Deliverance (1972)

Tegenvaller eerste klas.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen, echter voldeed de film hier uiteindelijk niet aan. De film begint sterk, de sfeer is goed, de muziek mooi en de beelden van de vier avonturiers in hun kano's zijn natuurlijk prachtig. De spanning begint na de ontmoeting met 2 gestoorden maar verdwijnt niet lang daarna weer als sneeuw voor de zon. Ik had toch wel een 'tegenaanval' van badguys verwacht. Met vervolgens een spannend kat-en-muisspel tussen hen en onze 3 vrienden. Deze bleef maar uit en bleek uiteindelijk niet meer te komen. Het moment onderaan de berg bij dat meer was nog wel spannend, echter was het voor mij een dikke anticlimax hoe de film eindigde.

Uiteidenlijk niet slecht, er had echter veel meer uitgehaald kunnen worden. De sfeer, acteerprestaties, de locatie, de muziek. Alles was aanwezig echter is het niet wat het had kunnen zijn.

3*

Het grote pluspunt aan Deliverance zijn de erg realistische personages, die ervoor zorgen dat alles een stuk echter en menselijker aanvoelt.
De film heeft een vrij lange opbouw, wat bij de meeste films van de jaren 70 was maar wat ook zeker een pluspunt is.
De film wordt spannend bij de eerste kennismaking van de 2 dorpelingen.
Vanaf dat punt is de spanning goed voelbaar en kan je als kijker meevoelen met de groep.
Wel jammer vond ik dat de 2de dorpeling best snel gedood was en vanaf dat punt de spanning alweer ging zakken, had eigenlijk gehoopt op nog meer spanning en misschien nog wel een paar extra dorpelingen

Kortom: Deliverance voelt realistisch aan, maar had ergens toch gehoopt dat de spanning langer bleef voortzetten.

3,5*

Een thriller die zich afspeelt in de Appalachen, en een van de mooiste staten van de US, Georgia. Op locatie gefilm zelfs, voor mij de juiste ingredienten voor een spannende thriller.
Helaas weet Deliverance deze ingredienten niet te breien tot een lekker spannend papje, maar het is meer een teleurstellend gerechtje geworden.
Vooral de spanningsboog kwam te laat op gang.. Ik denk dat de film pas echt in gang werd gezet na een halfuur kijken. Ik wil niet zeggen dat dit eerste halfuur slecht is, allerminst. Ook hoeft de goede opening van de film niet weg worden geknipt, maar door de korte speelduur blijft er wel een bekrompen thriller over die eigenlijk iets te kort duurt.

De dialogen zijn luchtig en in een enkele zin realistisch, maar vaak mondt het uit in een rommelig gesprek, en dat is jammer. Teveel geschreeuw voor mijn doen, teveel loze uitspraken en net iets teveel door elkaar heen praten. Ik ben geen Burt Reynolds fan, dus ik had in zijn plaats liever iemand anders gezien, maar de andere 3 hebben een redelijk goede prestatie neergezet. Leuk om te zien dat ze het merendeel van de film gewoon lekker zelf moeten roeien, ik zie al voor me hoe de regisseur al zijn aanwijzingen doorgeeft .

Zoals gezegd, de natuur is een schitterende locatie voor een film. Alleen heb ik het idee dat de omgeving te vaak is ondergeschikt aan de film. Liever had ik nog wat stillshots gezien van de woeste rivier die zich een weg baant door de eindeloos groene zee van naaldbomen, begeleid door die typische koloniale banjo muziek. Pas aan het einde van de film kwam dit ietsjes naar voren.
De nachtscene was leuk bedacht, maar kwalitatief ietsjes slapjes, en ik had ook niet precies door wat er gebeurde. Opeens had Ed een pijl in z'n buik? Van wie dan? Helaas bleek al snel dat deze scene de laatste echte scene was die voor de spanning moest zorgen... En dat is toch jammer, want in een film als Southern Comfort, die er erg op lijkt, hangt wel een constant sfeertje van het onbekende. In Deliverance ontbreekt dat eerie sfeertje. Ja, dit sfeertje komt nog eventjes terug in de laatste 5 minuten, maar daar redt je de film natuurlijk niet mee.

