Lost in Translation (2003)

Farris is overbodig, en dat zou je van de helft van de hele film kunnen zeggen.

En daarom houd ik van deze prent

Ik denk dat het idee erachter is dat zij, ondanks dat ze een Amerikaanse is, toch niet aansluit bij Murray en Johansson. Waardoor ze een soort gezamenlijke vijand hebben en ze elkaar nog aardiger gaan vinden. Ik vond het personage wel een toegevoegde waarde hebben. En Farris doet het gewoon heel goed als irritante 'phonie'

inderdaad, zo had ik er nog niet over nagedacht.

klopt.

En ze doet het inderdaad goed als strontvervelend persoon.

Oninteressant, stuurloos en saai. Op een paar scènes na valt er weinig te genieten. Bob is een beetje mysterieus, maar na een tijdje heb ik dat ook wel gehad. Charlotte is evenmin interessant. Ze straalt uit wat haar leven is: leeg. Hoe goed ze dit ook mag doen, het boeit gewoon niet.

Als komedie is Lost in Translation maar karig, op een paar grimassen na valt er niets te genieten. Als drama is het niet beter. Hun relatie is precies zoals zij zelf zijn, droog. En het probleem met deze film is, de film valt of staat met de relatie tussen hun. Lost in Translation zit ook teveel tussen luchtig en serieus in. Hierdoor gaat het op beide fronten mis.

Eén voordeel, de film duurt kort en is daardoor nergens echt slaapverwekkend. Ik noemde ook al stuurloos, zo'n 10 minuten voor het einde leek het er niet echt op dat de film afgelopen zou zijn. Ik was even bang dat de tijd achterop het hoesje niet klopte en dat ik nog langer moest zitten.

1,5* voor een paar grimassen.

Jammer dat jij niet door de magische sfeer gegrepen bent

Inderdaad. Tokyo is betoverend

You hate it or you love it.

De indrukken die de film op jou heeft gewekt waren volgens mij ook wat de regisseuse ermee wilde duidelijk maken. De boodschap is dat het leven leeg is en droog. Je hebt vier Amerikaanse karakters waarmee dit heel duidelijk wordt blootgelegd.

Charlotte (Johansson) is na haar jeugd en studie in die leegte gevallen. Ze weet niet wat ze moet doen, wie ze is... en dat maakt haar verdrietig. En Bob (Murray) is er eigenlijk na zijn carrière achter gekomen dat het allemaal niks is, daarvoor werd hij geleefd door zijn werk, toen dat wegviel, was er weinig over. Huwelijk is een sleur geworden, enige troost en lichtpuntje zijn zijn kinderen.

En de man van Charlotte gaat op in zijn carrière, maar is hij wie hij wil zijn? Hij maakt foto's waar hij niet achter staat (hij wil dat die band als nerds op de foto komt, maar ze komen erop als rockers op). En als hij celebs (Farris) tegenkomt, past hij zich helemaal aan, maar je ziet dat hij zich voelt als een vis op het droge. En die Farris, die flink aan de weg lijkt te timmeren, straalt duizend keer meer leegte uit dan Charlotte.

Sommige films zijn niet bedoeld om je aan het lachen te krijgen of om je bepaalde dramatische gebeurtenissen te tonen, sommige films willen je een idee of gevoel laten ervaren. In dit geval was dat de leegte van het bestaan, die bijna niet te vullen blijkt te zijn. Dus stuurloos, soms luchtig en soms serieus, dat is van belang om die boodschap over te brengen. En het kan zijn dat jij dat saai vindt, maar dat neemt niet weg dat Coppola erin geslaagd met deze film neer te zetten en over te brengen wat haar bedoeling was.

@t.durden

Mee eens, en hij is gewoon mooi en fijn om te kijken.

De humor er interactie tussen de twee is het menselijkste dat ik in een film heb gezien.

Mooi omschreven t.durden. Helemaal mee eens. Maar ik denk niet dat het de hele essentie van de film was om leegte te beschrijven. Wel mooi om te zien hoe Japanners heel anders zijn, en totaal niet van die emoties laten zien.

Inderdaad, ben het ook met je eens, maar de film gaat denk ik gewoon meer over mensen, dan dat de film een grote allegorie voor leegte is.

Natuurlijk biedt de film meer dan alleen de boodschap die ik eraan heb toegekend in mijn bericht, maar mijn bericht was ook vooral een reactie op iemand die de film leeg noemde.

