The Bridge at Remagen (1969)

Deze klassieker is een aangename in het genre. Voorzien van een sterrencast die bij vlegen uitmuntend is. Spannend en goed.

Zeer geslaagde oorlogfilm, de actie is geweldig voor in die tijd. We zien Robert Vaughn opduiken als Majoor Kreuger, ik ken hem van de serie "Hustle". We zien natuurlijk ook andere bekende gezichten zoals Hans Christian Blech die o.a in Battle of the Bulge speelt.

Het materieel zag er oke uit. Het verhaal klopt niet helemaal met de werkelijkheid ja, de brug werd veroverd maar hoe en wat voorafging hieraan heeft weinig met de film te maken. Maar dit stoort mij totaal.


Het einde met de executie van Majoor Kreuger was ook wel een pluspuntje.

Goede actie en lekker weggekeken, weer een super oorlogsfilm die je een keer moet gezien hebben als je van dit genre houd.

Ik geef hem het voordeel van de twijfel.

* * * *

Volwaardige oorlogsfilm van toen die er vandaag de dag nog alleraardigst uitziet. Overtuigende scenery met authentieke effecten m.b.t explosies, instortende huizen e.d. (ook wel logisch, men hoefde geen gebruik te maken van de gebruikelijke effecten, er werden gewoon echte gebouwen opgeblazen ) en een paar fraaie shots van de brug en haar omgeving.

Verhaal is redelijk rechttoe rechtaan met personages die niet echt iets specifieks hebben, zelfs stereotiep, maar wel expressief vertolkt worden. Bovendien schuwt het de waanzin van oorlog niet. Het maakt het misschien niet tot de allerbeste in de reeks, maar deze verdient wel degelijk een mooi plaatsje tussen al die andere WOII-klassiekers.

Film is trouwens opgenomen in voormalig Tsjechoslowakije, totdat de Russen binnen vielen. Tijdens opnames vlogen ineens Russische Migs en meer over. De filmcrew is gevlucht, waarna het restant is in Italië opgenomen. Verhaal is een fictieve interpretatie van de inname van de brug.

Aardige oorlogsfilm waarin de Duitsers een brug proberen op te blazen voordat de geallieerden deze in kunnen nemen. Het verloop van de film is al heel snel duidelijk en weet daardoor nergens te verassen. Ook de personages zijn niet bepaald memorabel. Het ziet er verder allemaal wel goed uit met veel actiescenes en explosies. En de film verveeld op zich geen moment, maar het is allemaal al eens eerder en beter gedaan.

Niet zo'n bekende oorlogsfilm maar ondanks dat is het best een boeiende en interessante oorlogsfilm. Verhaal zit goed in elkaar en de beelden zien er vaak fraai uit. De cast deed het trouwens ook goed. Gewoon een lekkere typische jaren 60 oorlogsfilm.

Een heel degelijke oorlogsfilm - voor de tijd. Een exponent van de periode.

Waar toch wel wat vraagtekens bij horen is bij de historische waarde. Ja het gaat over een brug, en die lijkt met z'n torentjes - niet de boog - ook nog wel iets op de originele waar het verhaal over gaat. Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het verhaal is opgeleukt in de stijl van de 'oorlogsboekjes' die in de jaren-70 op de middelbare school de ronde deden - een soort boeketreeksje voor jongens, zeg maar. Daardoor blijft het wel erg eendimensionaal allemaal.

Dat doet wel af aan de historische betekenis van de inname van de brug. Niet dat de oorlog daar nou heel veel korter door geworden is, maar in de wedloop van Patton en Montgomery tegen de Russen maakte dat wel degelijk wat uit - net als in hoeveel moeite, en daarmee direct ook hoeveel slachtoffers er anders bij de oversteek gemoeid waren geweest.

Aardige rollen van Hans Christian Blech, en vooral Robert Vaughn. Maar meer dan dat kan ik er eigenlijk niet in zien. Iets meer historisch detail en wat minder oorlogsboekje had het toch wel tot een heel veel betere film kunnen maken. Misschien zou deze film wel eens een mooie remake kunnen krijgen - en dan met de aandacht van, zeg, een Saving Private Ryan. Dat zou nog eens een fijne film opleveren.

