Les Égarés (2003)

Alleraardigste kleine film die het persoonlijk verhaal van een aantal Fransen aan het begin van de tweede wereldoorlog vertelt.

Tijdens de film dacht ik overigens lange tijd dat Emmanuelle Béart veel te jong is voor de rol van een moeder van een zoon van 13, totdat ik op imdb ontdekte dat ze al 38 is. 3*

Jammer dat deze film naar het einde toe steeds minder boeiend wordt.... Het einde slaat al helemaal nergens op... We leven nog steeds in 1940 en de oorlog moet nog daadwerkelijk echt gaan beginnen... 2*

PS. Iemand die me het einde kan uitleggen... graag! Want ik begreep het niet

Bizar laatste shot!

Nogal teleurstellende film. Op bepaalde momenten kon het verhaal mij wel boeien, maar anderzijds sleepte de film maar aan, zonder dat er echt veel gebeurde. Mij leek het een beetje alsof ook regisseur Téchiné niet echt wist waar hij eigenlijk naar toe wou met deze film.

Mooie film, einde beetje abrupt, Emmanuelle Béart is echt een geweldige actrice!

Béart acteert niet onverdienstelijk, al werd ik niet goed van dat pruilmondje van haar. Dat leidde me echt af. Ik ben er nog steeds niet uit of dat nu eenmaal haar gezichtsuitdrukking is, of dat het gekunsteld is.

De film begon erg goed, middenstuk werd al wat minder.

Helaas werd het einde erg afgeraffeld.

3, 5 ster.

Kan me helemaal aansluiten bij de commentaren over het einde. Het verhaal kabbelt maar een beetje voort, maar blijft toch nog bezienswaardig genoeg om te blijven kijken.

Om je dan een beetje onthutst achter te laten over het abrupte slappe einde..........

Een krappe voldoende!

Eigenlijk vond ik de hele film vrij saai, moet je van houden, voor de liefhebber.

verhaal klinkt op zich goed

Het begon allemaal best oke, maar dit einde was te afgeraffeld. Om zo'n einde te laten slagen, moest mijn affectie met de karakters nog wat groter zijn.

Toch zet zowat iedereen prachtrollen neer. Krappe 3*

Les Egarés is een film waar ik eigenlijk 10 x niks van verwachte en waar af en toe toch nog wat sterke kracht in zat, acteerwerk is een voldoende en de vermakelijkheid is prima kortom : erg vermakelijke Dramafilm.

3,0*

Laatste shot is volgens mij gewoon die gearresteerde kerel die als krijgsgevangene aan het werk gezet is ipv dat hij zichzelf zou opgehangen hebben. Al bij al heb ik wel genoten van bepaalde scènes nl die klimpartij vond ik fenomenaal en de beschieting van die vluchtelingen vond ik ook knap gefilmd. Ik was er nie kapot van maar de film was toch de moeite!

Een scenario om van te watertanden: Een moeder met met twee kinderen en een onbekende vierde man in een groot iddylisch huis aan de vooravond van de Duitse bezetting van Frankrijk.

Helaas komt de film nooit echt helemaal van de grond. Er zijn geen stukken waar de spanning echt te snijden is.

Maar de film is best onderhoudend en doet qua sfeer wel een beetje denken aan het tweeluik La Gloire De Mon Pere/La Chateau De Ma Mere.

Sympathieke film waar veel meer in gezeten had.

Heb net de trailer gezien, maar is dit nou een oorlogsfilm of een echte liefdesfilm (in oorlogstijd) ?

Knap psychologisch oorlogsdrama waarin stadsmens Odile (Emmanuelle Béart) met haar twee kinderen in 1940 uit Parijs wegvlucht voor de Duitsers. In de bossen ten zuiden van Parijs loopt ze de jonge Yvan (Gaspard Ulliel) tegen het lijf, die fysiek en psychologisch veel beter uitgerust is om in oorlogstijd te overleven. Hij lijdt het gezin naar een verborgen huis in de bossen, waarna er tussen hem en Béart een hoop erotische spanning ontstaat. Deze relatie is de achilleshiel van de film, want is erg ongeloofwaardig.

"Les égarés" is allesbehalve een typische oorlogsfilm. Het gaat meer over de gevolgen van oorlog in het algemeen voor de gewone mens. Het is een pakkende film die om verschillende redenen intrigeert. Vooral de relatie tussen Yvan en Odile is dubbelzinnig en mysterieus. Maar ook door de afgemeten duur en de niet aflatende spanning van de oorlogssituatie boeit de film van begin tot eind.