De essentie voor mij is toch de onwaarschijnlijke en weinig perspectief biedende erotsiche spanning die tussen de twee mensen voelbaar is. Ze kunnen er eigenlijk niets mee, gaan er ook niet echt naar op zoek, maar toch is het er. En er wordt door Coppola ook nog eens een geniaal einde aan gepast.

Melancholie, verliefdheid en fern- en heimweh in een uniek cocktail.

Zo zie je maar hoeveel facetten er aan deze film lijken te zitten.

Maar dan moet je wel vooral geen grimassen gaan zitten tellen.

Een zeer bijzondere film die het kijken meer dan waard is. 2 mensen die elkaar vinden in een cultuur die voor hun wereldvreemd is.

De setting, de personages, de muziek, het scenario. Een film die je heel lang bij blijft en waarmee je jezelf ook zeker kunt identificeren.

dat is het net, en je ziet bijna niets van tokyo...

Vond de film te traag en nietszeggend. Ben geen cineast dus misschien mis ik de diepere betekenis.

De genoemde erotische spanning heb ik compleet gemist, zat steeds te wachten op de onderliggende gedachte van de film die me duidelijk zou worden.

Of juist niet.

Gisternacht herzien en meteen verhoogt naar 5*
De stad Tokio is ook echt prachtig en de Japanners zijn erg grappig Buiten dat is Scarlett Johansson ook nog is een van de mooiste vrouwen, die op deze aardbol rondlopen. Een minpuntje was voor mij dat de film niet langer duurde

Ik heb trouwens nog een vraagje: Wat fluistert Bob aan het einde in het oor van Charlotte en wat is daar de betekenis nou precies van?

Volgens mij doet 't er trouwens ook niet veel toe. Het is gewoon het gevoel dat je bij deze film hebt.

Als ik het goed gelezen heb dan zijn er maar 3 mensen ter wereld die dat weten, Bill Murray, Scarlett Johansson en Sofia Coppola.

Ik wil het eigenlijk ook gewoon niet weten

Ik wil het wel weten, maar ik wil het niet weten

Precies.

Ik denk dat als ik het zou weten dat ik daar spijt van zou krijgen.

Goeie film. Goed gespeeld. Niemand anders heeft zo'n getergde en melancholieke blik als Bill Murray. Mooi subtiel de eenzaamheid van die twee verbeeld tegen de achtergrond van een overweldigende stad Alles en iedereen blijft anoniem, incl de letterlijk afstandelijk partners, en de niet-Engels sprekende Japanners, waardoor ahw de twee spelers losgeweekt zijn van de omgeving en uitvergroot naar voren komen. Zelfs de one-night stand wordt compleet emotieloos en anoniem afgedaan. Murray en Johansson spelen echt geweldig goed, subtiel, beetje onderkoeld, nergens over sentimenteel, zeer goed het "Lost" gevoel verbeeldend (oa hoe zij daar als een buitenstaander en displaced person door die gamehallen ronddwaalt). Kritische noot; is Johansson niet een beetje té mooi (en jong) om vervreemding en buiten-de-wereld-geplaatst-zijn te verbeelden?

Alles in de film draait om sfeer en het aanvoelen van de gevoelens van eenzaam en onbegrepen voelen, en de hier uit voortvloeiende natuurlijke aantrekkingskracht tussen twee gelijkgestemden. Een film die je eigenlijk snachts in eenzaamheid en stilte moet zien

Opzicht een goede film, maar het gemiddelde vind ik iets te hoog. Prima rollen verder van Bill Murray en Scarlet Johansson. Er gebeurde alleen te weinig. Het thema eenzaamheid spreekt me dan wel weer aan. Ruim voldoende in ieder geval.

3,5 *

Alhoewel ze 18 jaar oud was ten tijde van de opname, speelt ze een (intelligente) 25-jarige die zich ontheemd voelt. Dat kan, lijkt me. Te mooi kan daarentegen natuurlijk niet. Ik vond in ieder geval niet dat Coppola haar als eye candy opvoerde.

Overigens, mooie bijdrage.

Dit is dus de film van de dame die bijna persoonlijk The Godfather III degradeerde tot een poepfilm. Hopelijk regisseert ze beter dan dat ze acteert. Heb deze in de kast liggen en aan de score te zien moet het toch wel wat goeds in zich hebben.

De film is zo ie zo beter dan The Godfather III.

Om maar eens iets gewaagd te zeggen.