What's Up, Doc? (1972)

Weliswaar inmiddels erg gedateerd (komt uit 1972 maar leek eerder de jaren 60) maar toch nog wel een leuke komedie. Humor is wel vaak onnozel maar dat past eigenlijk perfect bij deze film en het verhaal. Verhaal zit best leuk in elkaar en ook de uitvoering was best aardig. Ook zitten er genoeg komische situaties in. De cast deed het ook best leuk. Ik ben misschien wel de enige maar ik vond Barbra Streisand ondanks dat ze soms best irritant was best leuk spelen en ze zag er ook best aardig uit destijds. Madeline Kahn zag er best onherkenbaar uit (best jammer want ik vond dat altijd een leuke vrouw vroeger. Wist niet dat zo dood was trouwens.) maar ze speelde wel goed. Was trouwens haar eerste rol in een film. De film draaien ze soms op TCM en daar heb ik hem ook op gezien.

Leuke klucht, waarin de grappen in een razend tempo op de kijker afgevuurd worden.

Het verhaaltje stelt weinig voor en draait vooral om de reistassen, die constant worden verwisseld, waardoor iedereen in de film en de kijker op een gegeven moment wel de kluts kwijt is. Barbara Streisand doet het redelijk, maar vooral Ryan O'Neill is grappig. Tussen de geslaagde droge humor door, zitten ook wel momenten dat het allemaal enigszins inzakt en grappen die niet geslaagd zijn, maar grotendeels werkt het wel.

hoogtepunt was voor mij de achtervolgingsscene, waaraan iedereen meedoet en waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de heuvelachtige straten die San Francisco rijk is. Oh ja, die rechter was trouwens ook wel grappig. Al met al een geslaagde komedie.

3,0*

Bogdanovich' eerbetoon aan de screwball comedy is verrassend geslaagd, zeker omdat weinig pogingen na de jaren '40 om dit genre te laten doen herrijzen echt goed waren, The Hudsucker Proxy uitgezonderd. Bogdanovich maakt het zo nu en dan misschien iets teveel een eerbetoon, waardoor een vrij veel grappen cliché zijn en ik de film daardoor ook wat minder hilarisch vind dan veel van zijn voorgangers, maar Bogdanovich redt zich eruit door het frisse script met heerlijk absurde dialogen, een kleurrijke en lekker dik aangezette filmstijl en een buitengewone cast, waarin zelfs normaal verafschuwde acteurs als Barbra Streisand en Ryan O'Neal erg goed uit de verf komen.

De film heeft ook enkele echt goede scènes, zoals die hoteldetective die een vrouw probeert te vertragen door haar steeds te laten struikelen en vooral ook de bijzonder grappige scène met de rechter. De grote achtervolging die de climax vormt is daarnaast buitengewoon goed geregisseerd, zeker het stuk met de ladder en de glazen ruit. Overigens leek Kenneth Mars wel een karikatuur van Colin Firth te spelen, wat natuurlijk niet kan gezien de leeftijd van de film, maar het gaf er iets extra's aan.

Ik hou wel van dit soort razendsnelle komedies waarin iedere beweging en ieder gesproken woord bijna samen een ritme vormen. Let bijvoorbeeld op die scène waarin Mars en O'Neal beiden om de aandacht van de geldschieter vragen. Dat is bijna een dans. Het enige wat jammer is is dat het subplot rond de tassen tot vlak voor het einde er maar een beetje bijhangt en niet echt grappig wil worden, mede doordat de mannen die achter de tassen aanzitten niet echt uitgewerkt worden en vrij anoniem blijven. Daar had meer ingezeten. Daarbij had ik gehoopt iets meer te lachen, zoals ik al aangaf.

Niettemin, mag What's up, Doc er zeker zijn en is het verplichte kost voor iedere liefhebber van de screwball comedy. De film was een groot kassucces met grote sterren en een vrij bekende regisseur, vreemd dan dat hij wat in de vergetelheid geraakt lijkt te zijn. Niet terecht.
3,5*, al neig ik lichtelijk naar een halfje hoger.

Goeie film waarin vier dezelfde koffers in één hotel voor veel verwarring en ophef zorgen. Een leuke opzet voor een geslaagde screwball-comedy. Een vlot tempo, grappige dialogen en goed uitgewerkte scenes zoals de scene in de hotelkamer die in brand vliegt en de achtervolgingsscene.

Deze film heb ik destijds toen ik nog klein was al gezien in de bioscoop met mijn ouders. De film stelt niet zo heel veel voor. Een klucht met verwisselde koffers en een leuke achtervolging. Dan heb je de hoofdingrediënten van de film wel gehad. Ook is het allemaal heel herkenbaar 1972 met mooie auto's en felle kleding. Maar de film kijkt wel lekker weg al is het verhaal erg gekunsteld en ongeloofwaardig. Eigenlijk was ik nog het meest verbaasd door de acteertalenten van Barbara Streisand. Ik zie haar toch vooral als een zangeres. Maar ik weet er dan ook weinig vanaf omdat ik haar muziek vreselijk vind.

Vermakelijker dan ik had verwacht! Hier en daar een tikkeltje flauw maar ook meermaals hardop kunnen lachen! Tevens snap ik ook niet helemaal waarom Streisand door sommige als minder wordt beschouwd, ze vulde haar rol juist op een leuke manier in! Het prettig gestoorde personage ging haar perfect af, net als bij The Owl and The Pussycat stelt ze mij hier zeker niet teleur.

3,5*

Slapstick... niet mijn ding. Dat gezegd hebbende moet ik wel toegeven dat deze vroege film van regisseur Peter Bogdanovich best aardig in elkaar steekt, van de leuke cast tot de vele inventieve visuele grappen en grollen. Vooral de lange autoachtervolging tegen het einde is erg onderhoudend in beeld gebracht.

Beetje moeilijk te beoordelen, maar geef hem toch het voordeel van de twijfel. Het hele basisidee van een moderne screwball comedy werkt namelijk maar ten dele, maar je krijgt er wel een aanzienlijk aantal goede en leuke scènes voor terug.

Moest trouwens hier en daar aan Mel Brooks denken. Nu zie ik dat een aantal van deze acteurs (o.a. John Hillerman van Magnum PI) ook voor hem hebben gewerkt, al kan ik verder geen andere link met Brooks vinden. Ook de Zucker broertjes hebben volgens mij goed naar deze film gekeken. Er zit zelfs een “Roger” grap in.