Abre los Ojos (1997)

Bijna als enige op het forum moet ik toegeven dat 'Vanilla Sky' me véél meer deed. Misschien omdat ik hem eerder zag, maar waarschijnlijk vanwege de sterkere acteerprestaties (Cruise > Noriega), de vele filmische hoogstandjes (Crowe > Amenabar) en het hele beklijvende sfeertje. Het enige wat we 'Abre los Ojos' kunnen nageven is dat Cruz het stukken beter doet in haar moedertaal, en niet te vergeten het verhaal. Een niet geringe verdienste dus, voor deze genietbare film. Maar de kleine puntjes die Hollywood aan het verhaal sleutelt, zijn doorslaggevend. Zo was Lee (samen met zijn (schrijvers)rol) veel geloofwaardiger dan de zwakke Martinez die we in deze film te zien kregen.

'Abre los Ojos' is een snelle, slimme en aangename (en soms ook hallucinante) film, maar het was Hollywood die (eenmalig) de puntjes op de i zet.

3,25*

Film die pretendeert een mind fuck te zijn, maar die dat totaal niet is, alleen al om het feit dat het verhaal (met als het decor het zeer oninteressante leventje van een Spaanse rijkeluiszoon) in zijn geheel uitgelegd wordt in een niet bijster interessante eindscène. Dit had niet per sé een probleem hoeven te vormen, ware het niet dat de uitleg zèlf me ook totaal niet kon boeien: wanneer wordt het "het was allemaal maar een droom"-concept nou eens verboden in de filmwereld? Leuker was het geweest als Amenábar ervoor had gekozen wat kleine hintjes door de film heen te strooien (à la David Lynch) i.p.v. te gaan voor simpel (ja, simpel) romantisch vermaak, waardoor ik uiteindelijk met hetzelfde gevoel achterblijf als toen met The Butterfly Effect.
Verschil met deze film was er natuurlijk wel op cinematografisch gebied: een aantal shots oogden erg mooi, maar dat was het dan ook.

1,5*

Wees eens concreter

Zijn leven speelt toch geen rol in de film, alleen zijn vriendschap en liefdesleven

Vandaar de benaming "decor". Zoals ik al zei, faalt de film voor mij als "mind fuck"; wat dan overblijft is het decor en dat kon me dus ook niet boeien.

Maar dat weegt verder niet echt mee in mijn beoordeling.

Lynch zijn films zijn toch verwarrend om verwarrend te zijn, dus kunnen ze niet begrepen worden? Hoe kan hij dan hints strooien voor een eventuele oplossing die niet voor handen is?

Tja, deze film scoort zeker minder hoog bij mij omdat ik zijn inferieure remake al gezien heb. Vanilla Sky zag ik al weer enkele jaren geleden en ik herrinner met nog alleen in grote lijnen waar het over ging, maar het is genoeg om het voor Abre los Ojos te verpesten. Ik zat eigenlijk een beetje naar dezelfde film te kijken, met alleen een andere taal en betere sfeer. Zelfs de acteurs leken haast dezelfde te zijn. Noriega lijkt best op Cruise. Die psychiater leek ook dezelfde en zelfs Penelope Cruz leek erg op Penelope Cruz. De films verrassende plot verraste me niet meer en eerlijk gezegd heb ik ook maar weinig met dit soort droomverhalen, al is het gegeven nog best origineel. Goed geacteerd overigens.
3*

Scoort deze letterlijk minder daardoor? Ik denk dat je dit niet in je beoordeling meeneemt (?)

Dat zou in feite niet mogen, maar het speelt zeker mee, ook bij mezelf...

Wat is het verschil?

Ik begrijp je reactie niet helemaal, maar:

Ja misschien dat je het zo kunt stellen, maar waarom zou ik dat ook niet van deze film mogen verwachten?

Waarom zouden ze niet begrepen kunnen worden?

Maar bij Lynch gaat het me sowieso meer om de vele verschillende interpretaties van zijn films. Erg leuk altijd om er zelf een uit te dokteren en die van anderen na te lezen.

De oplossing wás toch voorhanden? Ik volg je niet denk ik.

Mm, ja ik had het anders moeten zeggen. De jongen is steenrijk en hoeft niet te werken en kan zijn leven dus vullen met tennissen met zijn beste vriend en feestjes thuis geven, maar dat doet hij natuurlijk niet elke dag, je ziet niet zijn andere bezigheden, de film focust zich al snel op zijn liefde voor Sofia, wat ook logisch is aangezien dat dan het belangrijkste in zijn leven wordt.

Wat ik eigenlijk bedoelde te zeggen: Anatolia schreef zeer oninteressante leventje, dan heb je eigenlijk over zijn vriendschap en liefdes, aangezien dat de enige aspecten van zijn leven zijn die belicht worden. Dat kan door Anatolia als oninteressant worden bestempeld, maar dat is dus waar de film vooral het eerste half uur om draait. Maar ik neem dus aan dat Anatolia dit dus als decor beschouwt: dat tenniswedstrijdje en dat feest thuis (?)

