L'Événement le Plus Important Depuis Que l'Homme A Marché sur la Lune (1973)

Op basis van de plotbeschrijving en de Engelse titel van deze film ("A slightly pregnant man") zou je de indruk kunnen krijgen dat het hier om het nieuwste project van Eddie Murphy gaat. Maar in werkelijkheid is dit de vierde samenwerking tussen Jacques Demy en Catherine Deneuve, na Les parapluies de Cherbourg, Les demoiselles de Rochefort en Peau d'ane.

Zo goed als die drie films wordt deze nergens. Visueel is het allemaal weer dik in orde met de felle kleuren die we van Demy gewend zijn (de kleding en de kapsalon van Deneuve zijn de hoogtepunten van deze film), maar het grootste mankement is dat het eigenlijk nooit grappig of scherp wordt. Mastroianni en Deneuve spelen hun rollen wel op een aangename manier en het geheel is het aanzien daardoor zeker waard.

In Engeland op DVD verkrijgbaar.

Hoewel ik een beetje een farce had verwacht in de stijl van Ferreri (waarmee met name Mastroianni, maar ook Deneuve niet zelden samenwerkten in dit tijd - denk aan Touche Pas a la Femme Blanche etc) was dat het gelukkig niet. Maar eigenlijk was het wél een beetje een saaie film. Mastroianni doet het op de automatische piloot , maar is daarin volkomen overtuigend. Deneuve is zwak (met als voorbeeld de scene bij de arts dat ze hoort dat har man zwanger is). Blijft verder over de opgewekte, luchtige touch van Demy. De aankleding is in zijn stijl, het apartement waar Mastroianni en Deneuve wonen gezellig (klein!) etc. Viel me nu pas op eigenlijk dat Almodovar niet alleen beïnvloed lijkt door Fassbinder, maar ook zeker door Demy. Kika, Tacones Lejanos, Mujeres al Borde de un Ataque.... met hun felle kleuren,.interieurs, boa-kostuums etc. zijn geheel Demy-geïnpireerd zo lijkt het.

Het einde (de clou zeg maar) van de film is overigens een enorme teleurstelling, zou de film eigenlijk nog een 0.5* aftrek voor kunnen krijgen. Maar ja ook aan het einde zit het door Mireille Mathieu gezongen titellied en dat is -zo bleek al aan het begin van de film- het onweerstaanbare hoogtepunt.

Dit was niet al te best inderdaad. En daarna kwam er nog een vervelendere US remake met Schwarzenegger en DeVito: Junior.

Ook Rabbit Test ging over hetzelfde onderwerp, maar die heb ik nooit gezien.

Zonder enige voorkennis over de inhoud ben ik deze film beginnen bekijken. En na enige tijd ontspon zich een milde komedie voor mijn ogen. De eerste maal dat ik een film van Demy zie die volledig op dat genre inzet en hij heeft hem ook zelf geschreven. Het is duidelijk dat Demy niet van het type is dat dijenkletsers uitschrijft. Eerder gaat het hier om diep komische situaties al is de tragiek ook niet ver weg in feite. Het heeft daarbij ook een hoog tongue in cheek gehalte. Dat kan ik allemaal wel smaken dus deze film beviel me zeer. Aansluitend niet in het minst omdat de aankleding van interieurs en personages weer op en top is - naar gewoonte in Demy films. En ja, ook de luxueuze aanwezigheid van 2 topacteurs is niet te versmaden. Voor hen was het misschien een tussendoortje maar het geeft de film extra uitstraling. Ook fijn is het optreden van Mireille Mathieu, in die jaren topzangeres in Frankrijk.

Qua thematiek zeker ook een interessante film. Het thema van de vervaging van grenzen tussen man en vrouw is vandaag meer dan ooit aanwezig in de samenleving. De jaren ‘60 en ‘70 waarin Demy vooral actief was, waren uiteraard ook wel tijden waarin conventies op hun kop werden gezet.