Nixon (1995)

Schitterende film. Waar te beginnen om een samenvatting te geven. Er is immers van alles gaande want de narratieve structuur is er één van flashbacks in flashbacks. Dit heen en weer springen in de tijd is een sterk staaltje in montage (altijd een straf element in de films van Stone geweest en misschien wel een stijlkenmerk). Ook in segmenten zoals de ontmoeting tussen Nixon en Mao waarin via montage de parallel wordt gelegd dat Nixon zich identificeert met Mao - of is het andersom ?). Een stuwend ritme, niet chronologisch en een bij wijlen krachtige dramatiek van een rise and fall : Stone is op dreef.

Fotografie : veel donkere ruimtes, Nixon zit bij voorkeur in schaars verlichte kamers waarin hij zijn demonen probeert te verdringen. Want Stone probeert toch een beeld van Nixon te schetsen en dankzij de vertolking van Hopkins slaagt hij erin om die onzekere, onhandige, onwennige persoon een zeker sympathie te geven. Nixon liep in de schaduw (daarom ook die vele donkere belichting) van de Kennedy 's, kreeg niet de erkenning en appreciatie van het publiek, was paranoïde en gaf iedereen de schuld van alle tegenslagen.

Nixon werd streng opgevoed door een moeder en een hardwerkende vader zonder veel affectie. Oprechtheid , daar begint de film mee (die tv spot over hoe de beste verkoper te zijn) en natuurlijk is dit de achillespees van Nixon. Nochtans is zijn opvoeding daarop gebaseerd maar de drang naar macht is te groot. Stone toont ook het gekonkelfoes van de politiek, de deals, het verraad, de corruptie, de schandalen, de rechtse groeperingen die grote invloed hadden.

Prachtige cast tot in de kleinste rollen, genuanceerd beeld van Nixon en van de politiek (steeds die botsing tussen ideologie en macht bv de sublieme scene aan memorial building Washington waar Nixon een groep studenten discussieert - daar voel je twijfel en toch vastberadenheid) en een rollercoaster aan informatie en beelden met een pompende John Williams score. Oliver Stone in topvorm, dat is een op en top cinemabeleving.

Uitstekende film over de 37ste president van de Verenigde Staten genaamd Richard Nixon. De film kent veel overeenkomsten met JFK (een sterke montage, een cast vol bekende namen en goeie muziek van John Willliams). Daar waar JFK meer een politieke thriller was, is dit meer een politieke biopic. Hierdoor misschien iets minder spannend, maar zeker wel boeiend. Anthony Hopkins is overtuigend in de titelrol.

In de herziening verhoogd naar 4.0 sterren.

Nixon at 30: How Oliver Stone's Movie Turned a Monster Into a Man - hollywoodreporter.com

Uitgesponnen biografiefilm met een onovertuigende Anthony Hopkins in de hoofdrol die geregeld vergeet om het befaamde accent na te doen, waardoor president Richard Nixon soms opeens Brits is. Regisseur Oliver Stone levert gelukkig vakwerk af op het visuele vlak, met strak en gecoördineerd camerawerk en gedetailleerde decors. Specifiek de scènes waarin de excentrieke kanten van Nixon naar voren komen zijn sterk en houden de aandacht vast, maar de tweede helft vervalt te veel in uitgesponnen scènes van problematiek. Hopkins vervalt daar in een karikatuur, al zal Stone daar zelf vooral de inbreng hebben gehad om het imago extra te schaden. Het is allemaal verder best degelijk, maar bijzonder lang en bij vlagen erg gespeeld.