Finding Forrester (2000)

Een mindere Gus van Sant. Beetje een compromissenfilm, alsof Van Sant na het megasucces van (het beduidend betere) Good Will Hunting door de studio is overgehaald om nog zo'n film te maken. Good Will Hunting ontsteeg de cliche's wel, deze film niet. Brown vond ik de middelmaat niet ontstijgen. Busta Rhymes deed het trouwens opvallend aardig. De film kabbelt wat voort. Niet vevelend, maar door zijn cliches wel wat lang.

Grootste misser zit 'm toch wel in het script. Connery praat iets te veel in cliché-taal om te overtuigen als literatuurwonder. Maar wat echt ergerlijk is, is dat we bijna niets te horen krijgen van het prachtige proza of de fraaie essays die Jamal (en Forrester) zouden schrijven. Op het einde als Forrester binnenkomt en Jamals stukje voorleest en de hele zaal ontroerd is, horen wij niets anders dan een suf Dr. Phil-begin en vervolgens muziek. Onzekere scriptschrijver? Vreemd.

2.5*

Slappe hap na het sterke Good Will Hunting. Film rust te veel op cliche's en is over de hele lijn weinig memorabel.

2*.

Ik mag die mainstream Van Sant films wel!

Ondanks dat de film nogal wat cliché's bevat, weet Van Sant er hier een bijzondere film van te maken.

Sean Connery en Rob Brown zijn hier gewoon geweldig. En Ana Paquin ook. Jammer dat zij altijd van die kleine rollen krijgt, hier krijgt ze gelukkig net wat meer speeltijd. Erg leuke actrice.

Connery's personage lijkt een beetje op die van Nicholson in As Good As It Gets. Eenzame en egoistische schrijver met straatvrees die het contact met de buitenwereld herstelt, blijkt man met hart van goud.

Jammer van de suffe poster. Heeft me lang weerhouden om de film te gaan zien. Soms heb je dat....

Ruime 3,5 sterren

Een leuke film om te zien met leuke rollen van Connery en Brown en ook nog een leuk bijrolletje van Busta Rhymes. Met een leuk verhaal die je op zich wel aangrijpt. Deze film keek ik in ieder geval met veel plezier.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

De film lijkt lange tijd nergens heen te willen, bevat nogal wat cliché's en is nergens écht heel erg goed. De personages komen aardig uit de verf, het is zeker geen straf om naar te kijken, maar verder is het ook niet echt boeiend. Het oversentimentele eind valt zwaar tegen, en Crawford was zo'n platte en ééndimensionale slechterik als alleen Hollywood ze kan produceren. Slecht. Wél heel erg goed bij vlagen was de muziek. En uiteindelijk weet de film net te blijven staan. Toch ben ik hem morgen waarschijnlijk weer vergeten, maar dat is te wijten aan dat dit gewoon niet mijn film is. Het raakte me allemaal gewoon niet zo.

2,5*

Zowel artestiek of commercieel. Van Sant stelt nooit teleur.

Beetje op hetzelfde pad dan Good Will Hunting. De ervaren man helpt de ander en omgekeerd en wat clichématig (vooral de speech dan, alles zag je van mijlenver aankomen) maar het concept is boeiend. D acteurs dragen hun steentje daar ook toe bij, alles erg natural en geloofwaardig.

Het grootste pluspunt aan de film is de score. Vooral het lied Coffaro's Theme is geweldig.

3,5*

Na 4 jaar tijd voor een herziening. Finding Forrester was een film die niet echt uitblonk van topkwaliteit of visuele hoogtepunten. Maar toch blijft de film indruk maken. Een zeer goed onderhouden gezellig verhaal met een groot sprookjesgehalte. Rustig verteld met mooie muziek, leuke figuren, ... Soms moet dat niet meer zijn.

