar Clooney pootte in minder tijd een veel sterker statement neer.

Mann focust daarentegen meer op de psychologische terreur die Wigand te verduren krijgt. Hij heeft het talent om de sfeer in enkele minuten naar een ondraaglijke finale te stuwen, om die even later via sentimentele scènes verteerbaar te maken. De kitsch is kortom nooit veraf, maar Mann weet waar hij mee bezig is, lijkt het. De evenwichtsoefening valt nipt in zijn voordeel uit, mede door de smaakvolle muziek van Lisa Gerard en Pieter Bourke. Met uitzondering van het gitaarriedeltje uit 'Babel', dat onlosmakelijk met het zwoele karakter van Iñárritu verbonden is.

De cameravoering staat volledig in functie van het verhaal en doet een beetje aan Soderberghs ‘Traffic’ denken – maar dan zonder de kleurenfilters. Tegenwoordig houdt Mann zich meer bezig met de esthetische kant van zijn films, wat in pakweg ‘Collateral’ duidelijk vruchten afwerpt. ‘The Insider’ getuigt ook al van vakmanschap, maar ik mis de extra dimensie van een groot cineast. Een goeie thriller weliswaar, geen moment vervelend, maar nergens genreoverstijgend.

3,5*

Door zijn twee laatste films ben ik ernstig aan Michaell Mann gaan twijfelen, maar aangezien Heat in mijn top 10 staat en deze film toch alom geroemd wordt, werd het de hoogste tijd om hem eens te gaan bekijken. En gelukkig maar, want dit is toch wel een sterke film.

Waar Mann wel altijd goed in is, is het casten van sterke acteurs. Zo ook in deze film waarin de heren Crowe en Pacino even laten zien hoe je moet acteren. Beiden zetten erg sterke rollen en dat tilt deze film met een interessant verhaal duidelijk naar een hoger niveau. Net als in Heat slaagt Mann er hier in ook voldoende aandacht te besteden aan persoonlijke situaties en alles daaromheen, waardoor je echt feeling krijgt met de personages.

Daarnaast is de film soms ook behoorlijk spannend, al ebt die spanning richting het einde op een gegeven moment wel weg. Het hele politieke spelletje tussen de bedrijven is in ieder geval wel mooi uitgewerkt, al is het allemaal erg degelijk en mist de film wel een echte topscene. Dat neemt niet weg dat dit een zeer aangename film is. Degelijk en vakkundig gemaakt en met een paar topacteurs, plus goede bijrolacteurs, die deze film toch net dat beetje meer weten te geven.

4,0*

Uitstekende politieke thriller.

Ik moet zeggen als het acteerwerk van Pacino en Crowe niet zo overtuigend en indrukwekkend was geweest dat ik de film waarschijnlijk niet goed vind, hun maken en zijn de film.

Je voelt ook echt mee met Crowe die de toch wat gevaarlijke keuze maakt om op tape te gaan met de kans om familie kwijt te raken en misschien zelfs de gevangenis in te gaan.

Crowe kan dit soort types echt spelen als de beste met verwijzing naar A beautifull mind.

Het verhaal is erg goed uitgewerkt alhoewel ik het tegen het einde iets te chaotisch en snel vond gaan. De hele film heeft een rustig tempo en het einde heeft te veel informatie en verschillende ontwikkelingen dat vond ik toch minder.

Voor de rest was de muziek goed gekozen en het camerawerk was ook goed om aan te zien.

De film pakte me wel vond er ook wel spannende scenes inzitten en heb de hele film geboeid gekeken maar vind het geen meesterwerk.

3,5

Erg boeiende thriller die onderstreept hoe machtig de tabakslobby is.

Ondanks z'n lange speelduur en het gebrek aan echte actie verveelt de film niet, dankzij een prima verhaal en dito acteerprestaties.

Film wordt voornamelijk gedragen door Crowe die erg sterk speelt. Ook Pacino acteert met passie, maar dat zijn wel gewoon. Gelukkig geen overacting ditmaal. Erg interessant om zien hoe Wigand en Bergman op subtiele en minder subtiele wijze bedreigd worden door de tabakgigant.

Niet meteen een film zoals je die van Mann verwacht, maar desalniettemin geen onaardige prent.

Sterke politieke thriller. Een genre waar ik eigenlijk geen enorme fan van ben. Echt sprankelende cinema levert het wat mij betreft namelijk zelden op. Maar als er degelijk vakwerk als The Insider uit de bus komt, spring ik graag mee op de kar.

Michael Mann slaagt er met verve in de onmacht van Jeff Wigand over te brengen naar de kijker. De frustratie, de woede, de ontgoocheling,... 't Wordt bijna tastbaar. Op de momenten dat bij Wigand de bom barst, voelde ik ook de ontlading.

