I Vampiri (1956)

Een oudere Bava, maar zeker geen slechte film. Aanvankelijk worden verschillende genres op een hoopje gegooid; het verhaal springt een beetje van de hak op de tak met genre-elementen als de detective, de vampier en de mad scientist. Naar de ontknoping toe vallen alle puzzelstukjes mooi in elkaar en wordt het een duidelijk afgelijnd geheel.

Waar Bava in z'n latere werk vooral beroemd werd om z'n wonderlijke kleurenspel, doet hij het in I Vampiri erg sober met zwart-wit beelden. Dat dit geen gemis hoeft te zijn bewijzen de vele prachtige cadrages, composities en intense zwart-wit contrasten. De weinig voorkomende buitenopnames zijn op zich redelijk standaard, maar wanneer Bava zich onderdompelt in gotische decors maakt hij er een prachtig lichtspel van.

Verhaaltechnisch heeft I Vampiri genoeg te bieden. Het blijven de jaren '50, dus rolmodellen als de agent en de journalist zijn belangrijk en vullen bij deze goed het detective-aspect aan. Verder zorgt de originele combinatie tussen onverantwoorde wetenschap en duistere gotiek voor een interessant verloop van de film. Een gruwelijk en tegelijkertijd ontroerend sprookje dat een beetje doet denken aan Les Yeux Sans Visage.

Halcyon heeft de film weer heel knap geanalyseerd (iets waarin hij een kei is)

Volgens mijn bronnen was het vooral Riccardo Freda die hier de regie voor zijn rekening nam. Maar hij werkte de prent niet af en Mario Bava deed dat in zijn plaats. 'I Vampiri" kende in onze contreien bij zijn bioscooprelease maar een matig success, vooral omdat de concurrentie met de Britse (Hammer) horror heel groot was.

Toch is 'I Vampiri' een hoogtepunt in de Euro-horror, want het was de inspiratiebron voor vele andere gotisch griezelfilms. Het is gedeeltelijk een giallo (mix van thriller & whodunnit) waarin detectives en journalisten op zoek gaan naar een seriemoordenaar. Maar het is ook als vampierenfilm een variante op de legende van gravin Elisabeth Bathory. Daarnaast is het een verhaal over een krankzinnige geleerde die op zoek gaat naar de onsterfelijkheid en daarvoor de lichamen van jonge vrouwen gebruikt (inspiratiebron voor "Yeux sans Visages", "Awful Dr. Orloff" en "Mill of the Stone Women") en zit de film natuurlijk vol met de klassieke gotische ingrediënten die mij doen watertanden.

Van dergelijke films kan ik veel meer genieten dan van die moderne horrors waar de sfeerschepping vaak moet plaatsmaken voor een escalatie van zinloos en extreem geweld en effecten.

Geweldig spannend wordt deze film nooit, al is het allerminst saai te noemen. Ik vind het een knap verhaal en vooral de decors in het kasteel scheppen de juiste mysterieuze en griezelige sfeer. Bij momenten deed de film mij ook een beetje aan het verhaal van Dr. Frankenstein denken. Soms is het wel wennen aan de snelle dialogen.

I Vampiri is een soort combinatie tussen Gotische horror en de latere Giallo. Het speelt zich af in de jaren '50, maar de kastelen zijn zo sfeervol dat het echter nog steeds duidelijk Gotisch is. Een gekke professor ontvoerd jonge vrouwen en gebruikt hun bloed om een oude gravin in leven te houden...

Het acteerwerk kwam mij heel theatraal over, en de dialogen waren zo snel dat de ondertiteling soms moeilijk bij te houden was. Maar opzich was het niet heel storend.

Dit is de eerste Italiaanse Horror-film met geluid. Mussolini had het genre namelijk verboden in de jaren '40. Mario Bava was verantwoordelijk voor de cinematografie, dus dat was wel in orde.

Er zaten een aantal scènes in die heel erg deden denken aan Gialli - een ontvoerder met zwarte leren handschoenen - en ook scènes die weer deden denken aan Bava's latere Black Sunday.

I Vampiri was een vermakelijke film van Riccardo Freda en Mario Bava. Het is de eerste keer dat ik echt het gekke professor-motief zie buiten een Frankenstein film. Vond het wel grappig. Echt vampirisme zit er niet in de film, het lijkt meer een Faust-achtig. Het plot was een beetje rommelig, zeker voor zo'n korte film. Maar alle sfeervolle aspecten maken de film het kijken meer dan waard.

Niet echt een vampierenfilm, maar wel misdaad giallo film met een gothic touch. De eeuwige jeugd staat centraal en er zijn talloze (vaak middeleeuwse) verhalen over dit onderwerp. De film begint erg sterk met het gevonden lichaam in de Seine. Nadien vond ik ook dat de film wat inzakte.

Maar de sfeer en de spanning waren immer aanwezig. Het mooie decor van het kasteel doet veel om de juiste stemming te creëren voor dit soort mystery's. Ondanks het feit dat er veel dialogen zijn, vond ik de film best onderhoudend en boeiend. In deze detectivefilm met een gothic horror randje heeft iedereen zijn rol. Niet voor het eerst of laatst werken politie en een charismatische journalist meer naast dan met elkaar. Fijn samenspel tussen beiden overigens.

Hoewel het niet echt een griezelige horrorfilm is, misschien ook niet eens heel goed te noemen, is het wel een opvallend stukje film. Dit is namelijk de eerste Italiaanse horrorfilm met geluid en kan zelfs gezien worden als het begin van de Italiaanse horrorfilm. Aangezien horror in Italië tot het jaar 1959 not done was. Door vrees voor censuur, raakt het zo licht het horrorgehalte aan, dat het zelfs als thriller nog vrij braaf was.

Ondanks de titel zijn er geen echte vampieren in de film. Het vampieraspect komt van de bijnaam die de pers aan de vermoedelijke moordenaar geeft. Gedurende de eerste helft van de film domineert ook het detectivewerk van journalist Pierre terwijl hij rondrent op zoek naar aanwijzingen voor de moorden of interactie heeft met de politie. Echter is de conclusie, al lang en breed bekent...Uiteindelijk verliet regisseur Riccardo Freda de productie na tien dagen filmen en liet hij zijn cameraman Mario Bava achter om in de resterende twee dagen de film te volbrengen.

Verrassend genoeg is hem dat gelukt en biedt het een solide verhaal dat elementen ontleend aan de legende van Elizabeth Bathory, Poe's "The Fall of the House of Usher" en het monster van Frankenstein. De film grijpt met zijn gekke wetenschappers en Gothic-stijl meer terug naar de Amerikaanse horrorfilms uit de jaren dertig en veertig (Een jaar voordat Hammer het Gothic-horrorgenre nieuw leven zou inblazen) Er zijn dan ook enkele prachtig gefilmde Gothic-decors

De moorden zijn of al gebeurd of vinden plaats buiten de camera. Op één agressieve daad na. Wat er met de meisjes is gebeurt, is te horen via dialoog, er zijn verwijzingen naar naaldafdrukken en niet aanwezig zijn van bloed in het lichaam. De meest geweldige scènes zijn de effecten wanneer hertogin Giselle Du Grand, (Gianna Maria Canale - de vrouw van regisseur) van oud naar jong en visa versa transformeert. Verre van perfect, maar er is ook voldoende om van te genieten.