A Night in Casablanca (1946)

Ze blijven heerlijk, deze komedies van de Marx Brothers. Hilarisch zijn toch nog steeds de scenes met Harpo!

4*

Deze vanavond bekeken en ik kende hem nog niet.

Dit is een van de latere Marx Brothers films en een stuk minder dan de echte klassiekers als Duck soup en A night at the opera.

Toch valt er hier ook veel te genieten:

de extra tafels neerzetten in het restaurant,

de schermscene met Harpo,

en niet te vergeten de scene met het inpakken van de koffers van de schurk is hilarisch en ook het einde aan boord van het vliegtuig is te melig voor woorden.

Toen toch even keihard zitten lachen.

Ik geef deze een dikke zes en een half,

ofwel een krappe drie en een halve ster.

Ondanks dat de films van de Marx broers erg op elkaar lijken, het blijft leuk om te zien. A Night in Casablanca introduceert de drie broers en komt vervolgens met de nodige berg chaos, slapstick en (soms heerlijk foute) one-liners in sneltreinvaart. Zeker niet alles is leuk en op bepaalde vlakken is het allemaal wel erg gedateerd, maar gelukkig werkt de film ook geregeld wel. Scènes als die met de koffers of Groucho's beledigingen tegen hoge heren blijven op de één of andere manier altijd leuk. Al met al niet zo sterk als A Night at the Opera, maar het komische drietal blijft wel goed vermaken.

3 sterren.

I don't mind being killed, but I resent hearing it from a character whose head comes to a point!

Nadat The Big Store in 1941 werd aangekondigd als de laatste film van de Marx Brothers, kwamen ze een aantal jaar later toch nog met een nieuwe film af. A Night in Casablanca werd geboren en was oorspronkelijk bedoeld als een parodie op die andere bekende Casablanca film met Humphrey Bogart. Warner Brothers stuurde een klachtbrief naar de Marx Brothers waarop Groucho een uiterst vermakelijk antwoord op terugstuurde betreffende het gebruik van 'Brothers' vermits zij de enige echte broers in de cinema waren. In tegenstelling tot wat meestal wordt verondersteld heeft Warner Brothers niet gedreigd met advocaten en dergelijke maar hun doel was precies toch iet of wat bereid want het verhaal werd grotendeels aangepast.

En dat is op zich wel jammer want ik had als er iemand was die een parodie op Casablanca tot een goed einde had kunnen brengen, dan hadden het deze drie wel geweest. Ach, het heeft niet mogen zijn en ergens begrijp ik ook wel dat ze schrik hadden voor de consequenties. Hun contract met MGM was afgelopen na 5 films (met een intermezzo met RKO Studios voor Room Service) en net als in 1933 vonden de broers zichzelf zonder maatschappij. Er werd dan maar besloten om de film zelf te produceren en wanneer je daarboven op nog eens rekening moet gaan houden met rechtszaken... Dan lijkt het me wel logisch dat ze van het idee afstapten, al blijf ik het wel jammer vinden. Qua verhaal komt dit eigenlijk vrij traag op gang maar de film voelt ook aan als een atypisch werk uit de Marx stal doordat er deze keer wordt gekozen voor een mooi aaneengesloten en niet-fragmentarisch verhaal. Het geeft een traag begin maar naarmate de film vordert, komt het allemaal wel lekker los. Sowieso ben ik altijd wel fan van dit soort werkjes waar Nazi's het op een laconieke manier het onderspit delven (die oude Captain America comics zijn dan ook geniaal) en ook hier is wel wat leuks te beleven. Voor velen wordt dit echter gezien als één van de beste films post Zeppo maar die eer is bij mij toch weggelegd voor films zoals Go West, Room Service of The Big Store. Hoewel ik ze allemaal een even hoge score geef zitten er toch vaak kleine nuances in de films waardoor de één toch net iets beter scoort dan de andere. Wil je trouwens het beste werk van de broertjes zien, ga dan op zoek naar de films met Zeppo. Soit, hier zitten in ieder geval weer een aantal leuke scènes in maar nergens is het toch zo schaterlachend als in de andere films. Sommige moppen worden terug opnieuw boven gehaald (zo hebben we het raadspelletje tussen Chico en Harpo al eerder gezien, al moet ik toegeven dat het nog altijd erg sterk blijft) maar buiten de dansscène met het bijzetten van de tafels en het verstoppen in de koffers + het pest-de-Nazi spel is de film net iets minder dan de andere films in het oeuvre van de Marx Brothers.