Achteraf is de film net iets te braafjes geweest, en is de regie er niet in geslaagd om voor een grote spanningsboog te zorgen die je de hele film aan het beeld houdt gekluisterd. De omgevingen zijn erg mooi, maar worden niet ten volle benut. Had dus meer ingezeten!

Less is more is iets wat me meestal te binnen schiet bij Deliverance, alhoewel er onder de plotlijn natuurlijk het nodige broeit. De cultuurschok en het psychologische aspect (Sometimes you have to lose yourself 'fore you can find anything) zijn duidelijk aanwezig, maar Boorman maakt met relatief weinig middelen ook nog eens een roerige film.

Uiteindelijk gebruikt hij slechts twee momenten om écht uit te pakken. Verder draait het op veel suggestie, sluimerende spanningen en een dreigende rivier met prachtige plaatjes van de natuur. Knap hoe al die elementen worden samengesmolten in een hachelijke wildwaterbaan attractie die pas in het slot, wanneer de heren Aintry hebben bereikt, zijn vaart verliest.

Een welkom extraatje, die nabrander. Het onderstreept nog eens de morele (zelfs religieuze) waarden die de film meetorst en de impact die het heeft. Zie je niet zo gek vaak. Tegen die tijd ben je allang vergeten dat muziek verbroedert, alhoewel die scène inderdaad memorabel is. Net als het gillende varkentje. Al met al nog altijd een sterke thriller. Met overwaarde.

Zeer mooie natuur en met de nodige spanning omgeven film.

Acteren was sterk en aantal scenes waren prima gedaan.

Alleen het laatste gedeelte was wat minder.

3,5 ster

Saai.

Door de vele verwijzingen in andere films of door andere users toch maar eens opgezet. Typisch geval van verouderd en achterhaald bronmateriaal.

Er gebeurt al zo weinig, iedere gebeurtenis wordt ook zo loom ontvouwd. Bijvoorbeeld als ]de redneck boven op de berg gepakt moet worden. Gaan we bijna in real time wachten tot Voight gaat klimmen, boven in slaap valt, hem dan eindelijk ontwaart en - na een korte schermutseling - neerschiet. Film heeft flink te kampen met tempowisselingen, iets wat funest is voor de sowieso schaarse spanning.

Acteerwerk was ook al bedroevend, andere tijdgeest of niet. Wel geinig om een jonge Voight, Reynolds en die andere bijrolacteur te zien maar dat maakt nog geen film. Als er dan ook nog visueel weinig prikkels zijn, wordt het een lange zit.

Obligaat kijkvoer, al ontbreken daar duidelijk legitieme redenen voor. 2*

Wat een heerlijke kanotocht was dit, het blijft uiterst subtiel en we worden gewoon meegesleurd in een avontuur op de rivier. De gemoedstoestanden zijn zeer realistisch en het gedrag van de personages wordt nergens overdreven of nonchalant. Bijvoorbeeld wanneer Ed bovenop de berg zit en met zijn gedachten steeds wegzakt in de tragische omstandigheden. Details zijn heel goed uitgewerkt waardoor het allemaal aardig realistisch overkomt en de keuze van de shots, de indeling etc. kan ik daarnaast ook erg waarderen. Het feit dat er nauwelijks gebruik is gemaakt van muziek vind ik altijd een plus, dat achterlijke dramatische ondertoontje is lekker weggelaten.
Fantastisch.

Groene hel.

Een groep bevriende en beschaafde mannen moet zien om te gaan met de verschrikkingen die het woud dat ze doortrekken hen brengt. Boorman weet naast een prachtig beeld van de natuur te tonen, ook de kille overgang naar de onderbuik te volbrengen. De avontuurlijke en prachtige groene landschappen veranderen op uitstekende wijze in een groene hel, wanneer de de vriendenclub aan allerlei ontberingen wordt blootgesteld.

Zeer goed.

