Toute une Nuit (1982)

De dame die deze film in Kino introduceerde ze heel terecht dat de film benadrukt dat emoties in de nacht uitvergroot worden. Je voelt je nog verdrietiger, vrijer, passioneler, eenzamer. Deze film is een waarnemende film over dat soort emoties bij mensen in een bloedhete zomernacht in Brussel. Vele vignetten en elk persoon komt maar een keer (of soms twee) kort voor in de film. Flarden gebeurtenissen zonder context. Net als in de nacht soms context lijkt weg te vallen. Mensen ontdekken van iemand te houden of juist niet meer. Mensen komen bij elkaar en gaan bij elkaar weg. Zoals Akerman eigen was bekijkt ze de gedragingen en rituelen die daar bij horen. Ook mijn tiende lange film van Akerman toont voor mij weer aan hoe ontzettend bijzonder ze was. Ze wordt nog steeds gemist.

Jeanne Dielman staat al een tijdje op mijn to-see lijst, maar het leek mij geen slecht idee om Akerman’s oeuvre te leren ontdekken met een iets ‘gemakkelijkere’ film. Te beginnen met deze Toute une Nuit.

Het is uiteindelijk een makkelijke film geworden, maar tegelijkertijd ook een vreemde filmervaring. Van enig verhaal of binding met één van de personages is geen sprake, maar dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Het concept rond een dag of een nacht in een bepaalde stad kan nog interessante scènes opleveren, maar ook op dat vlak blijft het erg pover.

Iedere scène is zo kort en vluchtig dat er nergens indruk wordt gemaakt. Zo zien we bijvoorbeeld een man en een vrouw naast elkaar op café zitten, schijnbaar vreemden voor elkaar, maar uiteindelijk vallen ze elkaar wel in de armen. In een andere scène zien we een ouder koppel voor de televisie zitten, waarna de vrouw de slapende man wakker maakt om naar buiten te gaan en nadien zegt ze dat ze naar de stad wil om te dansen. We zien ook een man kwaad op een deur kloppen, een andere man die zijn boekhouding doet en twee vrouwen die schijnbaar ruzie met elkaar hebben waarna de ene vrouw het appartement verlaat.

Het zijn allemaal zo’n korte, nietszeggende fragmenten van personages waarvan de meeste ook nooit terugkomen. Het is een soort cinema waar ik weinig voeling mee heb. Het mag best onsamenhangend en zonder echt verhaal zijn, maar de afzonderlijke scènes moeten dan wel ergens indruk maken, maar ook dat is hier niet het geval.

Was het allemaal dan kommer en kwel? Dat nu ook niet, want Akerman weet wel de juiste sfeer te scheppen doorheen heel de film. De zwoele nacht begint best levendig en hoe dieper we de nacht ingaan, hoe somberder de gevoelens worden. Soms op het depressieve af en ‘s ochtends slaat de sfeer ook weer helemaal om met het drukke stadsverkeer dat te horen valt.

Conclusie is dat dit niet echt mijn ding is. Jeanne Dielman zal ik nog wel eens een kans geven, maar ik ben alvast gewaarschuwd.

1.5*