Gritos en la Noche (1962)

Goh, wat een positivisme alhier. Natuurlijk heeft Franco hierna veel mindere films gemaakt, maar dat maakt dit werkje (met de nodige cheesy dialogen) toch niet tot een echt sterk werkje...

2*.

Erg cheesy dialogen inderdaad. Zeker niet onaardig, maar zo'n film waarvan ik meteen zeker wist dat er veel betere in het genre moeten zijn. Films die meer sfeer hebben en niet zozeer een sfeer proberen te scheppen die niet helemaal overkomt.

Hoewel dit voor het eerst was dat ik iets van Franco zag en ik sowieso nog veel te weinig klassieke horror heb gezien om dit echt te kunnen plaatsen had ik het gevoel naar een doordrukje van een goede film te kijken. Zoals je nu na een paar succesvolle films rond een bepaald thema ook gegarandeerd mindere imitaties krijgt.

Maar ik heb me aardig vermaakt.

2.5*

Leuk detail:

Bela Lugosi speelde in The Dark Eyes of London (1939) ook een zekere Dr. Orloff. En ook die had een monsterlijke dommekracht, die het vuile werk opknapte. Aangezien het bronmateriaal van Edgar Wallace kwam (goed voor vele gialli), zal Franco er vast enige inspiratie uit geput hebben.

Van deze typische 'gotische horrors' zijn betere gemaakt (bijna elke film met Barbara Steele!) en dit is niet de type film waarop Franco - dat zal later blijken - geheel los kan gaan. Grootste minpunt, vergeleken met de vergelijkbare Les Yeux ... en Il Mulino ..., is dat het subject, de verminkte dochter, hier maar een prop is. De noodzaak van Orloff's horror is hierdoor te eenzijdig. De dochter 'in nood' is een oppervlakkig gegeven, vergeleken met de menselijkheid die de dames in die andere twee films wel vertonen.

in zwart wit en uit 1962 maar toch kijkbaar en er zit een redelijke gang in

fraai sfeertje met koetsen, regen, hoge hoeden een kasteel en vreemde vogels

Howard Vernon is een aparte

2,5

Uiterst elegante gothic-horror in de stijl van The Body Snatcher (1945) en Les Yeux Sans Visage (1960). Een man wil het verminkte gezicht van zijn dochter reconstrueren met de huid van mooie, jonge meisjes en schakelt een soort zombie-vampier met uitpuilende ogen in om hen in het dorp te gaan ontvoeren. Waar Franco later bekend stond om goedkope exploitation, etaleert hij hier zijn kunnen met knappe belichting en sfeervolle zwart-witfotografie. Striemende regen, een oud kasteel, hoge hoeden en lange, zwarte capes vormen het decor van deze donkere film. De nachtelijke scènes in het labyrint aan steegjes zijn een ware streling voor het oog. Maar ook het trieste, choquerende verhaal is voor de liefhebber van oude gothichorror een vette kluif.

Feature regiedebuut van veelfilmer Jesús Franco, die in totaal bijna 200 films zou regisseren tussen 1962 en 2013. Veelal cheapies, horror, softporno of een mengeling daarvan.

Deze lijkt wel wat gebaseerd te zijn op Franju's "Les Yeux Sans Visage" van 2 jaar daarvoor, al zitten we hier in 1912 en rijden we nog gewoon met de koets. Redelijk typisch begin jaren 60 horror, maar met name dankzij de griezelige assistent Morpho valt er nog best wat te griezelen.

Originele 90 minuten-versie heeft iets meer dialoog, ik zag de Franse print van 82 minuten, maar daar zien we zowaar de nog de blote borsten van één van de slachtoffers en die zijn in de Spaanse versie niet te zien (mocht waarschijnlijk niet van die andere Franco)... verder missen we de latere Franco-sleaze een klein beetje, maar er kan weer een titel van de eindeloze Franco-lijst afgestreept worden.

Ik houd echt niet van Orloff-gebraad en ook niet van deze film.

Een beetje een afkooksel van bekende klassiekers. Niks echt origineels of spannends te vinden hier. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang. De film zag er wel nog goed uit en het is verrassend ‘vuil’ voor de tijdsgeest.

Ook jammer dat ik enkel de Engelse dub kon vinden.

2,5*

"The Awful Dr. Orloff" is een vroege, verrassend klassieke gotische horrorfilm van Jess Franco met een beklemmende sfeer. Howard Vernon maakt van Orloff een ijzingwekkende schurk, terwijl de zwart-witfotografie en nachtelijke cabaretscènes de film veel stijl geven.

Het verhaal is eenvoudig, maar de film blijft boeien door zijn duistere toon en morbide charme. Vooral de combinatie van krankzinnige obsessie, sombere kastelen en pulpachtige misdaad maakt dit een culttitel die meer sfeer dan finesse biedt. Ondanks de duidelijke gelijkenis met "Les Yeux sans Visage" van Franju heeft Franco’s versie genoeg eigen sinistere energie om overeind te blijven. Nogmaals bekeken en de 4/5 blijft voor mij nog steeds het eindoordeel.