Een solide, actievolle, maar zonder spatje bloed, oorlogsfilm. Zoals er in de jaren '60/70 wel meer zijn gemaakt. Uitstekend gemaakt maar met een gefictionaliseerde voorstelling van de gevechten om de Ludendorff-brug bij Remagen. Door deze brug waren de geallieerden in staat om een eerste belangrijke oversteek te maken over de rivier de Rijn, wat de laatste natuurlijke verdedigingslinie van de Duitsers was.Die Duitsers spreken, helaas Engels. Degelijke cast en de echte special effecten maken van deze film een leuke belevenis.

The Bridge at Remagen

In het oorlogsmagazine After the Battle ISSUE No. 16 - After the Battle - afterthebattle.com stond het oversteken van de Rijn door de Amerikanen centraal.

Hier wordt uit de doeken gedaan waar en wanneer de Amerikanen (en de Engelsen) de Rijn overstaken. De brug in Remagen was eigenlijk de enige brug over de Rijn die de Duitsers niet wisten op te blazen. In de Amerikaanse geschiedenis wordt het belang van deze brug nog weleens overdreven.

Als je leest hoe snel de Amerikanen op 4 tot 5 verschillende plekken noodbruggen aanlegden in de kwestie van dagen. De oorlog is er echt niet door verkort. De Russen stonden toen al halverwege Berlijn. Maar goed, het verhaal is mooi natuurlijk.

Ik moet zeggen dat deze film mij niet tegenviel. Ik was al bang voor zo’n typisch opgezwollen Amerikaans (braak!) heldenepos over de verovering van de brug.

Wat je echter ook te zien krijgt zijn Amerkanen die schaamteloos Duitse doden ontdeden van hun kostbaarheden. Iets wat door moraalridders alleen door Duitse soldaten toegedicht wordt. Verder krijgen we Amerikanen te zien die niet altijd even vriendelijk waren tegen de Duitse bevolking. Net zoals het destijds gegaan is. Ook zijn er Amerikaanse soldaten die geen zin hebben om naar hun meerdere te luisteren.

Zoals in eerdere recensies ook is aangehaald , is deze film hoofdzakelijk in voormalig Tsjechoslowakije geschoten. Best bijzonder gezien het communistische regime van het land en de Koude Oorlog destijds. De film crew had 65% van de film geschoten toen de Russen Tsjechoslowakije binnen vielen om een einde te maken aan de Praagse Lente. De complete filmcrew moest het land uitvluchten. Volgens de Oost- Duitse inlichtingendienst waren de acteurs Amerikaanse spionnen en zaten er tussen de filmattributen echte wapens om een revolutie tegen het communisme te ontketenen ha ha.

Nadat iedereen uit Tsjechoslowakije gevlucht was duurde het nog lang voordat alle filmattributen (kostuums, wapens etc) het land uit mochten. De film is daarna grotendeels in Italië afgemaakt.

Een van de karakteristieke torens van de brug is nog intact en biedt plaats aan een museum over de slag. Deze staat alvast op mijn lijstje voor bezoek deze zomer. Museum + Braadworst + 180 km uitrazen over het Duitse afvalt. Heerlijk.

Al met al redelijke oorlogsfilm!

Ik ben vorig jaar begonnen met het bekijken van klassieke WO II films uit de periode van pakweg 1950 tot 1990, zeg maar de bekende films die vroeger vaak op een dinsdagavond op tv kwamen. Waarom deze periode? Omdat je vanaf de jaren 90 toch wel meer realisme in oorlogsfilms kreeg, met bv Saving Private Ryan. Ik zoek het nu een beetje in die theatrale actieklassiekers.

En dan zit je met deze The Bridge at Remagen goed, want de film ademt dat gevoel uit. Een degelijk verhaal, met een bombastische uitwerking in zowel grootschalige actie als met de soundtrack. Dat staat overigens niet gelijk aan dat het meteen heel goed is, want deze Remagen stelt bij herziening toch een beetje teleur. Het eerste uur is redelijk saai, het tweede uur zit vol spektakel en is precies wat ik weer eens zocht. Zeker het laatste deel van de film rondom de brug spreekt natuurlijk aan. Toch blijf ik altijd het gevoel bij dit soort films hebben dat het er goed uit ziet, maar vrij onrealistisch is. Soldaten doen domme dingen, er is geen druppel bloed aanwezig in dit soort films en de climax is toch altijd wel iets overdreven heroïsch. Da's leuk voor de kijker, maar niet altijd even zoals het toen echt ging. Een Normandië bestorming in The Longest Day voelt toch wel als een dagje pretpark vergeleken met de mensonterende invasie in Saving Private Ryan, dat punt is het een beetje.

