Lost in Translation (2003)

Ik denk als je deze film goed vindt dat je The Gofather niks vindt en andersom. Totaal verschillende genres. Dit zal wel een zweverige nadenker zijn of zo?

Nee hoor, Godfather (1 en 2) en Lost in Translation zijn allebei heel erg goede films. Je kunt natuurlijk ook verschillende genres waarderen

Eens, maar denk wel dat beide films verschrikkelijk ver uit elkaar staan. Maar een goede Drama op zijn tijd sla ik niet af. Ga hem deze week kijken en zal verslag doen

Ben benieuweld

Voor mij is Lost in Translation mijn favoriete film, en The Godfather mijn één na favoriete film..

Wat een ongelooflijk goed drama! Een man van middelbare leeftijd die duidelijk te kampen heeft met een mid-life crisis en een jonge vrouw die door een soort van identiteitscrisis gaat. Daar waar hij zijn identiteit heeft geaccepteerd en er mee worstelt, heeft zij het er erg moeilijk mee een identiteit te vinden. Hoewel wel ze vreemden voor elkaar zijn lijken ze elkaar meteen te begrijpen en voelen ze elkaar feilloos aan. Al snel ontstaat een hechte band.

Het op het eerste gezicht simpele verhaal krijgt enorm veel diepgang door de enscenering en de dialogen, waar de film uiteraard ook zijn kracht uithaalt. De omgeving en cultuur van Tokyo die voor beide karakters volkomen abnormaal zijn, laat ze nog meer beseffen dat ze op een vreemde plek in de wereld zijn, waar alleen ZIJ elkaar begrijpen. En wat een ontzettend sterk einde, na een onthand afscheid ziet hij haar toch nog in die drukke menigte om vervolgens nog een keer op de juiste manier afscheid te nemen.

Erg goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers, en inderdaad zoals iemand al eerder zei, de chemie is heel erg goed en dat had ik van deze twee tegenspelers zeker niet verwacht, het leeftijdsverschil lijkt ook absoluut niet te storen.

Aanrader!

@ darkknight: spot on!

Voor liefhebbers van de film:

YouTube - Bill Murray Teaches Japanese

Hilarisch, een van de grappigste mannen in film.

Klopt volledig. Voeg daar trouwens wel aan toe, dat het pikkedonker moet zijn

Zal het licht uitdoen vanavond. Mogen er ook geen kaarsjes aan?

Neen

Of ja, misschien.

Kolder... Ik vind beide films erg mooi, maar deze steekt er zeker bovenuit

Is onzin.

Zou betekenen dat ikbijv. Antichrist vet vind en dan zou ik ( 500 ) days of Summer ineens niet mooi vinden.

Nee echt niet De film komt in het donker, lekker onder de dekens, perfect tot zijn recht:)

Ok ok, chill chill. Allemaal filmliefhebbers hier die van totaal verschillende genres houden. Helemaal goed

Behalve films met Adam Sandler, die zuigen allemaal.

Of is dat geen genre

We maken gewoon een apart genre voor Sandler. Het sandler-genre. Klinkt wel.

Ik kon opzich wel lachen om Little Nicky en I Now Pronounce You Chuck and Larry

Maar in ieder geval, kiek die Youtube link. Hilarisch.

Je hebt gelogen!

Ik wil nu wel een film gaan kijken eigenlijk. Zal ik dan deze doen of Nightmare on Elm Street 4?

Dit is er wel 1 waar je bij in slaap valt of niet?

Heeft wel een heel dromerige sfeer, maar ik vind het echt fantastisch. Daarnaast heeft de film in het begin ook nog is leuke, humoristische momenten. Ik ga hem ook herkijken zometeen, heb er zin in gekregen door die foto's.

Een stedentrip in Tokio voorzien van een mooi dromerig jasje en over het algemeen ijzersterke muziek.
Ik was bang dat ik in slaap zou vallen, maar je raakt toch al vrij snel betrokken bij de 2 karakters.
Beiden in een soort van een identiteitscrisis weten ze elkaar te steunen en tot troost te zijn in een voor hun wildvreemde stad. De plaatjes die van Tokio worden genomen zijn adembenemend en nodigen mij zeker uit om daar ooit een keer naar toe te gaan.

