The Limey (1999)

Ik begrijp ook niet zoveel van de commentaren. Eén van de beste Amerikaanse wraakfilms die ik gezien heb.

Prachtige film- en vertelstijl die elkaar naadloos aanvullen. Soderbergh vind ik sowieso vaak stijlvoller dan z'n landgenoten. Sterke shots, vaak een hele lichte trilling in het beeld (beetje ala Boe). Erg mooie belichting en kleurgebruik ook. De cuts en jumps zorgen voor een apart visueel ritme ook, terwijl het een simpel verhaaltje heel wat interessanter maakte.

Extra positieve kritiek voor de score. Het slapende pianodeuntje dat een aantal terugkomt is beresterk. Simpel stukje muziek dat de fimm zoveel meer sfeer geeft. Stamp acteert erg sterk, Guzmán is altijd fijn om aan het werk te zien. Zo'n acteur die steeds onopvallend uitblinkt in bijrollen.

Gelukkig is de film ook kort genoeg, verveelt het geen seconde en weet het het sfeertje tot op het einde goed vast te houden. Stijlvol, sfeervol, mooi en fris. Soderbergh blijft mij verder verbazen, en is aan het uitgroeien tot een slapende favoriet.

4*

Hier moet ik het roerend eens zijn met speranza en Bungel, een ondergewardeerd meesterwerkje dit en imo Soderbergh's beste.

There's one thing I don't understand...
And that's every word comin' out of your mouth.

Waar te beginnen... Allereerst de cast, Stamp speelt geniaal, Fonda is te gek gecast en een prachtige rol van Lesley Ann Warren. Film ziet er prachtig uit. Buiten het te gek uitgewerkte revenge verhaaltje heeft de film nog een mooie gevoelige backstory. Door die afwisseling tussen lekker botte en grappige revenge scenes en de wat rustigere gedeeltes van relaties en flashbacks (mooi gedaan met die beelden uit een oudere film van Stamp). Het geknutsel in de montage bij deze scenes en de mix van beelden, muziek en dialoog zijn werkelijk subliem en zijn prachtig inelkaar gewoven, de andere beelden bij de dialogen zijn zo in elkaar gezet dat ze elkaar zelfs enorm versterken. De erg coole wraak scenes zijn ook spot on, geniaal om die re-entry van buiten te blijven filmen, perfecte film gewoon imo, die meeste van z'n genre-genoten ruimschoots overstijgt.

Tell 'm I'm coming!

Aardige Soderbergh. Alweer.

Redelijk simpel verhaal maar toch weet hij er opnieuw iets bijzonders van te maken. Mooi in beeld gebracht, puike montage en goede acteerprestaties.

Luis Guzmán is zoals altijd dik in orde en ook de sixties-coryfeeën hebben iéts. Noch Terence Stamp noch Peter Fonda zijn in mijn ogen grote acteurs, maar beiden beschikken over de juiste uitstraling voor hun rol in The Limey. Stamp komt af en toe wel akelig dicht in de buurt van de karikatuur, maar op andere momenten imponeert ie dan weer.

Was er tijdens het kijken overigens van overtuigd naar Denise Richards te zitten kijken, maar Fonda's vriendinnetje blijkt een andere schoonheid.

Cool, melancholisch filmpje. Soderbergh... You talented son of a bitch!

Had deze voor het eerst gezien toen ik 12 was en toen vond ik hem al goed. Nu weer herzien en hij was opnieuw weer super. Steven Soderbergh vind ik toch eigenlijk ook een regiseur die toch echt fijne films maakt, zo ook The Limey. Na 7 jaar herziening begrijp je de film ook meer. Terrence Stamp vond ik toch wel uitstekend spelen en ook dat hele verhaal eromheen bij hem was schitterend. Vind hem btw zo nu en dan wel opvallend op Clint Eastwood lijken. Ook die latino-buddy van hem had leuke onliners en het verhaal zit ook erg netjes in elkaar. Ik weet btw nog goed dat wel krom van het lachen lach om die scene dat Wilson die Mercedes van die badguy op zo'n leuke manier het ravijn in botst . Ja ik weet het, het is flauw.

Maar verder gewoon een aangenaam filmpje, met ook nog heel vaak een mysterieuze sfeer. Dat piano symphonietje vond ik ook luguber klinken en het einde was ook bizar.

Zit weer prima in elkaar. Weer petje af voor Sodenbergh.

4,0*

Een film die misschien wel opvallend is in z'n stijl, maar uiteindelijk toch maar een lege prent is en niet echt uitblinkt qua acteertalent. Noem het een veredelde B-film waar een laagje goud over gespoten is. Met momenten is de film wel leuk om te kijken, maar het geheel is ook weer niet zo bijzonder. Dan is het thema al beter weergegeven. En met meer emoties. Maar toegegeven dat Soderbergh er toch iets moois van gemaakt heeft en de film zo toch nog de moeite is om te kijken.

Beetje een lauwe Soderbergh. Er is iets aan deze film dat maar niet helemaal op gang wil komen en dat lijkt zich rondom de hoofdpersoon af te spelen. Stamp komt op mij niet echt lekker over. Alsof hij teveel z'n best doet. Leuke en sappige dialogen met al die slang, humor aanwezig, maar ze landen nogal stroef. Soderberghs stijl is daarentegen wel weer van toegevoegde waarde.

