L'Ennui (1998)

Sterk, goed gespeeld, maar het verhaal is niet echt prettig, en geen van de personages heeft ook maar in de verte iets sympathieks. En dat maakt de film toch wel tot een uitermate lange zit, waarin we van de ene tobberige situatie in de andere ellende verzeild raken. Zoals Olaf K. al aangeeft, het enige wat de hele film bij me oproept is het gevoel van man, hou toch eens je kop. Maar misschien had de regisseur zich dat moeten bedenken.

Interessante maar ook wat monotone film over maniakale obsessie versus bijna totale onverschilligheid en de waanzin die ontstaat als die twee samenkomen in een (vooral) seksuele relatie.

De hoes is wat misleidend, Guillemin (21 ten tijde van de opname) is een stuk molliger. En erotiek is ondanks het label hier niet het doel. Affectie is er amper en veel opwinding voor de kijker zit er ook niet echt in.

Wat ik verder niet vind kloppen is de beschrijving alhier: de "depressie" van de professor. Martin is erg energiek en toont geen depressieve neigingen maar vooral obsessieve. Op zijn verbroken relatie wordt ook nauwelijks ingegaan.

Misschien dat hij seks als verdovend middel misbruikt maar hij wil toch, koste wat het kost, een echte relatie met de oersaaie boerentrien Cecilia en is bezitterig en jaloers. Maar Cecilia heeft amper emoties en lijkt seks nodig te hebben om af en toe iets te voelen. Ze is verder zo simpel als een pannenkoek en heeft de uitstraling van een zak patat. Daartegenover staan wel dikke tieten en een flinke boerinnenkont, naast een onverzadigbaar libido. Lijkt ideaal voor veel mannen, een gratis "pute", maar om raadselachtige redenen raakten zowel haar overleden ex (een kunstenaar) als Martin te geobsedeerd met Cecilia. Deze raadselachtigheid is het zwakke punt van de film. Maar het is in ieder geval duidelijk dat ze door haar ongelooflijke onverschilligheid, lethargie en verveelde houding (l'ennui) nooit echt een volwaardige partner kan zijn. Niet dat filosofieprofessor Martin nu zo'n geweldig aardige vent is, hij is vooral iemand die als een mitrailleur vragen blijft afvuren. Het geen grip kunnen krijgen op Cecilia lijkt de oorzaak van waanzin te zijn van zowel de kunstenaar, die aan zijn obsessie met Cecilia onderdoor ging, als van Martin, die steeds dichter bij de afgrond komt.

Veel seksscenes verduidelijken vooral, op het vermoeiende af, dat Cecilia en Martin elkaar eigenlijk verder niets te bieden hebben. Waar seks als smeerolie voor de relatie wordt gezien, vraag je je hier af of er uberhaupt iets draaiende is. De film doet zowel qua seksscenes als qua dialogen eentonig aan en duurt eigenlijk wat te lang. Op het einde zie je Martin wel hard en goed met beide benen op de grond landen, vanaf het moment dat hij de moeder van Cecilia nog even spreekt.

Wat de acteerprestaties betreft, moet de film afgezien van de seksscenes, een makkie zijn geweest, het is vooral praten en niet zozeer emotie tonen (hoewel je Cecilia af en toe ook wel emoties ziet hebben, Martin is vooral driftig). Het gaat hier niet om puntige dialogen of rokende acteerkanonnen maar meer om het onderzoeken van een obsessieve relatie, het nastreven van iets onhaalbaars. Stiekum kun je hier ook kritiek in zien op een deel van de relaties die we om ons heen zien: zo leeg als een lekke band.

Uiterst vervelende film over een jaloerse neuroot, die geobsedeerd is door zijn seksuele relatie met een vrijzinnige tiener. Ik heb mij voortdurend zitten ergeren aan het gedrag van deze man. Dat is in mijn waardering voor deze film terug te vinden.