Lost in Translation (2003)

Sorry hoor, maar er gebeurt zat in deze film, maar dat hangt niet altijd samen met opvallende gebeurtenissen die de personages meemaken. De interactie tussen deze personages, is subtiel, en niet gebonden aan gebeurtenissen, maar aan gemeenschappelijke belevenissen, die beiden naar elkaar toe drijven. TIP, kijk 'm nog eens een keer en let op dat gegeven.

Je hebt gelijk...

Het was een veel betere film geweest indien hij haar gigiantisch had genomen, dat ze betrapt werden door haar man, waarna laatstgenoemde haar ontvoerde, en Bill haar, na een lange achtervolging zou redden, vlak voor dat de bom waaraan ze geketend was tot ontploffing kwam.

Ik denk dat het bioscoop publiek zich dan veel beter met de film zou kunnen indentificeren dan nu.

Nu gaat de film over iet heel banaals, als over twee mensen die eigenlijk heel gelukkig zouden moeten zijn, maar elkaar vinden in eenzaamheid.

Kortom het gaat nergens over.

Niet echt om iets fundamenteels in elk geval...

Als er niet zulke 'grote' namen in de film gespeeld hadden, was deze film zeer waarschijnlijk terecht gekomen in de filmhuizen. De film neigt meer naar een Wong Kar Wai film dan naar een Groundhog Day om maar eens wat te noemen.

Vanwege 'grote' namen als Bill Murray en Scarlett Johansson werd de film vrij groot uitgebracht. Met het gevolg dat het publiek dat gewend is aan Hollywoodfilms eens wat voorgeschoteld kreeg wat ze niet zo gewend is. Wie een rechttoe rechtaan komedie verwachtte zal bedrogen uitgekomen zijn. Hoeft niet, maar kan me voorstellen dat het zo werkt.

Ik ben zelf overigens wel blij dat ik de film op groot doek heb kunnen bewonderen.

Same here Kappeuter

De film heeft ook in de filmhuizen gedraait.

Ik zie het ook als een filmhuisfilm.

Één van de beste films die ik ooit gezien heb! Het gevoel wat er achter ligt en de sfeer zijn fantastisch, net als de soundtrack. Ik heb 102 minuten zeer geboeid naar het scherm gekeken, en niet een keer naar de wc of keuken geweest.

En hoezo gebeurt er niks in de film? Er zitten echt een hele hoop boeiende en grappige stukken in. (Met als uitschieter: De karaoke avond met een stel gekke chinezen

Het einde is ook perfect. Iemand op IMDb dacht dat de laatste woorden van Bob de volgende waren:
"I love you, and I know you love me. That is a reason for us to be together, but there are too many reasons for us not to be. This time with you has been a dream to me, but now I have to wake up. So do you. I will never forget you. Don't forget me."
Then he said loud enough to hear, "Okay"? She said, "Okay".

Dit zou echt een mooi einde zijn. En dit stel ik me ook elke keer voor wanneer ik de film zie.


Een film over pure vriendschap 5* !

Ook na de 9e herziening (als ik de tel goed heb bijgehouden) staat Lost in Translation nog altijd sterk als mijn meest favoriete film aller tijden. Geen enkele film heeft het voor elkaar gekregen me zo aan te grijpen als deze, en zeker niet zonder haar kracht te verliezen na meerdere herzieningen. 6* ( )

Zeer goed acteerwerk van Bill Murray en Scarlet Johannsen

Hoe Lotr ROTK ooit de oscar voor beste film kon krijgen is een blaam in de Oscar historie.BTW:Waar was "Big Fish" bij de nominaties?

Zeer goeie film,maar niet fantastisch

4*

_________________

Niet echt aan mij besteed, weet ook niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik zat gisteren een beetje ongemakkelijk, verveeld ernaar te kijken. Als de hoofdpersonages zich ook zo voelden dan is in dat opzicht de film erg geslaagd. Maar als entertainment z'n doel volledig voorbijgeschoten,en film is toch ook (niet in de laatste plaats) vermaak. Dit was voor mij alleen maar een observatie.