Russell Crowe doet het dan ook aardig in één van z'n minder glamoureuze rollen. Sowieso een goed acteur in mijn ogen. Overtuigend als coole filmster én als kneus. Daar staat Al Pacino tegenover, die me normaal minder aanspreekt. Hier houdt ie het echter opvallend rustig en komt hij prima voor de dag.

Niet mijn favoriete soort cinema, maar niettemin een topper binnen het genre. Dik 3,5*

Onbegrijpelijk hoe Michael Mann het telkens weet te presteren om zo'n saaie film te maken. Met The Insider is het hem weer gelukt. Het onderwerp (het aanklagen van de tabaksindustrie in een TV-programma) leent zich voor een boeiende film, maar dit was maar bijzonder matig. Bij een film als dit verwacht je een spannende paranoïde sfeer, maar daar is maar weinig van te bekennen. Het duurt allemaal te lang, heeft een vervelende soundtrack en suf camerawerk. Evenzo suf is het grijze kapsel van Russell Crowe. Alleen onze grote vriend Al Pacino vond ik sterk spelen.

Aardige film, die toch vooral wordt gedragen door de goede acteerprestaties. Crowe en Pacino acteren beide erg sterk. Een paar mooie monologen van Pacino. De film had echter wel wat korter gemogen, aangezien de film op momenten een beetje saai werd. Het onderwerp was echter boeiend genoeg om de aandacht toch vast te houden.

Een film die ik al verschillende keren heb gezien en die me telkens weer blijft intrigeren. Voor mij toch een van Manns beste. Uitstekende personages die voortreffelijk vertolkt worden + een ijzersterke aanklacht tegen de maatschappij. Voeg hier nog de typische Mann-cinematografie inclusief dromerige, zweverige muziek aan toe, en je hebt een topper.

Een goede film, zonder meer.

Een sterk punt van de film is natuurlijk de cast. Zowel Crowe als Pacino zijn natuurlijk toppers en tillen deze film dan ook naar een hoger niveau. Verder begint de film erg sterk, met dank aan het verhaal dat toch wel boeiend is. Voor je het weet is het eerste uur dan ook voorbij, maar jammer genoeg heb je dan nog 90 minuten te gaan. Op die manier raakte ik na verloop van tijd minder geïnteresseerd en vond ik het bij wijlen zelfs wat saai worden (wat toch niet de bedoeling kan zijn). Het is natuurlijk wel zo dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, zodat Michael Mann het verhaal waarschijnlijk zo nauwkeurig mogelijk wilde vertellen en natuurlijk gebonden was aan bepaalde grenzen.

Gisteravond heb ik hem opgezet. Ik wist van te voren niet dat ie zo lang zou duren maar dat was geen probleem want deze film heeft een erg boeiend verhaal. Wat is Al Pacino toch een held. Meesterlijke acteur. Ook Russel deed het goed. Deze film heeft een mooi verhaal dat op sommige momenten behoorlijk treurig is. Soms werd het best spannend en kon ik me goed inleven in de personage's. Het einde vond ik goed. Op het laatst zag je nog wat uitleg en daarin zat het antwoord op mijn vraag: Wie bedreigde de famillie Wigand nou eigenlijk? Ook kwam ik er achter dat dit waargebeurd was, hier en daar wat aangedikt natuurlijk. Deze uitstekende film krijgt een uitstekend cijfer.

Boeiend drama met uitstekende rollen van Al Pacino en Russell Crowe. Ook de overige cast was goed. Het verhaal zat prima in elkaar en ondanks de behoorlijke duur verveelde hij eigenlijk geen moment.

Kijk, dit is nou precies mijn type film. Interessant onderwerp, goed en meeslepend verhaal en cast om van te smullen. Er wordt veel gepraat, ook via telefoon en de personages hebben allemaal de kans om lekker boos te worden. Acteurs als Pacino, Crowe, Plummer en P.B. Hall maken hier het beste en het is werkelijk waar genieten als hun personages aant debatteren zijn. Ook de uitbarsting van Bruce McGill is mooi gedaan. Toppertje.

Wat een briljante film blijft dit toch. Het acteerwerk van Crowe en Pacino, de cameravoering van Mann, die een docu stijl hanteert wat de betrokkenheid intens vergroot en natuurlijk het ijzersterke scenario. Boeiend vanaf begin tot eind en dik 2,5 uur zijn nooit zo snel voorbij gevlogen. Mann's werk blijft voelbare cinema, altijd lastig een redelijk lange review te tikken omdat veel zaken uit zijn films zo ongrijpbaar zijn, het is voelbare cinema, het moeten zien om het te omvatten. Ijzersterke film weer van Mann en een zeer geslaagde herziening. Laat die Bluray eens komen.

