Die Stille nach dem Schuß (2000)

Ik heb dierbare herinneringen aan Volker Schlöndorff in de jaren 70, toen hij mij met geëngageerde films als o.a. Die Verlorene Ehre der Katharina Blum (1975 volledig van de sokken blies. Met dat engagement is het in mijn ogen allengs minder geworden. De kwaliteit van zijn films vertonen een navenant beeld.

Deze film over een RAF-lid dat onderduikt in de voormalige DDR is zeker geen slechte film, maar erg bijzonder vind ik ‘m niet. De niet te missen openingsscène is hilarisch. Jammer dat dat niveau niet doorgetrokken wordt in de rest van de film.

Na verschillende terroristische acties in West Duitsland "tegen het kapitalisme", vluchten enkele leden van de Rote Armee Fraktion naar de DDR, waar ze onder bescherming worden genomen door de Stasi vanwege hun uiterst linkse sympathieën. Daarna volgt de film Rita Vogt, en hoe ze verder leeft doorheen de jaren onder andere identiteiten. Dit was het beste stuk van de film, knap geacteerd door Bibiana Beglau en naar het einde toe ook zielig natuurlijk hoe ze ingehaald wordt door de politieke omwenteling in het ééngemaakte Duitsland.

De film speelt zich af over een lang tijdverloop van om en bij de 15 jaar maar daar merk je in de film niet veel van. Schlöndorff gaat chronologisch de mist in. Plots weerklonk een cover van "Live is Life" van Opus (uit 1985) op de achtergrond terwijl de film voor mij nog duidelijk in de jaren '70 zat. Hier zat iets goed fout in ieder geval. Verder een goede film om eens te zien maar wordt met gemak overtroefd door andere films zoals Baader-Meinhof Komplex bvb.