Deze al iets oudere film (1972) wilde 'k dolgraag eens zien omdat 'k al heel wat positieve reacties erover had gelezen, maar hij is me toch wel tegengevallen.

'k Had een erg spannende film verwacht, maar dat was hij eigenlijk niet. Misschien was hij in de jaren 70 spannend, maar nu toch niet meer (ofwel zijn we te veel gewend/verwend). 'k Vond het eerder een drama dan thriller. Dacht dat het spannende stuk nog moest komen, maar dan was de film al gedaan

De banjo-scène vond 'k wel goed en was toch wel een van de hoogtepunten van de film.

Stevige psychologische thriller.

Het verhaal op zich is niet echt sterk, maar weet een enorme spanning op te bouwen (toch tot aan de moord op de 2e "mountain man" die eigenlijk geen mountain man was). Die spanning komt er doordat er veel dingen onduidelijk zijn. Zo had ik graag geweten wie de "mountain men" zijn en wat er met hen scheelt om zomaar avonturiers te verkrachten en ook het personage Lewis is mij een raadsel. Waarom zegt hij een paar keer "It's a game" en waarom zegt hij dat Drew neergeschoten is, terwijl er duidelijk geen schot te horen viel? Die dingen zijn wat onduidelijk, en daar had ik graag een antwoord op gehad.
De scène waarin Bobby verkracht wordt, is ook niet helemaal geslaagd. Nadat Lewis de mountain man neerschiet, beginnen de vrienden even over de wet te lallen(??) en Bobby komt emotieloos over.
Het einde duurt 10 minuten te lang. De zorgvuldige opgebouwde spanning ebt helemaal weg.

Jon Voight speelt zeker niet slecht, maar heeft niet echt een geloofwaardig personage. Burt Reynolds overtuigt wél voor de volle 100%. Ned Beatty gaat ook nog, maar Ronny Cox is irritant.

Het camerawerk is schitterend. De kanobeelden zien er voortreffelijk uit. Had ik niet geweten dat deze film van '72 is, ik zou gezegd hebben: een film van begin jaren '90.
De muziek komt vooral voor wanneer het niet spannend is. Toch is banjogetokkel mijn dada niet.

Hoewel er wat vragen overblijven na het kijken, is dit een aanrader. De spanning is fantastisch opgebouwd, en de beelden zien er uiterst verzorgd uit.

4

Schitterende film met een perfecte opbouw; alles begint heel idyllisch, maar al

in het dorpje voel je dat er "iets" in de lucht hangt.

Mooi hoe ze er uiteindelijk nét mee wegkomen, ondanks een argwanend familielid.

Het banjospel, de ongerepte natuur, het trieste gegeven van een verdwijnend dorpje aan het eind... allemaal perfect beelden in een uitstekende, duistere thriller.

Niet meer te verbeteren dus...

.

Eerste drie kwartier/uur is leuk en erg boeiend. Mooie plaatjes en een heerlijk onheilspelend sfeertje. Daarna kon het me eigenlijk weinig meer boeien en duurt alles veel en veels te lang. Personages kon ik buiten Jon Voight ook maar weinig mee, en dan vooral Reynolds die erg onsymphatiek en irritant overkwam. Einde was nog enigzins bevredigend, maar niet genoeg om de film naar een hogere beoordeling te tillen. De vaak genoemde Banjo/gitaar battle was wel een hoogtepunt in de film trouwens.

Geweldige film waarin vier stedelingen de wilde rivier afvaren in een kano. Een sterk verhaal over de mens vs natuur met een flinke spanning. Goed camerawerk en dit levert vele mooie plaatjes op van de ongerepte natuur. Een uitstekende cast en een ander sterk punt van de film is dat alles bijzonder realistisch aandoet. Een klassieker die 40 jaar na dato absoluut nog niks in kracht heeft ingeboet.

Deliverance begint erg sterk en kent een typisch rustige en aangename opbouw. Daarvoor vormt de natuur natuurlijk de perfecte omgeving. Helaas wordt deze belofte mijns inziens niet helemaal ingelost. Als avontuur en thriller is deze film zeer zeker geslaagd, maar de film had zeker de mogelijkheid om dieper onder de huid te gaan zitten. Helaas blijft de verhaallijn wat dat betreft wat vlak.