Michael Mann had met Heat al een sterke thriller te pakken, maar Insider is zowaar nog beter (moet Heat weer eens herzien om dat te bevestigen). Het is lang geleden dat ik weer eens een lange film gekeken heb waarbij mijn aandacht geen moment verslapte. Hoewel Pacino niet mijn favoriete acteur is, is het wel één van de meest constante en hij overtuigt altijd. Evenals Crowe overigens, die hier een perfecte Wigand neerzet.

Verder een sterk verhaal (ik heb dan ook een zwak voor dit soort rechtgerelateerde verhalen) met genoeg wendingen/diepgang om ruim 2 en een half uur spannend te zijn. Hoewel het einde ietwat afgeraffeld aan voelt, heb ik me zeker vermaakt. Een film die ik zeker aan zal raden bij mensen.

De film speelde zich in het begin af in het Midden Oosten en 'k vreesde een beetje dat het totaal m'n ding niet ging zijn, maar gelukkig slaan ze al gauw een andere richting uit en die beviel me wel.

'k vond het een boeiende film die overtuigend en realistisch overkwam. Het uitstekende acteerwerk was ook nog een leuke opsteker.

De film heeft wel een lange speelduur (twee uur en een half), maar toch kwam het niet langdradig over. Misschien ook wel omdat 'k wist dat hij zo lang duurde.

Ook de nachtelijke scènes mochten weer niet ontbreken, al waren ze niet zo talrijk.

'k heb het me absoluut niet beklaagd en 'k vond het wel een aanrader.

prachtige film over een waargebeurd verhaal van een klokkenluider binnen de tabaksindustrie. De film gaat niet zozeer over de tabaksindustrie maar meer over de kracht van de media. Zowel het plot als de personages krijgen evenveel aandacht en zijn beiden boeiend. Michael Mann weet de spanning de gehele lengte goed vast te houden, mede door de strakke en stijlvolle visuele aanpak. Twee ijzersterke rollen van Al Pacino en Russel Crowe.

Doorsnee.

The Insider kan 157 minuten lang boeien en dat is een prestatie op zich, maar achteraf had ik niet het gevoel dat de film die 157 minuten wel waard is.

Het uitgangspunt vind ik uiteindelijk best opgeklopt, laat staan niet interessant genoeg. Op geen enkel moment heb ik een versnelde hartslag gehad, nooit heb ik me geërgerd aan onrechtvaardigheid of wat dan ook.

The Insider is geen slechte film, maar niettemin een geval van: wel kijken, niet voelen.

Dat niet voelen is wederom een verdienste van Russell Crowe. Hoe meer films ik van hem zie, hoe meer ik me erger aan die man. Hij is gewoon een patattenzak, punt. Zijn mimiek is ongelooflijk beperkt, met altijd hetzelfde trucje: die ogenleden die halfstok hangen, en ook verbaal is hij eentonig.

Geef mij dan maar Al Pacino, waarvan de inleving en beleving afspat. Hij vertolkt het vlakkere personage maar is zoveel interessanter om naar te kijken.

Michael Mann is een kundig filmmaker: elke minuut wordt benut. Er valt altijd wel iets te zien of te beleven. Visueel is het niet zo mooi als zijn andere films, maar dat is volgens mij ook niet de bedoeling. Het camerawerk is nogal nerveus en zit dicht op de personages, alsof je er middenin staat.

Muzikaal slaat hij de bal evenwel serieus mis, vooral naar het einde toe zitten er gedrochten van klaagzangen tussen.

3

De strijd tussen David en Goliath bood al vele kunstenaars voer voor grootste werken. Denk aan Michelangelo, Donatello en Bernini. Ook de vele variaties van de kleine man die strijdt tegen grotere machten waar ze geen invloed op hebben bracht velen daartoe. Kafka is wellicht de bekendste, en Mann gebruikt dat thema voor deze film in de vorm van de strijd tegen de witteboordencriminaliteit.

De film vertelt het waargebeurde maar enigszins gedramatiseerde verhaal van Jeffrey Wigand, ex vice president bij de tabaksgigant Brown and Williamson. Hij is zojuist ontslagen doordat zijn visie op gezondheid en winstcijfers beduidend anders was dan dat van de CEO. Bij toeval komt hij in contact met de producer van het nieuwsprogramma 60 Minutes; hij heeft immers informatie die de hele wereld eigenlijk zou moeten weten. Eén probleem: hij heeft een geheimhoudingsplicht en ook een doodzieke dochter. Zo vormt dit een strijd tussen zijn geweten en zijn verstand.