Opmerkelijke flashbacks en druk gemonteerd, zodat het kijken naar wat normaliter simpel gebabbel is, de moeite waard wordt. Weelderige decors en dergelijke, terwijl de bescheiden muziek het een eigen sfeertje geeft. De film kent verder geen verrassend verloop, maar dat is ook niet zo belangrijk. Vergelding is de motor en dat is genoeg. Arme Wilson zit een hogere score in de weg.

Sluit me wel aan bij de recensie boven mij. Nogal een brave zondagmiddagfilm, die nog enigszins gered wordt door het feit wat meer visuele flair te hebben. Voor de rest bepaald niet een film om wild van te worden. Standaard wraakverhaaltje, qua acteer adequaat maar niet bijzonder mijns inziens, en eigenlijk geen enkel moment dat je het gevoel hebt naar iets te zitten kijken wat je niet al in duizenden andere films hebt mogen aanschouwen. Veel meer kan ik er ook niet over kwijt. 2,5*, doorsnee.

Uit de gevangenis en op zoek naar wraak : een ontelbare keren behandeld onderwerp. Dus moet het goed zijn en spijtig genoeg komt het niet boven de middelmaat. Twee anciens moeten het reden. Terence Stamp doet dat wel, Peter Fonda lijkt mij een te zwak figuur om in de misdaadwereld iets in de pap te brokken hebben.

Al is het einde wel wat spannend, het is perfect voorspelbaar en voorts ergerde ik mij aan de vele identieke flashbacks.

Gevalletje op de automatische piloot.

Al is het tot op zekere hoogte wel vermakelijk. Maar dan niet door toedoen van het stuurloze plot of het matige acteerwerk, maar vooral door de visuele stijl die Soderbergh aanhaalt.

Beetje inhoudsloos, en echt overrompelen doet het niet, maar slecht is het zeker niet.

3*

De film valt op door een ongewone montage en vertelstijl (met fragmenten uit Ken Loach's Poor Cow), maar dat voorkomt niet dat dit een vrij standaard revenge filmpje is die hierdoor vaag en fragmentarisch overkomt. De twist rond de dood van de dochter kon ik nog wel smaken. Niet grandioos noch gedenkwaardig zonder slecht te zijn. Soderbergh wilde er teveel van maken en het resultaat laat op sommige vlakken te wensen over.

Een beetje een gewone wraakfilm die zich onderscheidt door de vertolking van Terence Stamp (nog altijd een acteur die ik niet goed kan "lezen", doorgronden) en de gekunstelde montage die af en toe een beetje met de chronologie goochelt zonder dat dat op mij veel indruk maakt. Dan komt Bill Duke het verhaal binnenvallen en verdwijnt er net zo snel ook weer uit, maar het slot in het buitenhuisje is dan weer uitstekend, spannend en tegelijkertijd zwart-komisch, en met warempel Warhol-ikoon Joe Dallesandro in een klein rolletje. Zo wordt de film uiteindelijk nog boven de middelmaat uitgetild; ik heb zelf niet zo veel met Soderbergh, maar dit vind ik toch wel één van zijn leukere films.

Respect vooral voor de manier waarop het in beeld gebracht is. Het spelen met tijdframes via de montage is hier een fijn ding. Het verhaal is redelijk maar ook niet meer dan dat. Het mankeerde voor mij een beetje aan balans. Beetje vreemd dat Terence Stamp op wraakactie gaat, verschillende moorden pleegt om eerst dan de uitleg te horen te krijgen wat er nu werkelijk met zijn dochter gebeurd is. Een beetje stupide en gemakzuchtig scenario, tenzij we ervan uit moeten gaan dat het personage van Terence Stamp zelf stupide en gemakzuchtig is. De politie legt hem verder geen strobreed in de weg en is er dan ook nog blij mee. Meevaller. Stamp is wel vermakelijk scherp als de Britse native. Altijd een meerwaarde als er een keer te lachen valt met de tongue in cheek attitude van Stamp. Verder vallen de sepia kleuren van de film op. Het zal wel een bedoeling hebben maar het geeft voor mij een saaiere indruk dan nodig is. Terwijl we ons toch aan de prachtige westkust bevinden.

Toch beter dan de gemiddelde misdaadfilm op vlak van vorm en een uitgesproken - tikje excentriek - hoofdpersonage.

Deze film is heel vakkundig gemaakt ik vind de vorm erg tof. Met flahsbacks terwijl je stamp iets hoort zeggen dat plaatsvind in de huidige tijd dat werkt erg goed en houdt vaart erin. Het einde maakt de film wel het is wat onderkoelt maar ik hou er wel van. Een wraakfilm zonder teveel zware jongens en geweld. Goede Soderbergh.

De film start op LAX en ik ben daar nooit geweest maar herkende het wel direct van GTA 5. Geinig. De film zelf is zozo. Ik vond vooral Stamp wat miscast, te stijfjes voor zo'n rol als deze. Echt overtuigen als gevaarlijke man wordt hij nergens. Verder wel sfeervol. Warm gefilmd en L.A. bestaat enkel uit kaal beton en staal en dat geeft wel een zeker beeld mee dat je niet vaak ziet. Films van Soderbergh zien er sowieso altijd wel sfeervol uit. Alleen qua verhaal minder boeiend maar dat dit ding slechts 90 minuutjes duurt maakt dat je je niet hoeft te vervelen. 3,0*.