Het dynamische van het water komt echter goed naar voren en ook het acteerwerk is aangenaam. Voor mij helaas iets te recht toe recht aan.

Toch best een flinke tegenvaller. Het duurde behoorlijk lang voordat ik in de film zat, eigenlijk pas toen ze de kano's ter water lieten. De opbouw is erg rustig, een beetje té rustig waardoor het al snel neigde naar saai. Het banjo-duel weet dat te doorbreken en is een hoogtepunt, al zegt dat meer over de rest van de film.

Zo vind ik de cast, buiten Voight, niks aan. Ik kon maar geen sympathie voor ze opbrengen en een beetje medeleven in een thriller als dit zou al zorgen voor een meer meeslepende ervaring. De plaatjes van de natuur zijn natuurlijk prachtig en de scenes in het wilde water zijn zeker te genieten. De momenten met de hillbillies zorgen voor enige spanning, maar over het algemeen bevat de film die te weinig. De wanhopigheid van de rit kan ik me wel voorstellen daar waar ik een keer in eenzelfde soort situatie heb gezeten. Alleen werd er niet op ons geschoten, maar tijdens een 28 km lange kanotocht in de Ardennen bleek na 15 km het bier al op te zijn en het begon ook nog eens te regenen. Uitzichtloos.

Het einde van de film duurde wat mij betreft ook weer iets te lang, de nasleep kon me niet meer boeien en of ze nou gepakt werden of niet, het interesseerde me niet. Ik kan er niet precies de vinger op leggen maar ik denk dat het vooral komt door de cast die me eigenlijk geen moment voor zich wist te winnen. En het gaat hier júist om de personages, maar als er geen sympathie wordt opgewekt blijft er niet veel over dan een middelmatige wildwaterbaan.

Een tegenvallende film. De film begint aardig, mede door de sfeervolle omgeving. De personages worden echter nauwelijks geintroduceerd, waardoor het moeilijk is om er echt een band mee te krijgen. Op het personage Ed (gespeeld door Jon Voight) na, zijn het vrij vlakke personages. Burt Reynolds zet hier een overdreven stoer personage neer, zonder daarin echt te overtuigen. De overige twee (hoofd)personages zijn weinig memorabel.
Verhaaltechnisch wordt het nergens echt spannend of interessant. Het einde had nog iets uitgebreider uitgewerkt kunnen worden. De politie doet wel erg weinig onderzoek naar wat er onderweg is gebeurd en uiteindelijk komen ze er vrij makkelijk mee weg. Al met al nergens echt onderhoudend of spannend en op momenten zelfs ronduit saai.

Deliverance is een film die mij bij iedere kijkbeurt weer boeit, met een aantal inmiddels iconische scenes. Het is een dooddoener te spreken over het dunne vernislaagje van beschaving dat de mens scheidt van zijn meer beestachtige instincten, maar het is op deze film niettemin zeer van toepassing. Boorman verkent hoe de wet, maar vooral morele codes functioneren, of niet functioneren, buiten de kaders van beschaving waarbinnen zij gestalte hebben gekregen.

Daarnaast is het op z'n minst interessant vanuit genderperspectief dat in deze film tijdens de verkrachting nu eens niet de vrouw als object van mannelijke, penetrerende dominantie opgevoerd wordt. Hoe toepasselijk is het trouwens dat de buttfuckende hillbilly door penetratie van een fallische pijl uit de koker van hypermannelijke Reynolds om het leven wordt gebracht?

De kort daaropvolgende scene waarin de mannen als gedegenereerde beesten met de handen een oppervlakkig graf delven voor de zojuist om zeep gebrachte verkrachter, vormt voor mij een van de vele ontluisterende hoogtepunten van deze klassieke film.