De cultuurverschillen tussen Amerikanen en Japanners komt soms erg leuk aan het licht. Heb ook best vaak gelachen, omdat het allemaal redelijk luchtig wordt gehouden. Het is knap dat je bij niks bijzonders toch anderhalf uur geboeid kan blijven kijken. Murray en Johansson spelen erg goed. De chemie tussen de twee is constant te voelen. Het leeftijdsverschil is erg groot en het verblijdde mij dan ook te zien dat Coppola de relatie van de 2 vooral platonisch heeft gehouden. Dat past in dit geval beter bij de dromerigheid en hun band in de film. Je hoort en ziet ze bijna denken van misschien in een andere tijd op een andere plaats was het wat geworden, maar nu is het gewoon goed zoals het is.

Dat het godsonmogelijk is dat Bob Charlotte in zo'n miljoenenstad vanuit een taxi weet te spotten, neem ik maar op de koop toe. Het gaf wel een eind goed al goed-gevoel. Misschien blijf je toch met een leger gevoel achter mocht het haar toch niet geweest zijn. O ja, en nog een groot minpunt was de compleet overbodige rol van Faris. Had niks te zoeken in een film als dit. Gewoon weer lekker Scary Movie gaan doen.

Je hoeft bij deze film geen spannende zaken te verwachten, maar je moet je gewoon mee laten voeren door de sfeer die de film met zich meebrengt. En anders genieten van de schitterende beelden en muziek. Top 250-waardig in my book.

Leuk dat je hem ook goed vindt, valt me nog enigzins mee. Ik was al bevreesd na het niet leuk vinden van Scarlett.

Ik snap overigens je kritiek op Faris ook wel, alleen ik vond haar rol wel leuk. Juist omdat zij de oppervlakkigheid van de Amerikaanse cultuur voorstelt. En wie kan er een dommere bimbo spelen dan Faris? Alleen ze tilt de film niet naar een hoger niveau, dat dan wel weer.

Overigens is de herziening echt magisch. Ik genoot nog net zoveel als de eerste keer, vooral ook van de humor over de cultuurverschillen, de prachtige muziek en de fenomenale rollen van Murray en Johansson. Halfje erbij...nog een herziening en je kan al raden wat er dan bij mij uit komt.

Nu even de extra's van de dvd bekijken.

Heb hem nu 3x gezien en de film wordt telkens beter:)

Rory Breaker ik snap wat je bedoelt ik kijk hem ieder jaar vanaf 2003 1 keer. En het verveeld tot nu toe nog niet Je zou de muziek eens moeten downloaden die is ook zeer mooi. Zelfs zonder beelde. Het poster is trouwens pure geluk geweest. De dino op de achtergrond was helemaal niet voorbedacht. En zo zijn er nog een aantal dingen in de film die uit geluk zijn ontstaan.

Jori, als ik dit bericht van je lees hebben we toch raakvlakken.

Inderdaad mooie muziek en ook mij verveelt deze film niet.

En dat terwijl het een vrij dun verhaal is.

Het zit m in het acteren bij deze.

Het gevoel van de acteurs ervaar je helemaal mee.

Dat van die dino is een apart weetje.

Wat zijn die andere dingen?

Net herzien en ik kijk nou alweer vooruit naar een nieuwe herziening:) De muziek, is zoals hierboven aangeven, echt betoverend en past heel goed bij de chemie tussen Murray en Johansson. Een verhaal ontbreekt zo goed als, maar dat benadrukt enkel de relatie tussen de 2. Prachtige scenes(Johansson voor het raam, kijkend over het grote Tokio), wisselen af met erg humoristische stukken(Murray in de lift, onder de douche en het fitnessen

Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet in men top 10. Men top 10 staat soieso niet echt op volgorde, want 't is zo moeilijk om te beslissen. Ik weet alleen dat deze zeker in men top 3 staat:)