Geniale, grappige film over twee saaie mensen. Eigenlijk kan alleen iemand als Polanski dit niveau halen, zoals hij in Bitter Moon en Tess deed. Heb echt genoten van de prachtige shots in Tokio. Mooi!

Zo saai vond ik Charlotte niet, een erg intrigerend karakter.

Ik vond het zo saai dat ik hem heb afgezet na 50 minuten. Het beeld van saaie mensen in een saai tokyo was na tien minuten al duidelijk. Ik denk niet dat ik deze film nog eens opzet. In de prullenbak ermee!

Ik heb hier vast al eens wat over gezegd, maar ik zeg het nog een keer: wat een goeie film.

Ik weet niet wat ik d'rvan moet zeggen eigenlijk. Op zich wel een mooie film, maar een beetje TE rustig. Dat ik soms gewoon ging praten tijdens de film, omdat ie dan niet erg boeiend was. Iets sneller graag, dan was het echt een goede film geweest. Ik zat er op zich namelijk wel in.

3,5

1* (voor mezelf, omdat ik het heb uitgehouden) Saaie karakters en vooral saai uitgebeeld ook

Om even terug te komen op wat Kappeuter zei: ik heb hem in het Kijkhuis gezien. Vaak vind ik dat zelfs prettiger.

Wow! Wat een geweldige film

5 sterren van mij.

Weet iemand trouwens wat Bill tegen Scarlett zegt op het eind? Ben heel benieuwd.. Het had nog al een impact volgens mij..

??? er gebeurt zat in deze film????

Nou die heb ik dan zeker gemist omdat ik al snel in slaap viel van deze film....damzz saaier dan saai gewoon!

Ik snap echt niks van deze film. 2.5 sterren van mij voor de moeite

Valt er iets te snappen dan?

Die 2.5* voor de moeite. Als elke leraar dat deed was iedereen steeds geslaagd

Dat is ook het fijne aan een einde als deze, je kan zelf bepalen of ze elkaar weder zien, of dat het eenmalig was (wat ik het mooist vind).

Ja inderdaad, als ze elkaar weer zouden zien zou het ook ordinair worden. Ze zouden dan allebei overspel moet plegen... wat niet bij de sfeer van de film hoort.

Ik heb een aantal sites bekeken en daar kreeg deze film een erg goede waardering. Extra gewacht tot ie in de weekverhuur zat. Nou ik dacht echt dat het aan mij lag maar nu ik het commentaar op deze film zie, weet ik dat het gewoon een slechte film is. Wat is in vredesnaam het verhaal? De omschrijving klopt, maar daar blijft het verhaal ook hangen naar mijn mening. Een man, een vrouw, Tokio. Meer is het niet. Of zie ik de diepgang niet?

Het is gewoon een film over het leven. De chemistry die ontstaat bij twee mensen. Zoals ook in het echte leven gebeurt.

Prachtige film die ik gelukkig met enige voorkennis heb gekeken. Op dit soort subtiele films moet ik me altijd even instellen, en ik zat er helemaal klaar voor.

De film slaagt erg goed in wat hij poogt te doen. Zonder veel poeha kan je je perfect inleven in beide personages. Grappige shots, de muziek en soms juist de stiltes op de juiste plaatsen, maakten het helemaal af. Bravo

4 sterren



Geestig is trouwens dat met die zangeres die zegt "Hi" en daarna meteen een shot van een bed met aan de ene kant Bill Murray en aan de andere kant een lege plek, je weet meteen wat er aan de hand is.

5

Gister heb ik me dan toch maar aan de herziening gewaagd. Was erg bang dat deze me zou tegenvallen. Ik moet zeggen dat bijna het tegendeel waar was.

