Decoy (1946)

Redelijk goede Noir, maar dan eerder wat verhaal betreft dan op technisch gebied. Het verhaal dat gaat over een stel overvallers die ergens hun buit van 400 G's verstopt hebben liggen in een bos is best aardig, was het niet dat de karakters soms wat storend konden zijn. Jean Gilley spande toch wel de kroon, vooral op het einde met haar gestoord geroep en getier. Ook vond ik het verhaal niet bijster origineel, het principe van als eerste aan de buit te komen of om als enigste met de buit over te blijven komt in veel meer Film Noirs voor. Op technisch gebied heeft deze film ook weinig te bieden, camerawerk en belichting halen het ook al niet bij pareltjes van Fritz Lang, Orson Welles of Jules Dassin. Mede door de korte speelduur had ik overigens het gevoel dat de film nogal goedkoop overkwam. Wat dan overblijft is een nogal standaard, doch vermakelijke Film Noir.

3.0 sterren

Behoorlijke productie van Monogram, die hier het budget zichtbaar opschroefden. Toch sluipen er een aantal herkenbare trekjes in, zoals de luchtige onderonsjes tussen de hulpjes van de lijkschouwer en de economische snelheid om de actie in te leiden. Ook zijn er een aantal details aan te merken die het (onbewust) een vermakelijke kwaliteit meegeven. Een kleine speler die zich uitbundig presenteert.

Als femme fatale Jean Gillie (een prachtrol) haar geschiedenis vertelt, wordt de dramatiek extra aangedikt door een melodramatische strijkorkest. Met de kennis dat dit een B-studio is die flink uitpakt, wordt de scene bijna een tongue-in-cheek. Helemaal als Gillie aan haar tegenspeler, die eveneens armoede gekend heeft, duidelijk maakt dat haar realiteit nu $75 champagne bottles (!) zijn.

Monogram goes MGM!

Een ander voorbeeld is een serveerster die zich van haar beste (acteer)kant laat zien. Jammer voor haar is dat d'r Park Avenue-accent misplaatst is in een wegrestaurant. Net zoals de doktersassistente zo uit een andere setting geplukt lijkt. Dit maakt het allemaal niet perse slechter, maar deze kleine subtiele eigenaardigheden maken het een verfrissende kijkervaring. Zo promoveert het, zonder blikken of blozen, een element dat rechtstreeks uit een B-horror of scifi kan komen. En ze komen er nog mee weg ook!

Spannend verhaal van Stanley Rubin, een sterke vertolking van 'Miss' Jean Gillie en drie fraaie scènes maken deze goedkoop gemaakte en wisselvallige film-noir een acceptabel tijdverdrijf. Gillie speelt de klassieke femme fatale die maar liefst drie mannen om haar vingers windt in haar drang een grote som geld te vinden die ergens begraven ligt. Robert Armstrong is de ter dood veroordeelde Frankie, de enige man die weet waar het geld ligt. Herbert Rudley is de arts die het middel 'Methylene Blue' moet toedienen nadat Frankie is vergast om hem zo tot leven te brengen. Tenslotte is daar nog Edward Norris als Jim Vincent, die als enige weet wat Gillies ware intenties zijn. Het lage budget is zichtbaar in de kale, goedkope sets en acteurs in kleine rolletjes die qua acteertalent niet zouden misstaan in een film van Ed Wood. Bovendien is er een opdringerige, zo nu en dan ronduit storende muzikale score. Maar de drie hoogtepunten van de film alleen al (de opening, de finale en de scène waarin Frankie de 'Methylene Blue' krijgt toegediend, zijn buitengewoon sterk. Gezien de korte speelduur is deze film vanwege die momenten toch de moeite waard.

Prima misdaadfilm van productiehuis Monogram wat al een aangeeft wat je mag verwachten; actie en razendsnelle verwikkelingen van begin tot eind in een luttele 75 m. Jean Gillie steelt de show als zuivere femme fatale, en dan echt wel van de louter narcistische en sadistische soort. Voor wie het graag hard boiled heeft. Ze windt drie mannen rond haar vinger en doet op haar sterfbed ook nog een geslaagde poging bij copper Sheldon Leonard. Goeie acteerprestaties ook van het mannelijk gezelschap. Verder complimenten voor de prima score van Edward J. Kay (die heeft verschillende oscarnominaties achter zijn naam) en de snappy dialogen. Soms grappig, soms poëtisch, en meestal raak. Zo goed als een B-film maar zijn kan. De regie is me tussen haakjes niet echt opgevallen, niet ten goede en niet ten kwade.

Decoy is een film van Monogram. Monogram was poverty row. Decoy is pulpier dan pulp. En schaamt zich daar niet voor. Er is om te beginnen veel suspension of disbelief nodig, want het verhaal is behoorlijk maf: Laten we een geëxecuteerde man weer tot leven wekken met een of ander vaag middeltje en hem de plaats ontfutselen waar hij 400.000 dollar verborgen heeft. Doet is zijn ruwheid soms een beetje denken aan iets als Detour maar is lang niet zo goed.

Naast pulpy is de film ook campy. Dat komt door de femme fatale. Jean Gillie, de vrouw van de regisseur die en heel vals is, zelfs voor een femme fatale en het nogal dik acteert. Compleet met een over de top evil lachje. Gillie is de attractie van deze film, naast haar zijn de andere acteurs een beetje kleurloos. Maar je moet wel de fun voelen van zo'n dik aangezet typetje. Gillie was naar de VS gekomen nadat ze al een twintigtal films in de UK had gemaakt. Ze maakte deze en nog een andere film en, scheidde en ging terug. Vervolgens werd ze ziek en overleed ze op 33-jarige leeftijd in 1949.

Lollige onzin. Met een fijn einde. Maar verwacht geen topnoir. Meer een guilty pleasure,

In deze best wel redelijk geslaagde thriller en noir zien we het einde van de film eerst , om na een aantal minuten over te schakelen naar een lange flashback .

Een prima aanpak voor deze film waarin een gangsterliefje haar minaar die in death row zit wil bevrijden , maar alleen om het geld dat hij ergens verborgen heeft in handen te kunnen krijgen .

Margot shelby gaat hierbij over lijken om het geld uiteindelijk voor zichzelf alleen te kunnen houden .

Maar de absolute twist zit aan het einde van de film .

De korte speelduur is op zich geen probleem , eventuele zijplots worden zo minimaal gehouden om de focus op het hoofd plot te houden en dat werkt heel goed .