Gus Van Sant zet hier een film neer in de sfeer van Good Will Hunting. Na Finding Forrester maakt hij wel een ommekeer, want na deze film brengt hij meer arthousefilms (of toch in die sfeer) als Gerry, Elephant en Last days. Hij zorgt in elk geval voor een vooral rustieke sfeer in de film wat wel past bij het literaire onderwerp, zonder in saaiheid te vallen.

Ik las hier een opmerking rond het voorlezen van de tekst van Jamal, waarbij na enkele zinnen de scène overging in muziek. De tekst zelf is op zich niet het belangrijkste, wel de hele sfeer errond en het gegeven dat Forrester die voorleest. De geschreven teksten inhoudelijk beginnen weergeven zou enkel het verhaal afleiden. Het is geen verfilming van Forresters boek of Jamals tekst, maar wel over een schrijver en z'n pupil.

Ook wel genoten van deze film. Maar deels is het ook een gemiste kans aan de kant van Gus van Sant. Er zat toch wel een stuk meer in deze film, en lijkt dan ook een beetje op de automatische piloot te zijn gemaakt.

Iets meer subtiliteit en originaliteit hadden van deze film een simpele maar ook krachtige klassieker kunnen maken. Nu is deze film voor het grootste deel niet meer dan vermakelijk, en een aantal keer zelfs bijzonder irritant om weer dezelfde clichés voorbij zien te komen.

Erg leuke film die zich vooral in het huis van Forrester afspeelt. Het gaat over de leraar en de leerling. Ook nu weer laat Connery zien dat het een klasse acteur is en de sfeer van de film goed aanvoelt. Het debuut van Brown is er één waar hij trots op kan zijn. Ook Schitterend om de dialogen tussen Forrester en Wallace te zien. Wat deze film vooral goed maakt is de sfeer. Deze weet Van Sant (regisseur) erg goed over te brengen.

Niet echt een denderende film. Kleurt volledig binnen de lijntjes, en zeker in de eerste helft is allang duidelijk waar het verhaal naar toe gaat. Heeft inderdaad nogal wat weg van Scent of a Woman, niet in de laatste plaats door het einde. Toch is het geheel wel kijkbaar, aardig acteerwerk en twee interessante personages.

2,5*

Het is me onduidelijk wat Gus van Sant hier probeert te scheppen en vanwege zijn andere werken zoals Gerry en Elephant had ik iets eigenzinnigers verwacht. Dit viel tegen en zowel het scenario als script bleven haken. Nergens leek het op gang te komen en het mist de overtuiging die noodzakelijk is om een drama van 136 boeiend te houden. Daarbij is Sean Connery nooit mijn favoriete acteur geweest als telkens weer de zogenaamde oude mysterieuze man met wijze uitspraken en levenslessen, bijgestaan door een witte baard en opvallend accent. Dit lijkt ook weer zo'n rol die hem op het lijf geschreven staat, eentje die verder geen bijzondere invulling vereist en enkel vacatures open heeft staan voor bejaarde Engelstaligen. Rob Brown wist me evenmin over te halen en ik vond zijn casting twijfelachtig vanwege de verschillende gemoedstoestanden waarin hij verkeerde. Zo staat hij het ene moment ijskoud voor zich uit te staren en is hij in de volgende scène opeens intiem aan het basketballen met Claire. Verassend waren de vrije worpen die niet werden benut en waardoor de ploeg van Wallace verloor maar verder vind ik het helaas een erg saaie bedoeling.

“No thinking - that comes later. You must write your first draft with your heart. You rewrite with your head.”

Mooie film. Het verhaal is interessant en ondanks dat de film een lange speelduur heeft, heb ik van iedere minuut genoten. Finding Forrester heeft een rustige opbouw en de gehele film heeft een traag, maar aangenaam tempo.