Zoals een goede thriller betaamt speelt de strijd zich vooral in de kop af. Er is nauwelijks actie -er wordt werkelijk geen schot gelost- en toch hangt er altijd die sfeer alsof er elk moment iets kan losbranden. Mann toont zeer precies hoe de kleine man nooit van de grote bedrijven winnen kan. Soms simpel via dialoog waarin men elkaar iets uitlegt, maar ook via intimidatie die wordt getoond en vooral hoeveel macht de grote jongens hebben binnen ook de overheid en de media middels lastercampagnes. Een sterk punt is door dit thema ook naar Pacino’s werkgever te verplaatsen waardoor dit universeel wordt en niet enkel een incidenteel geval blijft.

Sowieso is de hele opbouw heel sterk. De film duurt ruim 150 minuten en elke minuut wordt prima gebruikt. Pacino wordt eerst getoond in een volledig andere setting om een idee van zijn werk te geven, maar ook zijn achtergrond (links activistisch) en dat zijn volgende zaak, Wigand, in eerste instantie niets meer is dan een zoveelste zaak. Een belangrijke, maar niettemin een zoveelste. Ook Wigand wordt eerst uitgebreid met zijn familie getoond in een enigszins onschuldige sfeer (sowieso voor later van belang overigens).

Dit is ook een film waarin de familie eens een rol speelt. Maar al te vaak heeft de protagonist een doel en een familie die dat liever niet heeft, maar dan zet hij toch door zonder daar rekening mee te houden. Wat is het nut dan geweest van die ruzie die verder niets toevoegt? In deze Insider is allereerst de familie belangrijk voor zijn dilemma; want als Wigand zijn geheimhoudingsplicht schendt stopt zijn ziektekostenverzekering, ergo: zijn astmatisch dochter krijgt geen hulp meer. Daarnaast geeft Mann genoeg scènes om het gezin op te bouwen als hecht gezelschap en toont een Crowe die echt kapot gaat van zijn zorgen om zijn familie. En elk moment kan hij dus beslissen om toch niet door te gaan met zijn nobele missie.

Natuurlijk wordt Mann geholpen door een schare aan klasse-acteurs. Crowe is uitstekend als wat sullige Wigand met een flink overgewicht, duf kapsel en doctorsbril. Hij weet steeds de juiste toon te vinden tussen de man die van zijn gezin houdt en man die ook zeer neurotisch en angstig is. Daarnaast schittert Pacino, zeer ingetogen voor zijn doen en brengt alle leven in de film. En als hij dan ontploft is het oprecht en komt dat keihard aan. Ook de bijrollen van Baker Hall en vooral Plummer zijn heerlijk. Tel daarbij de dikke nekken van de grote boeven en je hebt geweldig spel en een meer dan passende casting.

Visueel ziet de film er schitterend uit. Mann hanteert de schoudercamera, maar houdt met zijn kadreringen wel rekening waardoor je nooit het gevoel krijgt naar een documentaire te kijken. Een enkele maal geeft hij een overzichtsshot maar veelal zit hij dicht op de personages. Het beklemmende gevoel dat zij hebben komt zo ook over op de kijker. In verder redelijk wat grijstinten, met diepe schaduwen en kil blauw is de film visueel dus ondergeschikt aan de inhoud gemaakt. De muziek verder kabbelt nu eens lekker op de achtergrond en treedt dan weer meer duister naar voren. Als je het hebt over effectieve filmmuziek die niet de nadruk op zichzelf legt, dan is dit een uitstekend voorbeeld. Verder een aantal maal dat de regisseur je even op het verkeerde been zet. Zie Wigand een belangrijk stuk papier krijgen en daarbij weet je dat hij nu naar een advocaat gaat. Het volgende shot zie je die advocaat een brief lezen (Wigands?), er komt een auto aan (toch niet Wigands als hij net aankomt?) en de camera gaat naar links waar Wigand al zit en iemand anders stapt uit de auto. Zo zit de film vol van subtiliteiten. De auto van Wigand die eerst even kort als Audi in beeld is en even later zie je hem een simpelere Volvo rijden - en ga zo maar door.

Uiteindelijk levert Mann hier de ultieme klokkenluiderfilm af. Hij toont heel precies wat het naar buiten brengen van informatie doet met de klokkenluider, maar ook met de mensen rondom hem. Met mij als kijker doet het in elk geval genoeg. 5* en uiteraard in mijn top 10.

Strakke film. Afgezien van een iets gezapiger middenstuk zat ik er goed in. Met name vanwege de fijne regie met sfeervolle cameravoering. Vond het iets minder de Mann-stempel dragen dan ik gewend ben (van bijv. Manhunter) maar de film is verder interessant en spannend genoeg. Ook de prestaties van Pacino mogen er zijn (Crowe is wat minder, te karikaturale invulling).

3.5*