Avontuurlijke film die ik alleen waardeer door de prachtige beelden van onze 4 avonturiers op de woelige rivier. De rest lijkt mij eerder oppervlakkig, zelfs ongeloofwaardig en op spanning en actie gericht. In zijn geheel kan men absoluut geen rechte lijn krijgen in de karakters van de hoofdrolspelers. De muziek had ik al eens in een andere film gehoord en gezien.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben: John Milton

Met twee fantastische karakteracteurs als Burt Reynolds en John Voight heb je al meer dan genoeg screen presence om de volledige speelduur mee te boeien. Ned Beatty en Ronny Cox vallen daar een beetje bij in het niets. Voeg daar nog de schitterende shots van de Appalachen aan toe en het geheel kan eigenlijk niet meer stuk. Meer drama dan de horror die ik had verwacht, maar ergens werkt het juist dat er steeds een onderhuidse unheimische spanning wordt opgeroepen in plaats van steeds geweldsexplosies. De spaarzame momenten waarin er wel iets gebeurt zijn trouwens een fantastisch contrast met de lome traagheid van de rest van de film. Ook grappig hoe het proces wordt getoond van hoe de stadse jongemannen langzaam transformeren tot mensen die de eigen idealen geweld aan doen. Volgens mij zit er dan ook impliciet een flinke dosis kritiek op de Vietnamoorlog in verwerkt.

Geniaal. Je kijkt de film met een glimlach terwijl het ook een best dramatisch film is.. Dit is een ouwe goude!

Ik ben deze film gaan bekijken zonder enige kennis van zaken, dus zonder enig vooroordeel, en met 't idee... is het niks, dan skippend erdoorheen of next! Hoewel je als kijker je moet instellen op de uitgesponnenheid van kleine momenten (evt. traagheid), is dit wel een prima manier om de karakter inhoud te geven... vooraf. In die opzet zijn ze zeker geslaagd. Dat we als kijker denken 'schiet nou eens op!.... waar blijft de actie nou!'... zegt meer over ons gejaagde kijkgedrag dan over de traagheid van de film. Dit verhaal wordt ons gewoon in de finesses verteld. Zonder dat oponthoud hadden de karakters geen inhoud kunnen krijgen. En had er van een vereenzelviging met de hoofdpersonen geen sprake kunnen zijn (dan had dát weer een punt van kritiek geweest)... ; nu wel!

Ik kan niet anders zeggen dan dat deze film staat als huis! Nog steeds. Ik las hierboven van z'n status als 'klassieker' (daar wist ik dus niets van)... maar ... dat was ook mijn gedachte; ik kijk volgens mij naar een klassieker... dit is verdomde goed!

Geweldig geregisseerd. Prachtige opnames. Formidabel geacteerd; allen! Een meeslepend verhaal. Fantastisch camerawerk. Alles deugt aan deze film.

Jawel... een klassieker!

* 4

Een film die gaandeweg toch wel een cultstatus heeft gekregen. Mij persoonlijk doet het verhaal sterk denken aan de thiller "Southern Comfort". Ook hier weer schijnbaar onschuldige gebeurtenissen, die na verloop van tijd escaleren tot allerlei grimmige situaties. Een a-typische hoofdrol voor Burt Reynolds als leider en gangmaker van de expeditie. Beslist een film die je eenmaal per jaar nog even wilt zien.