Connery laat zien wat voor fenomenaal acteur hij is als hij het juiste materiaal krijgt en Rob Brown heeft een debuut waar ieder acteur van droomt. De band tussen Forrester en Jamal en hun liefde voor het schrijverschap wordt sterk neergezet en hun interacties zorgen voor een aantal schitterende scènes. En de geweldige muziek mag ook niet onbenoemd blijven, erg sfeervol. Het einde is een perfecte afsluiter.

Het gaat over de vriendschap tussen twee personen die contrasteren qua leeftijd, huidskleur en sociale achtergrond, maar één iets gemeen hebben: een passie voor literatuur. Sean Connery speelt de wijze excentriekeling, Rob Brown het jonge talent dat z'n omgeving wil ontstijgen. Anna Paquin heeft een te kleine rol. F. Murray Abraham speelt opnieuw een Salieri-type: iemand die net niet het grote talent heeft en jaloers is op hen die het wel hebben. De visie op talent en genialiteit moet je met een korreltje zout nemen. Na het voorlezen van een paar zinnen is iedereen het erover eens dat een bepaalde tekst geniaal is. Forrester raadt Jamal aan om niet na te denken tijdens het schrijven, een soort écriture automatique. Dit is een geromantiseerd Hollywoodbeeld, alsof het ofwel vanzelf komt ofwel helemaal niet. Kortom, het is leuke ontspanning met goed acteerwerk, maar inhoudelijk niet al te ernstig te nemen.

Een zoet koekje.

Van Sant heeft waarschijnlijk wel meer voeling gehad met het arthouse-genre, ondanks dat ik daar nog maar 1 voorbeeld van heb gezien. Deze "zoetere" vorm van zijn cinema lijkt vooral voor het sentiment en de glimlachjes te zijn gemaakt, ondanks dat het niet heel grappig is wat hier wordt vertoond.

Wederom een rol die Connery op het lijf is geschreven trouwens, de beste man weet hem dan ook goed te benutten. De jonge Brown doet het ook redelijk, maar acteert wel net iets te emotieloos en statisch. Bijrollen van Abraham en Paquin mogen ook wel vernoemd worden.

Van Sant trakteert op een lange en vaak voorspelbare film die veilig binnen de lijntjes kleurt en vooral voor het feel-good gemaakt lijkt te zijn. In dat geval streeft de film niet naar al te veel resultaat, vandaar dat het waarschijnlijk ook niet Van Sant zijn populairste film is geworden.

Visueel is het redelijk makkelijk en simpel, gelukkig niet lelijk. Het camerawerk is niet zo knap als waar Van Sant toe in staat is, maar enkele scenes zien er wel mooi uit. Ik denk dat best geregisseerde scenes die in het voetbalstadium en de scene waar Connery tussen de mensenmenigte vast komt te zitten zijn.

Ondanks dat de film soms wat anders doet blijft het als geheel een best voorspelbare film met een net wat te zoete finale. Gelukkig is de loop van het verhaal nog wel vermakelijk en de 136 minuten voelen nooit echt te lang aan. Bovendien is het een goedbedoeld verhaal met een duidelijke boodschap. Ik heb niet veel wat ik echt kan prijzen, maar ook niet veel wat ik kan bekritiseren. Daarom geef ik het gewoon een normale voldoende.

Finding Forrester ging ik eens kijken om toch een soort van eerbetoon te brengen aan Sean Connery die onlangs overleden is. Meestal als er zo een bekend regisseur of acteur is gestorven probeer ik dat te doen uit eerbied voor wat ze ons doorheen hun leven aan moois hebben geschonken.

Finding Forrester ben ik volledig blanco ingegaan. Al snel dacht ik het zal wel over racisme gaan of een soort van Rear Window worden. Volledig ernaast. Het ging voornamelijk over vriendschap. Het helpt vast wel als je wat geinteresseerd bent in lezen, maar echt stoffig voelt deze film niet aan. Het is een vrij rustige film met interessante inhoud. Leuk om eens gezien te hebben. Voorspelbare finale dat wel, maar dat doet voor mij niks af aan de waardering.