Christmas Holiday (1944)

Wisselvallige film van noir-meester Robert Siodmak. Gescript door Herman 'Citizen Kane' Mankiewicz n.b. moddert de film te lang door in melancholie, die het 'Kerstkader' versterkt. Want Christmas Holiday is een raamvertelling, die eigenlijk te weinig aandacht schenkt aan de oorzaken van de 'Kerstblues' van Deanne Durbin, die als nachtclubzangeres misschien ook wel andere diensten verleent.

In deze raamvertelling zien we nl. het werkelijke verhaal van een onschuldige jongedame, die verliefd wordt op een man, maar zijn overheersende moeder erbij krijgt. De moeder, een sterke rol van Gale Sondergaard, krijgt te weinig speeltijd om haar duivelse trekken te tonen. We weten zelfs niet wat er met manlief mankeert (gokverslaafd, gewelddadig, Oedipuscomplex?) Dan komt het aan op het slotakkoord, dat uit de lucht lijkt te vallen, maar wel antwoordt aan de melancholische toon van de film.

Wel een grappige noot: Gene Kelly, bekend geworden door zijn musicals, vraagt aan Durbin om te dansen. Ze lopen de trap af, richting de dansvloer. Als ze willen aanzetten om te dansen, is het liedje afgelopen. Gene Kelly komt niet aan dansen toe.

Afgaande op de titel en de casting van Gene Kelly zou je denken dat het gaat om een jolige kerstfilm maar niets is minder waar. De film houdt ergens het midden tussen melodrama en noir. Bakken regen, schaduwrijke fotografie en een verhaal grotendeels verteld in flashbacks ondersteunen het noirgegeven. Toch komt de spankracht van de film pas op het einde en durf je je tijdens de film wel afvragen wat nu eigenlijk het hangijzer is in deze film. Op de acteerprestaties heb ik op zich niets aan te merken. Interessant om Kelly eens aan het werk te zien in een drama.

Deze film is een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle oldies met een zwart randje.

Charles heeft net verlof en kan niet wachten om met zijn liefde Mona te trouwen maar krijgt vlak voor zijn vertrek van verlof een telegram van haar dat ze al met een ander is getrouwd .

Hij besluit toch haar op te zoeken maar strand onderweg halverwege door noodweer .

Hier neemt het verhaal een onverwachtte wending als hij Abigail in een night club ontmoet wiens echtgenoot in de gevangenis zit wegens moord .

Aanvangkelijk denkend dat Charles de main character is , neemt nu Abigail het verhaal min of meer over en verteld ze charles over haar verleden met haar man .

Op die manier worden we even aardig op het verkeerde been gezet maar dat is totaal niet storend , via flashbacks krijgen we haar verhaal te zien .

Door dit alles word Charles verhaal eigenlijk totaal naar de achtergrond gedrongen en dat is wel een beetje jammer , ik had dit drama ook min of meer als drama zien eindigen maar een nieuwe plotwending geeft de film een wat geweldadig einde , ik vroeg me af of dat wel een goede keuze was als einde .

de film blijft ondanks dat sterk met goed acteerwerk van vooral Deanna durbin .

We zitten in de hoek met acteurs die je niet in een noir verwacht maar er toch gemaakt hebben., Gisteren Betty Grable in een noir. Vandaag een film met in de belangrijkste rollen Deanna Durbin en Gene Kelly. Deanna Durbinn was bekend van vederlichte musical/komedies en vooral in de UK enorm populair. Ze mocht zowel Anne Frank als Winston Churchill tot haar fans rekenen. Gene Kelly is natuurlijk vooral als danser en musicalster de geschiedenis in gegaan. Christmas Holiday is ook al bepaald geen noir titel. Voor beiden gold dat ze hun rollen wilden verbteden met deze film. Met name Durbin had erg veel behoefte aan wat donkerders. Ze maakte deze film en een jaar later nog de komische noir (!) Lady on theTrain (in de palnning voor 2026). Beide niet erg succesvol, dus voor ze het wist was ze weer aan het zingen in lichtvoetige musicalkomedies. In 1949 was ze dat zat en stopte ze met acteren en ging ze anoniem in Frankrijk wonen, waar ze een gezin stichtte. Ze overleeed daar anoniem in 2013.

Christmas Story is vooral een nogal pessimistisch pikzwart liefdesverhaal., Een vlak voor zijn huwelijk gedumpte militair komt bij toeval tijdens de kerst in New Orleans terecht. Ze ontmoet daar een nachtclubzangeres (in de Hays code tijd was dat bijna code voor prostituee). Die torst en verleden met zich mee wat ze hem verteld. Wat een warm kerstverhaal had kunnen zijn draait uit op een film over zoveel van iemand houden, dat je dat niet kan stoppen al wordt het (bijna) je dood. Een prima film een boeiende oddity, maar zowel qua plot als stilistisch zeker niet Siodmak's beste film.