Het nadeel van deze film is dat het deuntje, wat mij betreft een klassieker onder de filmnummers, na een kijkbeurt gelijk weer uren in mijn hoofd zit. Heb de film nu een aantal keren gezien en blijf, ondanks het soms excessieve geweld en de realistische verkrachtingsscène, het een goede film vinden. De rol van Reynolds is hem op het lijf geschreven, maar wat mij betreft springt Beaty er echt met zijn rol uit. Na deze film heeft hij in veel films zeer acceptabele karakterrollen neergezet. Boorman weet met de gemaakte natuurbeelden ook een goede sfeer neer te zetten, je verwacht na iedere bocht van de rivier, achter iedere boom of rots wel een van de "locals" en toch kun je genieten van de natuuropnames. De groep moet zien te overleven in vijandig gebied, tussen vijandige bewoners dat lukt drie van hen met moeite .
Deliverance was een van de eerste films die de bewoners van afgelegen gebieden een beetje als gedegenereerden afschilderde, dat zou dan het gevolg zijn van tientallen jaren inteelt.
Nadien is dat onderwerp in diverse films misbruikt, denk daarbij aan wrong turn of Texas chainsaw massacre.
Daarom was het aan het einde van deze film des te verfrissender dat de plaatselijke sheriff de vrienden het vuur na aan de schenen legde en alleen omdat het bewijs ontbrak hen niet kon arresteren, maar duidelijk liet merken dat hij een sterk vermoeden van hun rol in de verdwijning van zijn dorpsbewoners had en hij adviseerde hen dan ook om snel te verdwijnen en niet terug te keren.
Het einde laat een beetje open of er van de vrienden er uiteindelijk iemand gaat vertellen wat er is gebeurd, gezien de laatste scene zou je denken van wel, maar dat is speculatie van mijn kant.
Deliverance, een goede film, geen klassieker maar zeker het bekijken waard.

Op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dit een western was. Dat is niet het geval, al heeft het daar in de verte wel wat van weg. Het verhaal sprak me meteen aan, maar de uiterwerking overtuigde me pas toen ze bij de rivier aankwamen. Ik kreeg even daarna wel een deja vu met een film die ik niet zo lang geleden heb gezien: Mean Creek (2004). Veel overeenkomsten, ongetwijfeld hebben de makers van Mean Creek deels hun inspiratie bij Deliverance gevonden, al zijn de acteurs in Mean Creek een stuk jonger en is het thema waar de film de nadruk op legt wel anders. Mean Creek is eigenlijk een prima aanvulling op Deliverance, ik had die film liever na Deliverance gezien in plaats van ervoor. Dat tempert een beetje mijn enthousiasme over Deliverance, daarom krijgt het 3* a 3,5* van mij.

Als het avontuur door je aders stroomt, moét je deze film gewoon gezien hebben...

Burt Reynolds, Ned Beatty, Jon Voight en Ronnie Cox nemen je mee op een, aanvankelijk gezapige, rivertour per kano langs de Cahulawassee-rivier. Gaandeweg wordt het gezellige uitje omgevormd tot een ware overlevingstocht, mede door toedoen van griezelig goed neergezette karakters van door inteelt ver(mis)vormde inwoners van de streek, die deze vrienden uiteindelijk naar het leven blijken te staan. Oorspronkelijk een verhaal van James Dickey, die in de film ook een bijrol als sheriff speelt. Het onvergetelijke deuntje van "Dueling Banjo's", opgevoerd door een weergaloze Billy Redden in een harmonieus samenspel met het personage van Ronnie Cox, krijg je er gratis en voor niks bovenop. Geweldige aanrader, 5*!

Ongetwijfeld een van de beste films van de jaren 70 en een echte klassieker! Schitterende muziek en spanning gegarandeerd, Verdere commentaar is overbodig, gewoon kijken en genieten! Deze film hoort thuis in de top 100 allertijden. 5 sterren

Deze film is niet zo bekend bij het moderne publiek en ik zag ‘m eigenlijk ook alleen op basis van een lovende recensie. En toch is er een scène die een iconische status heeft gekregen, al leeft die reputatie vooral voort in de muziek. De betreffende scène zit aan het begin van de film, waarin vier stadsmannen zich diep in de bossen begeven om een wildwatertocht te maken voordat het gebied rondom de Cahulawassee river door het opblazen van een dam volledig onder water komt te staan. Bij een benzinepomp stemt Drew [Ronny Kox] zijn gitaar en krijgt antwoord van een zonderlinge jongen met een banjo. Het mondt uit in het beroemde “Duelling Banjos”, in de uitvoering van Eric Weissberg [banjo] en Steve Mandell [gitaar], die er in 1972 een Grammy voor kregen in de categorie ‘Best Country Instrumental Performance’. Gedurende de rest van de film komen varianten op dit thema regelmatig terug in de soundtrack, die verder nauwelijks muziek bevat. Die soundtrack bestaat voornamelijk uit het geluid van de rivier met zijn stroomversnellingen en uit de prachtige, rustieke geluiden van de bossen waardoor de rivier stroomt.

