Gouttes d'Eau sur Pierres Brûlantes (2000)

Deze film heeft z'n aardige momenten, het verhaal is echter wat magertjes.

Al moet ik wel zeggen dat het voornamelijk een acteursfilm is.

Ik vond de film net niet interessant genoeg.

Bij de weg; de Fransen lijken er een sport van te maken om filmtitels te bedenken met het woord Goût (smaak) erin. Naast deze film zijn recentelijk Une Affaire de Goût en Goût de Autres uitgekomen...

Jezus, het lijkt wel of ik dit jaar alleen maar films heb gezien die ijzersterk starten, een half uur voor het einde als een plumpudding in elkaar zakken en ronduit teleurstellend eindigen. Gouttes d'eau is er ook weer zo één. Malik Zidi en Bernard Giraudeau acteren verbluffend goed, en de film kent een bijna ondraaglijke spanning tot het moment dat plotseling de ex-vriendinnetjes hun intrede doen, de vier personen onderling out of the fuckin blue allerlei gevoelens voor elkaar ontwikkelen, er zelfs een tragische zelfmoord tussendoor wordt gegooid, kortom: veel te veel hooi op de vork in krap twintig minuten tijd. Uiteindelijk maar weer een middenmoterige 3*.. zucht.

Wat een vreemde film alweer van Ozon... Logica in het verhaal is heel ver te zoeken en de personages zijn zo wereldvreemd en reageren zo abnormaal (zonder dat de film er komisch door wordt overigens) dat je de hele tijd met een diepe frons naar de film zit te kijken. Maar tegelijk was ik wel (zoals steeds in zijn films) enorm gefascineerd door de gekunsteldheid van het scenario en door de personages niet normaal te laten reageren en interageren, boeien de relaties veel meer en begin je meer na te denken over wat nog normaal is, althans meer dan in een film met een banaal liefdesverhaaltje. Dat is voor mij de voornaamste kwaliteit van de film, naast de goede (en érg mooie ) acteurs, de geweldige sfeer in de film (voortdurende menging van seksuele spanning en totale banaliteit) en de originaliteit. Geen heel groot succes, deze film, maar toch meer dan onderhoudend genoeg om hem een 3.5 te geven.

Matige verfilming van Fassbinder's vroege toneelstuk Tropfen auf heiße Steine (1964).

Merkwaardig, absurd, maar vooral traag en saai.

François Ozon heeft wel betere films gemaakt, zoals Swimming Pool, 5x2 en 8 Femmes.

Eerste gedeelte van de film vond ik eigenlijk vrij saai, maar na het verschijnen van de fraaie Ludivine Sagnier (bloot mocht ze er natuurlijk ook wezen) werd het leuker met als hoogtepunt natuurlijk het dansje op de muziek van Luv' maar dan in een Duitse uitvoering. De vier hoofdrolspelers (niet meer en niet minder) hadden er zelf ook veel plezier in. Het einde vond ik overigens maar maf. Was overigens wel leuk om weer eens Anna Levine terug te zien met haar bazooka's.

Francois Ozon zorgt altijd voor iets verrassends in z’n films. Het is daarom net een beetje anders. Ik mag dat wel. Heb eigenlijk nog geen tegenvallende film van hem gezien. Dit is de eerste. De helft van de film zitten kijken naar twee ruzie makende mannen, die het kennelijk in bed zo leuk hebben samen. Nou, sorry hoor, dat trek ik niet.

Het wordt wat beter als Ludivine Sagnier ten tonele verschijnt. In vol orrnaat, liggend met haar tieten omhoog. Later zien we haar zich nog even lekker klaar rijden. Maar daar redt je geen film mee. Dan is er nog het Junge Werther/Faust/Gretchen-thema, waar Ozon ongetwijfeld een bedoeling mee heeft, maar dat is mij ontgaan. O ja, een omgebouwde travestiet doet ook mee, mooi en tragisch. Het is net opera. Maar doe mij maar een andere Ozon.

Een eigenaardige film van Ozon over amoureuze relaties, van het spannende seksuele gedeelte met zijn fantasieën tot de minder romantische dagdagelijkse sleur. Na dik 80 minuten is het afgelopen met de film en dat is ruim voldoende. Centraal staat de jonge, ietwat naïeve onderdanige Franz. Zijn relatie met de ervaren Leopold is veeleer gebaseerd op lust. Van zorg of respect lijkt weinig sprake.

Het weerhoudt er hm niet van om terug contact te zoeken met zijn jonge liefde en bevallige Anna, gespeeld door Ludivine Sagnier. Ze is meer aanwezig met blote borsten dan zonder. Wanneer ook Leopolds oude liefde opduikt, ontstaat een soort vierhoeksverhouding, maar is het begeren weinig evenredig verdeeld.

Een vrij bizarre bevreemdende film waarin niets, maar tegelijk onderling van alles gebeurt. Niet Ozon's beste werk, wat banaal en veelal in dezelfde ruimte (of appartement) gefilmd. Weliswaar eentje uit 2000, maar het kon best 20 jaar ouder geweest zijn.