Todo sobre Mi Madre (1999)

Hmmm teleurstelling was in feite té groot... Vooral wanneer je deze film ziet na het meesterlijk ontroerende 'hable con ella' is dit echt wel een slag in het water. 'Todo' beperkt zich tot het in beeld zetten van hysterisch huilende vrouwen, en vreemd genoeg roept dat helemaal geen mededogen op zoals in 'hable con ella'. Door de toeschouwer te overrompelen met de uitwerking van de rampen (schokkende lichamen, rivieren van tranen,... etc. etc.), wordt er weinig van het publiek meer verwacht dan 'toe te kijken'. In 'hable con ella' waar de gevoelens veel delicater en subtieler worden gehouden, ben je als kijker veel meer verbonden met de protagonisten en ben je het zélf die met tranen voor het scherm gaat zitten. Het eigenlijk TONEN van verdriet, is steeds een zwakte van het scenario of van de acteurs, en dat maakt 'todo' niet tot een gevoelige prent waar de film voor doorgaat! Gelukkig heeft pedro zich prachtig herpakt met 'hable con ella' en 'mala educacion'..

2,5*

Eens, het ligt er hier veel te dik op, in tegenstelling tot briljante Hable con Ella.

Almodovar is aan het evolueren naar eerder conventionele drama's, die door hun schitterende regie en de geniale invallen die er in zijn verwerkt inderdaad ver boven de middenmoot uitsteken. Maar zij bevatten niet het sprankelende, enthousiaste gevoel dat uit zijn eerdere films spreekt, de geniale camerabewegingen, de gigantische middenvinger naar eender welke afspraak en de absolute genialiteit. Deze film is niet geloofwaardig meer, het is te veel ellende op een hoopje, maar dat wordt zo knap uitgewerkt en er spreekt zo'n bezieling voor cinema en voor het hele leven uit dat het een meesterwerk is geworden. En dat zijn Hable con ella en zeker Mala educacion voor mij voorlopig niet, hoe schitterend die eerste ook mag zijn.

Ik kan me bijna helemaal in het commentaar van Freud hierboven vinden. Hable con ella vond ik ook een prachtige ingetogen film, maar door de schitterende art direction in Todo, de bonte verzameling personages, klasse acteurs, de bezieling die eruit sprak & het (moeilijk te omschrijven) gevoel dat ik kreeg bij het zien ervan, de ontroering die het bij mij terweeg bracht. .. maakt dit toch wel tot een van mijn favoriete films.

Prachtige analyse Freud. Zo is het. Dat toneelstuk erin verweven vond ik ook zo mooi. Vrees dat Almodovar dit briljante niveau niet meer haalt.

Ik sta blijkbaar met zéér weinig mensen onder de critici die deze film allesbehalve een meesterwerk vonden.. Terécht, het eerste halfuur is hartverscheurend en de hele film is visueel verbluffend, maar dat mààkt geen film. Ik vond ook het veelgeroemde 'a streetcar named desire' een erg flauwe en lauwe aaneenschakeling van de verhalen. En het spijtige is dat Almodovar hier MIDDEN in een overgang zit tussen de klucht en het drama en dat maakt zijn travestieten écht karikaturaal! However... het einde is compléét over the top en na dat eerste geweldige halfuur, slaat de verveling écht toe. Huilende vrouwen blijven blijkbaar niet eeuwig boeien! : )

Hoe kom je daar nou weer bij. Een hele hoop geven hier een onvoldoende. En bovendien staat deze film niet eens in de top250.

Het is in ieder geval duidelijk wat jouw mening is Olivier. Ik deel deze niet, maar dat maakt niet uit, ieder zijn eigen smaak. We hanteren tenslotte allemaal onze eigen beoordelingscriteria voor films. En wat bij mij (en sommige anderen) juist wel 'werkte' in deze film, viel bij jou nu eenmaal niet zo in de smaak. Soit.

Maar gelukkig ben je nog wel voor commentaren vatbaar en heb je er toch nog een 'halfje' bijgegeven....

Nadat ik 'Abre Los Ojos' (in de kerstvakantie) gezien had, keek ik met grote verwachtingen uit naar deze film.
Dit was in de zomervakantie op Filmfan van Canvas. De presentator zei als je gevoel hebt grijpt de film je naar de keel. Dus ik dacht dit moet een goede film zijn.
Helaas, aan het eind van de film blijf ik met een onbevredigend gevoel achter. Ik vind het verhaal totaal ongeloofwaardig. Niet dat een moeder voor haar (per ongeluk aangereden omdat hij een handtekening wilde van zijn favoriete actrice) overleden zoon de vader wil opzoeken. Maar dat de vader van de jongen een travestiet blijkt te zijn.
Ik dacht hier moet ik een oogje dichtknijpen. Waarschijnlijk heeft die vrouw een turbulente jeugd gehad ofzo. Maar tot overmaat van ramp blijkt die man nog steeds heel erg in trek te zijn bij de dames. Hij besmet een non met het HIV virus, en maakt haar ook zwanger.
De moeder van de overleden zoon besluit zich over de zieke non te ontfermen, en er groeit een band. De moeder komt ook in contact met de actrice, waar haar zoon een handtekening van wilde hebben.
Daar blijkt haar verleden als actrice goed van pas te komen, en raakt ze daar ook bevriend met een travestiet. Deze travestiet zorgt zo nu en dan voor een vrolijke noot in de film.
Maar verder is het een jankfilm, zoals je ze niet vaak tegen zult komen. Ik moet wel zeggen dat het acteren en de regie goed is. Maar ik moet mij, om de film geloofwaardig te vinden, te vaak in allerlei bochten wringen. En dit kan, net als in 'Mulholland Drive' niet de bedoeling zijn.