Deze film had een hoger cijfer kunnen hebben als er een half uurtje uit was gesneden. Dit verhaal had prima in anderhalf uur kunnen passen. Nu zaten er teveel filler-momenten in die me niks deden. Maar het blijft wel een klassieker die liefhebbers van dit soort titels een keer hebben moeten zien.

3* (was 3,5*)

Not yet you bastard, wait until I am dead.

Het begon allemaal teleurstellend omdat ik met mijn 83-jarige vader even voor deze film wilde gaan zitten zoals gebruikelijk na een dagje weg met een oorlogsmuseumbezoek, in dit geval Kazemattenmuseum Kornwerderzand. Maar ondanks de duidelijke vermelding op de hoes bleek de film helaas geen Nederlands ondertiteling te hebben waarop er snel doorgeschakeld werd naar Burt Lancaster's The Train. Na het vertrek van mijn vader alsnog even voor The Bridge At Remagen gaan zitten, en hoewel de beoordelingen en cijfers niet super zijn vermaakte ik mij toch prima met deze oorlogsfilm die ik in een ver verleden toch al eens een keer zag. Want vooral de scène met Angel op de boot kwam mij erg bekend voor.

Heel sterk gaat het geheel niet van start met een kolonne voorbij rijdende voertuigen die versneld wordt afgedraaid. Net als een manco waar heel veel films in de jaren '70 last van hebben, en dat is toch het ontbreken van correct materiaal, want als we verschillende films uit dat deccenia mogen geloven hebben de Amerikanen Europa veroverd met alleen de M24 Chaffee tot hun beschikking. Nu is de tank wel ontwikkelt gedurende de Tweede Wereldoorlog en ook in gebruik genomen, maar had dit type tank de frontlinie in deze getalen zeker niet bereikt. Sterker, in sommige gevallen bereikten de tanks de eenheden pas na de Tweede Wereldoorlog. Maar goed dat is voor een kniesoor. Laatste puntje van kritiek, hoewel kritiek, is toch dat de brug niet helemaal klopt. De stenen bouwsels op de oevers kloppen wellicht maar de verdere structuur en vorm van de brug niet, maar goed, dat zijn omhaalbare details voor een film in die tijd dus zijn dergelijke punten overkomelijk om als laatste de soldaten nog even te benoemen die in sommige gevallen veel te oud ogen.

The Bridge At Remagen valt zondermeer op een zekere charme te betrappen rond de getoonde frontzwijnen, in dit geval luitenant Hartman met zijn manschappen en zijn plunderende peleton sergent Angel, wat dat betreft een prima rol voor Ben Gazzara. Prima is toch zeker het geklaag tegen de officieren hogerop te noemen maar tevens ook het beeld van oorlogsneurose, verspilling en een beetje tragiek. Het typische beeld van de veel te stoere soldaten die alles fluitend doen en als helden onthaald worden wordt bij deze wel een beetje teniet gedaan met de wanhoop en zenuwinzinkingwn waarin luitenant Hartman regelmatig verkeert als voorbeeld. Wat dat betreft wordt er met The Bridge At Remagen al een heel klein beetje een nieuwe weg ingeslagen, en wordt het avonturenbeeld dat het oorlogslandschap regelmatig overheerste toch ingeleverd voor een iets realistischer beeld met afgepeigerde en uitgeputte soldaten. Daarnaast wordt er vanuit het Duits perspectief ook met een tweeledig beeld gewerkt, enerzijds de Duitse ontzettelijkheid dat men de opdrachten kosten wat kost uitvoert, anderzijds dat na overgave de Duitsers ook maar gewoon mensen blijken te zijn die naar huis willen.

Is zo blijkt The Bridge At Remagen toch eigenlijk best wel een prima oorlogsfilm te zijn met een mooi beeld rond te troepen en karakters in verband met een beetje drama maar ook humor, maar ook zeker het nodigen aan actie en daarmee actie die er ook nog best wel goed uitziet. Zo zien de ontploffingen rond de brug er ook best wel spectaculair uit. Afijn, het moge duidelijk zijn deze oorlogsfilm uit de jaren '70 kon mij wel bekoren.

Typisch een oorlogsfilm zoals ze die eerder dat decennium ook gemaakt werden. Je merkt wel dat de klad er een beetje in kwam, de toch wat luchtige en optimistische toon van die films krijgt hier toch al meer te maken met de ambivalente, anti-autoritaire en cynische sfeer van de jaren '70. Hier bijna gepersonifieerd in de prima rol van Gazzara.