Le Grand Bleu (1988)

Schitterende plaatjes en een mooi verhaal. Toch wel een a-tyische filmbelevenis. 3,5*.

Prachtige film over 2 vrienden/rivalen die een enorme passie hebben voor de zee.

De rollen zijn schitterend ingevuld door beide hoofdrolspelers!

4,5

De director `s cut van 160 minuten gezien en hoewel hij duidelijk wat mindere momenten kent was het toch de moeite waard. Echt een film vol met magische momenten die zwaarder wegen dan de mindere dingen.

Een van de meest dromerige films die ik tot dusver heb mogen zien. Dromerig omdat alles zijn gangetje gaat in deze film. Een vrij rechttoe rechtaan plotverloop en geen plotwendingen. Ik had ook nooit het gevoel dat er ergens naar toe werd gewerkt, tenminste niet in sneltreinvaart. Er worden weliswaar tijdsprongen gemaakt, maar er wordt nauwelijks verder geborduurd op eerdere scènes die zich afspeelden. Bepaalde contexten blijven onverklaard, net zoals echte dromen. Die zich ook vaak zomaar aandienen en snel vervagen. Deze film is dus zeer vatbaar voor een eigen interpreatie.

De cameravoering draagt ook voor een groot deel bij aan de sfeer. Het in prachtig zwart - wit geschoten 1ste kwartier wordt ingeleidt door de camera die je over de zee meevoert richting een bergketen, alwaar het verhaal zich ontspint. Prachtige scène in zijn eenvoud, met die pastoor. Gedurende de hele film is het camerawerk lekker dromerig, net zoals in je dromen gaat de camera overal recht doorheen en op zijn doel af. Sommige dingen, lijken onverfilmbaar maar de dromen van de hoofdpersoon worden adembenemend mooi weergeven. De zee is nooit ver weg in deze film.

Toch kon het voor mijn gevoel nog wat dromeriger. Er wordt teveel gefocust op de relatie tussen Jean en Rosanna. Daarnaast helpt Wagner muziek, hoe kort ook, niet mee aan een dromerige sfeer.
De romantische scènes zagen er wel mooi uit, maar de aanloop naar de romantische scènes toe en met name de zijlijntjes eromheen met familie en werkgever waren wat overbodig. Zulke scènes zullen in de verkorte versie waarschijnlijk geschrapt zijn.

De omgangsvormen tussen Rosanna en Jean waren boeiend om te volgen. De een ondoorgrondbaar, kil, afstandelijk en bijna niet in staat om normaal te converseren. De ander bevlogen en wat aanhankelijk. De tranen schoten bijna in mijn ogen toen Rosanna, in een poging de miscommunicatie op te heffen, in zee sprong en Jean uitnodigde om in de zee te converseren. Jezelf verplaatsen in de ander i.p.v. hem te veranderen, dat gaf wel aan hoe onvoorwaardelijk liefde kan zijn.

Tot het laatst toe blijft de film dromerig. Het ultieme moment daarvan vond ik eigenlijk het feit dat Besson de dood, hier niet als iets vervelends presenteert maar als iets moois . Nog nooit werd de dood zo mooi gepresenteerd.

Kortom, schitterende dramafilm die niet is weggelegd voor liefhebbers van sentimenteel drama. Hier wordt niet met emoties gegooid. En toch gaat deze film heel diep. Hulde ervoor, dat de film toch dromerig blijft, schitterende muziek ook. Op Wagner na dan, dat paste niet in de context van de film.

Het acteerwerk in deze film is trouwens prima. Reno speelt ook een geweldige rol. Heel anders, dan in Leon. Hier zorgt hij voor een geslaagde komische voetnoot.

Een dikke aanrader deze film. Ik vind hem zelfs iets beter dan Leon. Jammer genoeg wat ondergewaardeerd. 4,5*

Aardig, maar helaas niet meer dan dat. Schrijver en regisseur Besson houdt zich veelal bezig met de onderwatershots, maar lijkt daardoor het script nogal eens aan de kant te schuiven of gewoon te vergeten. Het hele verhaal van Le Grand Bleu is zo voorspelbaar als wat en de karakters helpen ook niet echt mee om het wat interessant of verrassend te krijgen. Ze wisten me geen moment te raken. Vooral het personage van Arquette was nogal zinloos. Kon Besson niets beters bedenken om een vrouwelijk karakter in het script te krijgen? Le Grand Bleu ziet er op zich goed verzorgd uit en bevat aan het begin en eind nog wel een aantal sterke scènes. Jammer genoeg blijft het daar ook bij.

2,5 sterren.

Zeker een bijzondere, unieke en tegelijk wat eigenaardige film, bij vlagen fascinerend op andere momenten was het meer eventjes de schouders ophalen...