Deliverance begint als een avonturenfilm, met de charismatische happy-go-lucky Lewis [Burt Reynolds] als leider van de groep die verder bestaat uit succesvol zakenman Ed [Jon Voight], de aan overgewicht leidende verzekeringsman Bobby [Ned Beatty] en de vriendelijke Drew [Ronny Kox]. Ze beginnen wat onwennig aan hun roeitocht, maar het loopt allemaal goed en stuk voor stuk genieten ze van de adrenaline-rush die de stroomversnellingen met zich meebrengen. Maar wanneer Ed en Bobby even aan wal gaan omdat Lewis en Drew wat zijn achterop geraakt, lopen ze twee vijandige lokale bewoners tegen het lijf en verandert de toon van de film drastisch. Wat resteert is een uiterst geslaagde combinatie van thriller en drama, waarin alle acteurs de kans krijgen om te schitteren. De meeste mensen van mijn generatie kennen Burt Reynolds vooral als de charmante, snordragende rokkenjager met dat aanstekelijke lachje uit Smokey and the Bandit, maar in Deliverance toont hij dat ook hij veel meer in huis heeft dan zijn reputatie doet vermoeden. Maar het is Jon Voight die de meest complexe rol heeft en zijn nominatie voor een Golden Globe is dan ook terecht. Dat hij het moest afleggen tegen Marlon Brando voor diens rol in The Godfather kan ik de Academy nog net vergeven... Waarom het geweldige camerawerk van Vilmos Zsigmond niet eens werd genomineerd is mij wel een raadsel. Dit is een film waarvan ik dolgraag The Making Of... zou willen zien, want vooral tijdens de roeiscènes vraag ik me keer op keer af hoe hij dit alles ooit zo in beeld heeft kunnen krijgen. Overigens zijn er geen stand-ins gebruikt en is er van trucage geen sprake: deze vier acteurs doen het werk allemaal zelf en je kunt de spanning, het plezier en zo nu en dan ook de angst aan hun gezicht aflezen en dat maakt deze film extra spannend en extra meeslepend.

Deliverance durft grote vragen aan te roeren en is vooral voor mannen een film die je zeer aan het denken doet zetten over je eigen identiteit. En een film die aanzet tot zelfreflectie is al een bijzonderheid op zich, maar het is één van de vele ijzersterke punten. De casting van de vele Hillbillies is ook ronduit perfect, maar wil je weten wat ik daarmee bedoel moet je deze film echt zelf gaan zien. En voor wie houdt van wildwatervaren is dit een absolute must!

Prachtige film!een van de beste films allertijden

“Sometimes you have to lose yourself 'fore you can find anything.”

IJzersterke klassieker over vier vrienden die besluiten de natuur in te trekken en met een kano een ruige rivier te trotseren. Men vs. nature, en de vier mannen uit de grote stad komen er tijdens hun trip op een keiharde manier achter dat hier andere wetten gelden. Zeker als ze twee hillbilly’s ontmoeten.

Deliverance is een film over jezelf leren kennen onder moeilijke omstandigheden, overleven, schuld, vergeving en boetedoening. De cinematografie is schitterend, en vooral de scènes rond de rivier en het kanovaren zijn uitstekend in beeld gebracht. De film heeft zijn spannende momenten en ook hier weet regisseur Boorman indruk te maken. Met acteurs als Voight, Reynolds, Cox en Beatty die je vanaf het begin weten mee te nemen in hun in het begin nog plezierige trip, die uitmondt in een nachtmerrie. Letterlijk.

Klassieker! Niet alleen vanwege de opbouw, de details als de achterlijkheid en armoe van de locals, en het acteerwerk, maar ook hoe bijv. de uitputting van een rots opklauteren zich hallucinant vermengt met de omgeving. Die staat me nog het meest bij als een scene om in te lijsten.