The Little Princess (1939)

Temple is vooral heel erg tenenkrommend. Annie vond ik al erg, en dit komt in dezelfde categorie. 2 zeer magere sterren.

Soms kom je films tegen die je niet kunt waarderen omdat je simpelweg niet tot de doelgroep behoort en de film er niet in slaagt om ook voor buiten zijn beoogde publiek iets te brengen. The Little Princess is zo'n film. Ik kan me goed voorstellen dat dit helemaal het einde is voor meisjes van 5 tot 10 jaar, maar ik ben niet zo'n meisje en verwacht er ook niet snel een te worden.

En toegegeven, ik heb altijd al een hekel gehad aan dit soort verhaallijnen rond onschuldige kinderen met een puur hard onder een strenge opvoeding. Denk aan Annie, Mathilda en The Sound of Music, die ik allemaal meerdere keren heb moeten doorstaan omdat mijn zusje het wel geweldig vond. Ik herinner me zelfs ooit nog als klein jochie geklaagd te hebben over de hoeveelheid kinderfilms over strenge weeshuizen. Het klinkt gevoelloos zo, maar het is simpelweg mijn kopje thee niet. Als ik van te voren had gelezen waar The Little Princess over zou gaan zou ik hem dan ook waarschijnlijk nooit hebben opgezet. Ik zette hem echter blindelings aan, omdat ik eens iets van Shirley Temple gezien wou hebben. Die Temple vertrouw ik dus ook nooit meer.

Temple is echter wel een van de weinige goede dingen aan deze film. Ik ben niet bepaald fan van het soort rol dat ze hier speelt en ik heb niets met haar schattigheid, maar ze kan wel acteren, in tegenstelling tot enkele andere leden van de cast. Onbegrijpelijk is de keuze voor Anita Louise als de verplichte lieve, begripvolle lerares. Ze heeft gewoon van nature een ietwat valse uitstraling, waardoor ze volgens mij nooit te geloven kan zijn als sympathieke vrouw.

Verder is de film een opeenstapeling van slechte keuzes. Temple's vader is een held omdat hij opstanden in de kolonieën voorkomt, iets wat tegenwoordig niet echt meer door de beugel kon (en in 1939 eigenlijk ook niet, de Boer wars werden internationaal bekritiseerd). Het arme meisje Becky zo'n overdreven accent, smerige opmaak en slaafs karakter geven gaat er bij mij ook niet in. De droommusicalscène vind ik afschuwelijk. Hoe die Indische man Temple's kamer compleet kan verbouwen terwijl zij slaapt is ook een raadsel. En als klap op de vuurpijl duikt koningin Victoria op een onverwachte plaats op, al vond ik dat nog wel grappig. De kitscherige aankleding wordt zelfs niet opgeleukt door technicolor, die voor de verandering eens heel grauw oogde.

Nee, gewoon niets voor mij dit.
1,5*

Mjah.

Op zich wel eens met TOR's eerste alinea. Vast leuk voor z'n doelgroep, maar daar sta ik ook aardig ver vanaf.

Ik kon in de film niet eens een aanknopingspunt van interesse vinden, veel kritiek kan ik verder dus ook niet geven op deze film. Er is niet echt iets wat ik leuk had kunnen vinden was het op een andere manier uitgewerkt.

Daarom ook niet zo eens met de rest van TOR's recensie. Allemaal zaken die misschien zo zijn, maar het lijkt me ook niet echt van belang dat bijvoorbeeld die Indische vent ook fysiek een kamer kan ombouwen terwijl er een klein meisje in ligt te slapen. Je bent zo al erg snel aan het zeuren op zaken die er absoluut niks toe doen en je in andere films (die je zelf wel leuk vindt) wél accepteert.

Dus ga ik mij verder ook niet aan kritieken wagen. Een film waar ik hélemaal niks mee kan en ook nooit zal kunnen.

0.5*

Op de Shirley Temple's Storybook filmpjes na heb ik nog niks van Shirley Temple gezien eigenlijk. Maar ik ken haar films zeer zeker.

Ik moet zeggen dat de film niet tegenvalt. Het verhaal is natuurlijk een beetje sentimenteel. Ik was ook niet dol op het einde. Wanneer haar vader toch bleek te leven, terwijl de vader haar opeens niet meer kende is een beetje over gedramatiseerd. En werkelijk, de opmerking van Shirley Temple met: "please hold me, hold me", is wel ernstig . Alhoewel ik zeker niet wil zeggen dat Shirley Temple een slechte rol neerzette, want ze doet het prima voor haar leeftijd maar dat stukje had wel wat overtuigender gemogen. Voor de rest is de film wel mierzoet, maar best wel een mooi filmpje. 3,5.

Suikerzoet, maar goed voorstelbaar dat dit indertijd een enorme hit was. Een draak is het - maar een aardige draak.

Een leuke komedie/drama/familie/musical film...

Grappig/leuk en ouderwetse verhaal...

Geen breedbeeld,

alleen 4:3, redelijk kwaliteit...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed acteerwerk...

Eersteklas zakdoekendrama, gebaseerd op het boek "Sara Crewe" van de Engels–Amerikaans toneelschrijfster en auteur Frances Hodgson Burnett, gesitueerd in de Victoriaanse tijd. Destijds kindsterretje Shirley Temple speelt de hoofdrol en het was tevens haar eerste Technicolor-film.

In dit lichtvoetige maar hartverwarmende drama, speelt Shirley Temple het meisje Sara Crewe, dat door haar vader (Ian Hunter) op een sjieke kostschool wordt achtergelaten wanneer hij wordt opgeroepen voor de Boerenoorlog in Zuid-Afrika. Daar zwaait de gemene Amanda Minchin (Mary Nash) de scepter, die haar vaders geld als zeer welkom ziet. Het meisje krijgt te horen dat haar vader is gesneuveld, waarna het leven een ware hel voor haar wordt.

Een tamelijk rechttoe rechtaan verhaal, met ook nog een subplotje waarin Sara ook nog twee leraren (Rose en Geoffrey Hamilton ) aan elkaar weet te koppelen. Maar het verhaal is slechts een kapstok voor Shirley Temple's onmiskenbare talent om te charmeren, guitig te lachen, te huilen, te zingen en een paar dansjes te doen. Het plot is iets te simpel, maar dankzij Shirley Temple en de ondersteunende cast, blijft het wel allemaal boeiend (soms wel wat langdradig).

Al met al fraai circa 90 minuten durend ouderwets Hollywood-vermaak voor het hele gezin. Goed geregisseerd door Walter Lang.

Wat een lief filmpje. Ik kwam er makkelijk in en ik vind het erg leuk en goed gespeeld. Hij wist mij goed te vermaken. Mooi, meeslepend verhaal. 4,5*

Ik hou wel van het oude melige Hollywood, maar dit komt uit een tijd waarin het al voldoende leek om een kindster op te laten draven. Ze is in deze film 'al' 11 jaar met een grote reeks films achter de rug. Er werd veel tijd gestoken in decors, kostumering en props. De rest van de cast speelt in de schaduw van Temple. De kindster was in het verleden de grote troef van haar films terwijl hier vooral aandacht lijkt te gaan naar het boek en de tijdsgeest. Maar de klik is er niet en het is vooral een wat irritante Temple die met de aandacht gaat lopen. Als je dit naast andere films uit 1939 zet (Wizard of Oz, Gone with the wind, Stagecoach, ...) valt dit zeer mager uit.

Als modern sprookje heel zoetsappig, maar temple's charme werkt goed en het drama verhaal is effectief maar wellicht wat te luchtig gebracht .