Ik heb ook de 160 minuten durende Directors-Cut gezien, die naar mijn mening wel erg aan de lange kant is. Jean Reno doet het bijzonder leuk en zet een karakteristiek en mooi figuur neer in de vorm van Enzo, de macho duiker met een klein hartje. Ik kan het helaas van de andere 2 hoofdpersonen niet zeggen dat ze zo bijzonder boeien, Jacques vind ik een wat grijze muis en de bijdrage van Johanna aan het geheel ontgaat me een beetje. Vond het ook bij vlagen vrij belabberd gespeeld van Arquette. Enige scene die ik eigenlijk echt sterk vond was dat ze daar de hele avond aan de waterkant had gelegen terwijl vriendje lief aan het dollen was met andere zoogdieren.

Het script lijkt een beetje te zweven in het diepe blauwe water en lijkt niet echt duidelijk ergens heen te (willen) gaan. Toegegeven het geeft de film iets dromerigs, vooral versterkt door de vele mooie zonnige beelden. Tegelijk maakt het de film zeker ook wat ongrijpbaar. Ik heb echt geen flauw idee wat ik nu met dat einde aan moet, waarin beidde mannen maar besluiten eeuwig kopje onder te blijven... Fascinatie voor het grote blauwe sop is mij niet vreemd en een nachtje met dolfijnen zwemmen lijkt mij wel tof maar dit gaat dan toch een klein tikkeltje over de schreef. Ik vind het nogal uit het diepe blauw zo omhoog komen borrelen ineens...

Cinematografisch is het uiteraard helemaal top, duidelijk dat daar veel zorg en aandacht aan besteed is. Mooie onderwaterbeelden ontbreken zeker niet.

Lastige film om te beoordelen maar heb er uiteindelijk toch een overwegend positief gevoel aan over gehouden, een voorzichtige 3.5*

PS. Herbert Nitsch een Oostenrijker heeft momenteel de belangrijkste Freedive Apneu records op zijn naam staan. Vrij duiken met vinnen; 124m en met zo'n sleetje (als hier in de film) 160m en het absolute record, zo diep mogelijk met welk hulpmiddel dan ook maar liefst 214m! Dat is best erg diep....

Unieke film. Vooral visueel is dit een waar meesterwerk. Alles baadt in het azuurblauw, de diepe zee, de opstijgende luchtbellen, de dolfijnen, ... Samen met de magistrale muziek van Eric Serra geeft dit een dromerig, hypnotiserend effect. De beelden brengen je in een diepe roes... En dan zou je nog vergeten dat Jean-Marc Barr en Jean Reno hier uitstekend in acteren. Rosanna Arquette is net iets minder, maar dat komt omdat haar rol in het verhaal wat tekortschiet.

Aan het verhaal rammelt hier en daar wel iets, ja. Op episch-narratief gebied (oei, wat een term gebruik ik hier nu weer) ontbreekt er soms wat (bv. de romance tussen Jacques en Johanna had beter uitgewerkt kunnen worden). Ook duurt de film toch wel iets te lang (2 uur 40...) Gelukkig maken de meesterlijke beelden alles weer goed.

Een betoverende film dus. Grote klasse, weeral eens petje af voor Luc Besson.

Drie versies zijn er van deze film zie ik en helaas zag ik de versie die 168 minuten duurde. Helaas, omdat ik denk dat Le Grand Bleu in een kortere versie veel beter tot zijn recht komt. De film heeft vooral in het middenstuk te veel passages die het verhaal onnodig ophouden. Tel daarbij op dat ook het acteerwerk wat subtieler had gekund en het moge duidelijk zijn dat Le Grand Bleu niet op alle vlakken evengoed presteert. De prachtige oceaanbeelden in combinatie met de vervreemdende muziek en het prachtige einde maken echter heel veel goed.

Ik heb de versie van 160 minuten gezien. Volgens mij is dat ook veruit de meest voorkomende versie, want waar ik ook zocht en keek, overal kwam ik telkens weer deze versie tegen. De film voelt ook wel enigszins langdradig aan, mede door het middenstuk dat iets te lang uitgesponnen wordt. Ik vermoed dat in dit gedeelte ook de scènes zitten die in de kortere versie niet zitten.

Het acteerwerk in deze film is niet van een bijzonder hoog niveau. Jean Reno doet het nog wel aardig maar Jean-Marc Barr en vooral Rosanna Arquette acteren soms wat ondermaats. Gelukkig heeft de cinematografie enorm veel te bieden en dat maakt ook heel veel goed. De beelden van en in de grote blauwe oceaan zijn soms echt wonderschoon. Die beelden worden daarnaast nog eens versterkt door de muziek, die niet alleen mooi is, maar daarnaast gewoon erg goed past bij deze film. Sommige scènes krijgen er iets dromerigs door, dat vind ik altijd wel lekker bij een film.

Hoewel het middenstuk wat minder is, is het einde van de film wel weer erg sterk. Het moment dat de mannen voor eeuwig onder water blijven is indrukwekkend en zette mij nog even aan het denken. Als de film twee uur had geduurd, had er denk ik, makkelijk vier sterren in gezeten. Dat is nu echter niet het geval en dus kom ik op een halfje lager uit. Het middenstuk is minder, maar het gevoel dat ik aan de film overhield is wel lekker.

3,5*

Wat een engekende super vette film!!! 1 van de beste ooit! Mensen die dit niet goed vinden hebben echt totaal geen film kennis en zitten hier gewoon op om voor de lol films af te kraken!