Hoewel ze de film dus zelf produceerden, kregen ze toch enorm veel aanbiedingen om financiële bijstand te krijgen. Zo was er zelfs een voorstel voor 50.000 dollar als Harpo het woord murder zei in de film waarmee ze enorm veel publiciteit zouden krijgen. Harpo sprak nooit in de films en weigerde het aanbod. Terecht want de kracht van Harpo's personage zit hem juist in het feit dat hij nooit spreekt in de films. Er is werkelijk geen enkele gepubliceerde film (en dan heb ik het over dit soort cinema films en niet op gewone opnames of amateurfilms) waarin Harpo spreekt. Al is er natuurlijk nog altijd Too Many Kisses waar Harpo wel degelijk lijkt te spreken maar dat was een silent film dus zien we alleen zijn lippen bewegen. In ieder geval ben ik blij dat ze niet hebben toegegeven voor het geld want dan had dit wel eens slecht kunnen aflopen. Ook de keuze om deze keer Harpo's pruik in te wisselen voor zijn gewone haar maar dan gekruld en geverfd is niet zo erg geslaagd. Het maakte Harpo opeens vele jaren ouder, al is dat natuurlijk wel ergens normaal want er zit 5 jaar tussen deze film en zijn voorganger.

Op zich zijn Groucho, Chico en Harpo weer eens erg sterk bezig. Ik kan werkelijk uren naar hen kijken en dat is hier niet anders. Ik val waarschijnlijk in herhaling en ik zal het hoogstwaarschijnlijk bij praktisch elke film van de broers gepost hebben maar ze zijn gewoon zo ontzettend sterk op elkaar ingespeeld. Neem nu een scène zoals de koffer scène waarin ze een vijftal minuten continu van plaats wisselen met elkander. Geweldig om naar te kijken in ieder geval. Qua muzikale intermezzo's valt dit wel goed mee. Ze behoren niet meer tot MGM, wat toch wel de musicalmaatschappij bij uitstek was, dus zijn de verplichte nummers ook weer verdwenen. Wat er natuurlijk nog altijd wel, en dat is maar goed ook, inzit is het pianospelen van Chico en de harp van Harpo. Beiden blijven echt ontzettend goede muzikanten en zijn een genot om naar te kijken. Vooral Chico's performance is deze keer echt van een heerlijk swingend niveau. Ik kreeg het gevoel dat het 2e nummer, wat Chico praktisch rechtstaand speelt, wat improvisatie is. Het nummer Beer Barrel Polka was tenslotte al gedaan en Chico leek ontzettend veel last te hebben om zijn lach in te houden. Daar komt dan ook nog eens bij dat hij het nummer met enorm veel show verkoopt (recht gaan staan, blindelings spelen, ...) met een dikke glimlach op zijn gezicht. In ieder geval erg leuk. De rest van de cast is als vanouds even verwaarloosbaar als altijd, tenzij Margaret Dumont meespeelt, maar op zich storen ze niet. De aandacht wordt toch geheel naar de drie Marxen getrokken dus veel boeit dat nu ook weer niet.

Het 2e deel van de film is het beste. Een aantal hoogtepunten maar door het trage verhaal en een ietwat saai begin, zorgt ervoor dat er toch een kleine verlaging in de score is. A Night in Casablanca is nog altijd een leuke film maar behoort niet tot het beste van hun werk. Ik ben benieuwd naar Love Happy, de laatste Marx Brothers film (hoewel je The Story of Mankind ook kunt meerekenen maar daar schijnen ze apart in verschillende scènes te spelen en nooit samen). In ieder geval een trio (en eerst een kwartet) dat gezien mag worden.

Dikke 3.5*

Deze Marx Brothers-film is minder succesvol dan zijn voorgangers, maar blijft wel leuk.

De film zou oorspronkelijk een spoof zijn op Casablanca (1942), maar dit werd later aangepast. De gebroeders Marx besloten deze film zelf te financieren. Die aanklacht van Warner Brothers bleek volgens alles nep te zijn. Dit verhaal werd achteraf door Groucho Marx gebruikt om de film mee te kunnen promoten.

Ondanks deze publiciteitsstunt weet de film het succes van de voorgaande delen niet te overtreffen. Toch is hij voor de liefhebbers ongetwijfeld weggelegd.

3,0 *