Zatôichi Monogatari (1962)

Mijn tweede Zatôichi film, na een aantal jaar terug de film van Kitano gezien te hebben. Om meerdere redenen was ik nieuwsgierig. Ten eerste omdat ik heb begrepen dat er in Japan net zo'n traditie rondom de hoofdpersoon bestaat als in het westen rondom James Bond, ten tweede omdat de regisseur ook de meeste Baby Cart films heeft geregisseerd, en die vond ik zeker wel geinig, en ten derde omdat de hoofdrolspeler de broer is van de hoofdrolspeler uit de Baby Cart films. Ten vierde, omdat de hoofdrolspeler ook de hoofdrol heeft in de Hanzo the Razor films, waar ik erg nieuwsgierig naar ben, maar waarvan ik heb gehoord dat ze dusdanig over the top zijn, dat ik vrees dat ik hem als Zatôichi niet langer serieus kan nemen als ik die films pas na Hanzo the Razor zie.

Het moet gezegd worden, hij lijkt er inderdaad erg op. Zijn stem is wel wat minder diep, maar misschien zet z'n broer het wat meer aan. Verder mag dit nog niet in de schoenen staan van de Baby Cart films. Het is behoorlijk tam, en de zwaardgevechten leken werkelijk nergens op. Veel gezwaai in de lucht waarna mannen omvallen. Het verhaal is ook niet al te pretentieus, zelfs redelijk voorspelbaar, al kan dat vaak gezegd worden van films uit een filmreeks. Het hoofdpersonage gaat toch nooit dood.

Visueel vreesde ik voor het ergste toen ik de openingscredits zag. Het leek daar soms wel alsof er beelden van twee verschillende camera's over elkaar geplakt werden. Gelukkig bleef dit beperkt tot de openingscredits. Verder is er bij enkele binnenscènes wel sprake van contrastrijke zwart/wit beelden, maar met name buiten is het toch een erg vlakke boel.

Ik kan er uiteindelijk niet meer dan 1* aan kwijt. Wel nieuwsgierig naar volgende delen, zeker omdat de regisseur ook de latere Baby Cart films heeft geregisseerd, verwacht ik toch een stijgende lijn.

Na eerst de Lone Wolf-serie te hebben gekeken nu dan aan de films van de bekendste Japanse superheld Zatôichi. In omvang is deze serie stukken groter en telt maar liefst 26 films. Regisseur Kenji Misumi (van de Baby cart-films) mocht het spits afbijten met deze zwart/wit-film. Zatôichi de blinde zwaardvechter is gebaseerd op een verhaal van Kan Shimozawa dat stamt uit 1948. Een ander leuk feitje is dat Marvel Comics hun blinde superheld DareDevil pas twee jaar na 1962 introduceerde. Een ander ding wat opvalt is dat de film nagenoeg bijna geen actie bevat. Het is een somber en langzaam verhaal. En ook al wordt de film betitelt als Samoerai- film het is toch veel meer een Yakuza-film. Er zijn twee rivaliserende lokale bendes en Zatoichi belandt er middenin. Regisseur Kenji Misumi weet wat filmen is want we zien prachtige shots en de scene waarin beide zwaardvechters elkaar voor het eerst ontmoeten is denk ik wel één van de mooiste. Beide aan de waterkant met een hengel en er wordt geen Katana getrokken! Vanaf de eerste film zal acteur Shintaro Katsu vervolgens in alle films van 1962 tot 1973 spelen. Toch is de film minder goed dan ik verwacht had, andere films uit diezelfde tijd (of er voor) keken een stuk beter weg, al met al een leuke kennismaking met deze Japanse held.