Prix de Beauté (1930)

Laatste van de drie films, die Louise Brooks in Europa maakte na ruzie met de Paramount Studio. Het is tevens de laatste van de films, waarmee Brooks haar iconische plaats in de filmgeschiedenis verdiende. De film is evenwel een stuk minder dan de twee prachtige films, die zij eerder in Duitsland maakte onder regie van Georg Wilhelm Pabst. Brooks straalt als altijd, maar het verhaal is tamelijk zwak en sommige van haar tegenspelers zetten nogal stuntelige bijrollen neer. De film laat andermaal zien, dat gezichtsclose-ups in die tijd erg populair waren.

De film start erg luchtig met een zondagse scene in een publiek zwembad, waar Louise Brooks geïntroduceerd wordt middels een shot van haar welgevormde benen. De vrolijke toonzetting wordt nog een tijdje volgehouden, tot aan de schoonheidswedstrijd als kantelpunt, die uiteraard gewonnen wordt door Brooks. Het is voor mij de eerste film met Brooks - zij het gesynchroniseerd - en n.a.v. die schoonheidswedstrijd Miss Europe zat ik toch een beetje met een dubbel gevoel omdat ik behalve de benen niet bepaald onder de indruk was van haar fysieke verschijning. Ze heeft eigenlijk nauwelijks vrouwelijke vormen en leek me dan ook niet de juiste ‘uitstraling’ te hebben om verkozen te worden tot miss-wat-dan-ook. Tsja zo’n missverkiezing in een film kan één en ander uitlokken bij de kijker … Enfin door mijn eigen ‘persoonlijke’ vaststellingen kon ik me toch minder makkelijk in het verhaal inleven. De plot van het verhaal is bovendien magertjes en simplistisch te noemen.

Regie is in handen van de Italiaan Augusto Genina, maar scenario is geschreven door René Clair, en je voelt wel wat van diens gekte in het verhaal, al is het niet op het niveau van zijn eigen latere geluidsfilms. Heel dynamisch en bijna hyperkinetisch in beeld gebracht, met dank ook aan Rudolph Maté voor de fotografie, die zelf later ook regisseur van betere films zou worden dan dit hier.
Mijn belangrijkste kritiek is verder toch wel het feit dat voortdurend muziek op de klankband weerklinkt. Men had duidelijk de revolutie van de geluidsfilm meegemaakt en dat moest elke seconde duidelijk gemaakt worden. Er was geen sprake van rustpunten, het verhaal ratelde maar verder. Nochtans hadden enkele momenten van stilte van goudwaarde geweest om het dramatische tweede deel van de film te onderstrepen. Maar goed, het was een vroege soundfilm en we zullen het geweten hebben. Het dodelijke einde betekende dan ook eerder een opluchting voor me dan dat er iets te betreuren viel, en dan weet je dat het niet goed zit met het gevoel bij de film.