Ik snap sowieso niet zo goed dat films het tegenwoordig meteen briljant doen als ze een beroep doen op mensen hun puzzelcapaciteiten. Er zijn voor mij tientallen andere kwaliteiten die een film briljant kunnen maken. En op de meeste daarvan scoort deze maar matig. Beter dan de weerzinwekkende flop vanilla sky, maar nog steeds niet echt goed eigenlijk..

Daar heb je wel een goed punt, 'we' moeten films niet door een roze bril gaan bekijken alleen maar doordat ze een beroep doen op je puzzelvermogen. Maar persoonlijk vond ik deze film ook de hele tijd boeiend, goed en overtuigend acteren, spannend en ik had er een erg goed gevoel bij. Vandaar 4,5 sterren. Maar het is een uitstekende eigenschap om altijd kritisch te blijven

Hier was de oplossing inderdaad voor handen, maar ik heb altijd gehoord dat Lynch-films niet uit te dokteren zijn, onmogelijk. Als dat zo is, dan kan hij toch geen hints strooien voor iets dat niet bestaat (= een oplossing)? Jij zegt echter dat zijn films wel aan een persoonlijke interpretatie onderworpen kunnen worden, en dan kan je inderdaad hints gaan zien (, waar anderen gewoon een incomplete film zien)...

Ik weet dat het oneerlijk is om het in de beoordeling mee te nemen, maar het kan niet anders. Deze film moet het van de verrassende wendingen hebben, maar die wendingen waren door Vanilla Sky voor mij al geen verrassing meer. En dan verliest de film automatisch kracht.

Hier ben ik het sterk mee eens. Ik heb trouwens sowieso nooit zoveel zin om een film in elkaar te puzzelen, vooral omdat de meeste films dan niet lijken te kloppen. Vind het eerder een slechte eigenschap van een film, maar velen vinden het intelligent. Maar wat is er zo intelligent aan? Een verhaal schrijven en dan vervolgens in andere volgorde zetten of dingen weghalen is volgens mij niet echt briljant. Wel een handige manier om plotholes niet te laten opvallen.

Abre los Ojos zie ik verder niet als een puzzelfilm. Op het einde bleef ik toch zonder vragen zitten. Gewoon helder.

Vond het wel een mooie film, maar veelte ingewikkeld

Bij 'The Usual Suspects' is dat natuurlijk ook de opzet van de film, hij pretendeert niks meer. 'The Shawshank Redemption' waarschijnlijk wel, en bij 'Se7en' weet ik het niet...

Maar het is wel heel treurig om steeds te horen "wauw man, vette film, dat einde!! " Dan denk ik, ja zal wel, maar hoe zat het met de 120 minuten vóór dat einde? Briljante minuten of gewoon vulling met hier en daar wat clou's voor dat superieure einde?

Wij (als cinefielen) zijn het overduidelijk allen met elkander eens...

Prachtige film die over het algemeen erg mysterieus blijft , ook misschien wel door de taal maar voornamelijk door de vormgeving. De film brengt de verlangens goed naar boven en het is allemaal goed vormgegeven.

Ik heb het altijd wel op dit soort films met ''droombelevingen'' een dikke 4* dus.
Binnenkort zou ik mijn visie nog wel even toelichten want ik ga hem nog een keer herkijken.
Ook leuk om te weten dat deze eerder was dan Vanilla Sky .. wat ze toch allemaal al niet neppen die Hollywoordgangers.

Vanilla Sky is zich er heel goed van bewust een remake te zijn... Geen reden om de film op aan te vallen dus. Of mag dat ook al niet meer, een remake?

Dan kan hollywood wel inpakken onderhand..

Als ze nu ook eens bewust waren van het feit dat het ook meteen een Cruise-vehicle is.

Qua vertolking is het een Jerry MacGuire-episode waarin hij een masker op heeft.

Tuurlijk mag dat , ik vind het alleen erg laf , laat die spaanse film lekker doorbreken.

Last Samurai was een atypische Cruise-film.

In Vanilla Sky lachte hij de boel steeds weg en zette hij zijn glazige blik op als hij verontwaardigd én emotioneel was.

Typerend is de clubscene. Hij heeft een masker op, maar zijn motoriek onthult al zijn beperkingen. Daar heeft hij zijn mimiek niet mee.

Mja, zo gedetailleerd bedoel ik het niet. Ik bedoel dat hij toch een heel andere vertolking dan gebruikelijk neerzet. Zijn normale 'charisma' is hier behoorlijk weggecijferd voor een wat depri en meer introverte rol.

Ik vind ten eerste dat het al best gedurfd is om hem hier in te casten en ten tweede dat hij het boven verwachting goed doet.

Volgens mij was de hele remake zijn eigen idee. Zelf-casting dus.