Gaspard Ulliel had in deze film zijn doorbraakrol, een jaar voor zijn optreden als "Manech" in de film "Un long dimanche de fiançailles" en werd later gecast in "Hannibal Rising".

Toen in juni 1940 de Duitsers Parijs naderden vluchtten miljoenen Fransen naar het Zuiden. Alle wegen waren overbevolkt en er heerste een ongelooflijke chaos. Dit samen met enkele archiefbeelden worden in de film goed weergegeven, de rest is helaas veel minder, eigenlijk te ver van het oorlogsgebeuren en voor een stuk zelfs onwaarschijlijk. Mooie Emmanuelle Béart is niet bepaald het beeld van een moeder die zich angstig om haar kinderen ontfermt en eigenlijk wordt de ernst van de toestand en de schrik om het niet te overleven nooit echt voorgesteld.

Stukken onder "Jeux interdits" dat hetzelfde oorlogsgebeuren behandelt.

Een oorlogsfilm, maar dan een die een wat minder gebruikelijk deel van de oorlog belicht - wat gebeurt er met de vluchtelingen, hoe komen zij op hun respectievelijke plaats van bestemming. En een verhaal dat voor mij een soort stereotype van een Franse film is - er lijkt misschien niet zo heel veel te gebeuren als je oppervlakkig kijkt, maar onder het oppervlak zit het drama, en de goede afloop is nooit vanzelfsprekend. Dubbelzinnig en mysterieus, zegt jikamajoja, en beter kan ik het niet omschrijven.

Emmanuelle Beart treft daarin wel precies de juiste toon, aan de ene kant wel een volwassen vrouw met de zorg voor haar kinderen, aan de andere kant ook volkomen ontheemd en buiten zinnen door het verliezen van haar man. De weg kwijt, van noorden loos. Met daartegenover Gaspard Ulliel, die wel heel goed weet hoe hij zich aan de zelfkant redden moet, maar toch ook vooral nog een jongen is die zijn plaats in het leven niet weet en niet vinden kan.

De spanning - zowel tussen die twee als in het hele verhaal - had misschien wat broeieriger, wat dringender en wat grimmiger gekund en gemoeten. Maar ook in deze soms wat afstandelijk overkomende sfeer wordt de boodschap wel echt duidelijk.

Het drama, in de kern over de gevolgen die oorlog heeft voor de gewone man en waarin de dubbelzinnige relatie tussen de beide hoofdpersonen centraal stond, sleepte zich teveel voort en kwam daardoor niet echt van de grond. De compositie leek belangrijker dan het verhaal (typisch Téchiné trouwens: hij maakte vooral en dankbaar gebruik van het weelderige groen van het Franse platteland).

Deze film over het leven in de slagschaduw van de Tweede Wereldoorlog heeft zo zijn momenten, maar kent ook veel ongeloofwaardige voorvallen, zoals de treuzelige ontmoeting met de Franse deserteurs. Het verhaal focust vooral op de wisselwerking tussen een gedecideerde jongeman met een onduidelijke achtergrond en een onzekere, alleenstaande jonge moeder met twee kinderen. De film is net iets te braaf om echt van de grond te komen en het einde is letterlijk en figuurlijk een dooddoener.

Ze zijn schaars, films over de Duitse inval in de meidagen van 1940 in Frankrijk. Ik ken eigenlijk alleen Le Train, een nogal vergeten film met Romy Schneider en Jean-Louis Trintignant en ook in die film worden vluchtelingen beschoten door Duitsers vanuit de lucht, zoals veel gebeurd is; een oorlogsmisdaad, want het diende geen enkel doel.

Ik vond dat deze film die angst wel overbracht. Ook die verwarring dat wat je normaal niet doet, inbreken, stelen, in oorlogstijd nodig is om te overleven. Oké, het is geen film met spectaculaire ontwikkelingen. Het is net alsof er geen oorlog is, zo rustig is het hier, zegt Odilie ergens. Die 'vrede' is van korte duur. Ook het slot is misschien niet echt spectaculair voor een film, maar is het zwak of ongeloofwaardig? Ik vond van niet. Emmanuelle Béart is overigens bloedmooi in deze film.

geen kop en geen staart deze film , wel jammer had veel meer ingezeten geef een klein zesje voor het acteren.