Jankertjes zijn t! Uiteraard moet je er van houden maar het is gewoon weg een waanzinnige fantastische film!!

Vreemde maar ook originele film.

Bijzonder weinig verhaal voor zo'n lange film, maar het vermaakt en kijkt makkelijk.

De sfeer is apart, de muziek is dat ook. Prachtige onderwaterscènes, en de scènes met de dolfijnen zijn dat ook. Bijzondere dieren zijn het.

Merkwaardige personages. Jean Reno is hier echt een mafketel.

Rosanna Arquette hangt er maar wat bij, ook een beetje tot vervelens toe.

De acteerprestaties zijn over het algemeen matig, al zal de slechte nasynchronisatie er ook aan bijdragen dat het soms wat knullig overkomt.

Een beetje vreemd, wel lekker, maar ik kom toch niet verder dan 3*

Bijzondere film. Reno is altijd een fijne acteur maar ik vond ook de andere hoofdrolspelers wel goed. Barr balanceerde tussen afstandelijk en sympathiek, wat goed paste bij zijn personage, iemand die zich meer op zijn gemak voelt met dolfijnen dan met mensen, behoorlijk wereldvreemd en soms kinderlijk naief. Arquette speelde de luchtige Amerikaanse die wat misplaatst lijkt maar uit wiens gezichtspunt het verhaal toch wel verteld wordt- als toeschouwer van een rivaliteit en vriendschap tussen twee mannen die de zee als hun thuis beschouwen. En het einde kwam niet onverwacht na het verhaal van Jacques over de zeemeerminnen.

Mayol en Enzo zijn kennelijk gebaseerd op echte free divers. Mayol schreef zelfs mee aan het scenario.

Deze had ik nooit gezien, maar mijn vriendin heeft de poster op haar toilet hangen. Toch maar eens kijken dan.

En ja het is toch wel een wat bijzondere film. Niet alleen in positieve zin overigens, het plot rammelt hier en daar wel wat en springt ook wat van de hak op de tak. Uitgaand van dat het een ietwat echt verhaal is is dat misschien eigenlijk te waarderen. Maar dat lukt me dan weer niet met de vaak te opdringerige en lelijke soundtrack.

Reno zet een mooie rol neer en geeft vooral ook stabiliteit aan de film. In tegenstelling tot Arquette bijvoorbeeld die af en toe vergeten lijkt te worden. En Barr die daar dan wat weinig bij opvalt. Komt ook wat onevenwichtig over. Misschien is de extra lange directors cut ook gewoon teveel van het goede.

Toch een beetje een tegenvaller de eerste keer, alhoewel ik betwijfel of het wel de eerste keer was want de duikwedstrijdjes komen me toch lichtelijk bekend voor.

Besson weet een fantasierijk sfeertje te scheppen met buitengewone fysieke prestaties, zweverige muziek, fascinerende onderwater cinema en een ongrijpbaar hoofdpersoon. Iets dat zou moeten volstaan voor een bijzondere film. Hoewel de film wel degelijk bijzonder te noemen is, bedoel ik dat in dit geval negatief. Niet alleen lijkt de kern van het verhaal wazig, wordt er te veel afgeweken van de onderwaterwereld, maar ontspoort de film ook een beetje in een te luchtige, soms kolderieke, sfeer. Vooral het tweede punt is hetgeen dat de film het meest pijn lijkt te doen. Te vaak wordt het water ingeruild voor ellenlange beslommeringen op het droog die niet echt terzake lijken te doen. Zo ook bijvoorbeeld de relatie tussen Jacques en de stuntelige giebelkont Johanna, een misplaatst karakter en bovendien een relatie die niet veel toevoegd. Arquette daarom soms op het irritante af, Reno daarentegen sterk als de stuitende macho en Barr prima als het mysterie.

Om echt indruk te maken verliest Le Grand Bleu zich teveel in zijn eigen lengte en randzaken. De onderwaterbeelden en fascinatie die zowel Jacques en Enzo hebben is daar en tegen wel goed te voelen en ik ben dan ook van mening dat de film zeker een tweede kijkbeurt nodig heeft voor een volle waardering. Voor nu leuk om gezien hebben.

Prachtige beelden van de zee en dolfijnen. Maar de film is echt te lang. Zag de director's cut. Het wordt ook op den duur teveel herhaling van het diepzee duiken. Wel een fijne soundtrack. Met name het begin en de laatste 30 min vind ik sterk. Verder valt ook het acteerwerk van Jean Reno op. Hij springt er echt uit en is hier vermakelijk. Wel benieuwd naar de normale versie.

Redelijke film over twee duikvrienden die aan elkaar gewaagd zijn in de duiksport. De personages en het verhaal stellen niet al te veel voor. Bovendien duurt de film echt te lang (wellicht dat de kortere versie beter is). Wel ziet het er allemaal goed uit met mooie locaties en ook mooie opnames onderwater. De behoorlijk aanwezige muziek van Eric Serra past prima binnen het geheel. Een nipte 3.0 sterren.