Met veel verwachting dit werkje van Almodovar bekeken waar in Madrid al gezegt wordt dat hij genialer is dan Luis Bunuel. Ik was erg teleurgesteld al zaten er wel enkele fraaie scenes tussen. 3*. Nu maar hopen dat vanavond Hable com ella meer teweeg brengt bij mij.

Mmm, ik durf het toch wel beweren denk ik. Maar dat zou niet eerlijk zijn, want van Bunuel heb ik nog maar een film (en een kortfilm) (die wel erg geniaal is natuurlijk) gezien.

Ik heb het ook niet zozeer over mijn eigen smaak, maar over die van de filmwereld in het algemeen. Bunuel staat op zo'n hoog voetstuk dat ik me niet voor kan stellen dat Almodovar nu al zo'n status zou hebben.

Het is niet voor te stellen hoe een reputatie hij al heeft opgebouwd( in Madrid en omstreken dan). Hoe het komt weet ik niet maar hij wordt al gezien als een fenomeen. Misschien om het feit dat Bunuel afkomstig is uit het catalaanse grondgebied en dan wordt je door madrilenen al niet erkent

mooie film, met veel humor maar ook veel verdriet. Een film over rare mensen, maar waar je toch door gepakt wordt.

4,5*

Almodovar die het weer eens zoekt aan de rand van de maatschappij,tragisch maar wel veel gelachen.Voor mij een aanrader!

deze komt zaterdag 22 januari op ned1

Aardige film. Heb het gevoel dat ik hem zeker nog een keer moet zien om hem helemaal te begrijpen, of in ieder geval me goed te kunnen inleven. Had iets meer gerekend op een iets emotionelere film, a la 'Los Amantes'. Toch zaten ook hier passie volle muziek stukken in en een paar dramatische scènes. Op zich een mooi verhaal, en aardige acteurs/actrices (vooral), maar vond gee neen echt briljant.

Paar mooie scènes en mooie beelden, een paar prachtige muziek stukken. Zoals ik al eerder zei moet ik hem nog een keer bekijken, maar voor nu 3,5*

Mooie film. Erg origineel 4*

Een van de weinige films waarbij ik moeite heb om een waardering te "verzinnen". Puur analytisch gezien vond ik het verhaal op sommige vlakken veel te ver gezocht. Vooral het feit dat de lieve Rosa door Lola zwanger is gemaakt klinkt niet bepaald realistisch in de oren. Echter op een of andere manier raakte het me toch en kon ik de ongeloofwaardigheid van me afzetten. De eerder genoemde begrafenisscene is inderdaad meesterlijk! Voorlopig 3.5 *

Tot tweemaal toe kwam ik niet verder dan zo’n 15 minuten. Gisteren besloot ik toch verder te kijken en ik heb hier geen spijt van. Met het voortgaan van de film steeg mijn waardering. Het is een zeer bijzondere film, vol liefde, vol emoties.

Binnenkort op canvas!

sterker nog: over 50 minuutjes al!

Ik vind vooral het slot slecht. Het is te geforceerd

4.5!

mooi verhaal verwikkelt in n niet zo alledaags verhaal, met telkens prachtige kleur in de decors...

Fan van Almodovar!

Merci OH. Uitstekend verwoord.

Dit is duidelijk een film voor fans van het oeuvre van Pedro Almodovar en daarom zal het daardoor ook nooit in de toplijsten belanden, wat met een hoop gewelddadige films bijna automatisch gebeurd.

Dat is duidelijk helemaal waar.

Maar zo kan ik nog wel 100 films opnoemen die om dezelfde reden mijns inziens onterecht niet in de top 100 terecht zijn gekomen.

U mag het mij niet kwalijk nemen, maar in de poging een spelfout te verwijderen heb ik zelf m'n eigen bericht gewist (ontbijten achter een PC, wie doet het ook ....). Anyway, typ straks wel weer een nieuw berichtje.

--------

Dit (of iets van die strekking) hoort dus eigenlijk net boven het bericht van Redlop.

Na La Mala Educacion weet ook deze Almadovar mij niet te bekoren.

Ik begin films over travestieten, transsexuelen en hoertjes een beetje beu te worden. De zaken worden vaak te eenzijdig voorgesteld, en telkens wordt weer hetzelfde beeld opgehangen van deze mensen. Het is tijd voor wat nieuws.

Daarenboven voelt het drama in deze film te geforceerd en te scriptmatig aan. In een sneltreinvaart raast het verhaal de ene na de andere tegenvaller voorbij. De films is kleurrijk, maar verre van indrukwekkend op visueel gebied, en de soundtrack kan ik me op dit moment zelfs niet meer herinneren. Wel zorgt Almadovar's aanpak, ook het visuele, ervoor dat de film op zich redelijk luchtig blijft.

Maar uiteindelijk is ook dat net waar de film de mist in gaat. Het drama werkt niet goed, personages voelen erg geforceerd aan, en net dat luchtige maakt het tot een filmpje waar je gewoon doorheen kijkt, en waarna je gaat slapen. Het enige gevoel wat achterbleef na de film was lichte verveling.

De personages zijn even kleurrijk als de film zelf, alleen wordt het nooit mooi of subtiel in beeld gebracht. Een duidelijke parallel voor mij die de zwakte van de film omvat.

1.5*

Duurde me wat lang, maar ik vond 'm wel mooi! Mooi verteld, af en toe gingen dingen wel wat snel. Hoewle alles duidelijk bleef, mocht er voor sommige scènes van mij wel wat meer tijd zijn.

Toch 'n vier.