Ten eerste moet ik wel even melden dat ik de grappen over Japanners zo hier en daar aardig irritant vond. Soms behoorlijk denigrerend. Sommige momenten kon ik de humor er haast niet van inzien. Met mijn, toch wel aardige, voorkennis van Aziatische (Japanse) films, kon ik hem deze keer beter spiegelen met de realiteit. Toch blijf ik erbij dat ik het ook wel van de kant van Bob en Charlotte kan zien. Het gaat denk ik verder dan perse de Japanse samenleving.

Het gaat over het uit je normale leven gesleurd worden, het doorbreken van een sleur.
Ik kan dit goed op mezelf reflecteren. Ik denk dat de intimiteit van de film af en toe verdoezeld wordt door de humor, maar dat de humor het ook wel aansterkt.
Films met humor kunnen soms nog harder aankomen, dan zonder. Kijk bijvoorbeeld naar een film als ‘Happiness’. Hier worden ‘gevaarlijke’ punten ook met een wrange humor aangepakt. Een erg cynische kijk op het Amerikaanse samenleven.
In Lost is het natuurlijk minder cynisch, maar het heeft toch enigszins eenzelfde soort werking.

Cinematografisch zit de film wat mij betreft ook prachtig in elkaar. Doet niet onder voor menig hoogstaand visuele film. Prachtige focussen, schitterende kleurspelingen, mooie kadrering. Sommige shots durven boven hun functie binnen de film te zweven, en gewoon prachtig te zijn. Op een gegeven moment loopt Charlotte door een speelhal, en wordt ze een paar keer door ruiten gefilmd. Dit op zich zou ik al ingelijst op kunnen hangen.

Om terug te komen bij het thema. Zoals ik al zei behandeld het eigenlijk twee mensen die vast zitten in een gevoel, in een levensomgeving. Charlotte weet na haar studie eigenlijk niet wat ze wil worden, wat denk ik over het algemeen door meerdere mensen gevoelt kan worden. Ze komt nogal arrogant over, ‘elitair’ als je het zo wilt noemen. Eigenlijk wil ze iets in haar leven beleven wat haar doet nadenken, wat haar grenzen verlegd. Een spirituele ervaring, een poëtisch gevoel waarin ze blijft hangen.
Het moment waar Charlotte naar een tempel reist, en bij terugkomst haar vriendin opbelt en verteld dat ze eigenlijk niks voelde bij het spirituele. Dat moment is zo prachtig verwoord. Je wilt zoeken naar iets hogers, het bovenuitstijgen van de mensheid. Maar op het moment dat je het niet met je hart voelt, kan het eigenlijk ook niet.

Bob Harris kampt eigenlijk met dezelfde problemen. Hij heeft thuis een vrouw waarvan hij eigenlijk zielsveel houdt, maar het niet kan uitten op de manier waarop hij dit wil. Zijn vrouw is bezig met in zijns inzien oppervlakkige dingen, de pure liefde ontbreekt. Hij wil weg kunne dromen, ook een nieuw leven beginnen. Dit is prachtig verwoord in de telefoongesprekken.

Ik kan me al met al ook wel vinden in de kritieken van mensen op de verbeelding van de Japanse samenleving, maar uiteindelijk draait deze film voor mij om het gevoel. Het gevoel dat ik hierbij krijg is gewoon zo bijzonder. Buik kriebel gevoel, als het ware. Dat is uiteindelijk het belangrijkst bij film kijken. Een film moet je gevoelsmatig raken.
Deze film deed dat uitermate. Hij heeft een tijd geleden lang in me top10 gestaan, toen ik er nog eentje had. En als ik er een maak zal hij vast en zeker terugkomen. Werkelijk een betoverende film, die me anderhalf uur in een wereld doet leven, waar ik eigenlijk zelf ook zou willen zijn. Een verloren gevoel dat je niet kwijt wil raken.

Wtf, denk je nou werkelijk dat ik dit allemaal ga lezen?