Gates of Heaven (1978)

Eberts propaganda voor deze film (hij haalt hem regelmatig aan) heeft in ieder geval mijn aandacht er naartoe getrokken. Helaas viel het eindresultaat me nogal tegen.

Het is op zich wel een schattige kleine docu. Met name het eerste half uur is vrij sterk, met die eigenaar van de failliete dierenbegraafplaats. Als de actie zich echter verplaatst naar de succesvolle tegenhanger wordt het allemaal meteen minder interessant, op enkele anekdotes na. Ik vond de mensen hier minder boeiend. Die gladjakker die de manager was en vertelde over hoe hij zijn werk met succes volbracht vond ik zelfs irritant om naar te kijken. En hij krijgt ook nog eens zo'n beetje de meeste schermtijd van iedereen.

Het is ook allemaal niet bijzonder interessant gefilmd. Volgens mij is zo'n 90% van het getoonde materiaal 'talking heads'. Er moet toch meer te zien zijn geweest. Zelfs de korte lengte van 85 minuten vond ik te lang. Dit zou me waarschijnlijk meer geboeid hebben als korte docu van ongeveer 45 minuten. Dat het niet onuitzitbaar wordt komt vooral omdat er toch om de zoveel tijd interessante uitspraken opduiken. Maar als geheel is het me wat te karig.

2,5*

Deze documentaire vormde de aanleiding voor Werner Herzog om zijn schoen op te eten. Errol Morris was net afgestudeerd aan de Filmacademie en sprak Werner Herzog over zijn filmplannen. Morris zei direct films te willen gaan maken, maar had geen geld en materiaal. Herzog zei 'ik eet mijn schoen op als het je lukt!'. Zo gezegd, zo gedaan.

Herzog hield woord en at zijn schoen op. Dit leverde dan weer de korte film 'Werner Herzog Eats His Shoe', met een plot dat gelijk is aan de filmtitel.

Errol Morris vind ik een sympathiek figuur die een positieve bijdrage heeft geleverd aan de documentaire op zich. Ik vind zijn stijl echter (en dan vooral in deze film) erg saai. In The Thin Blue Line was er nog een spanningselement aanwezig, maar in deze film zien we niets, maar dan ook echt niets anders dan mensen die in de camera praten, interviewstijl. En dat begint knap te vervelen aan het einde van deze film.

Over het onderwerp van de film kan ik kort zijn: onzin. Huisdieren zijn al de meest overschatte dieren en deze docu is voor mij qua onderwerp puur onzinning. (ik heb uiteraard de docu beoordeeld op zijn kwaliteiten als documentaire, en niet op zijn onderwerp). Enige reden is voor mij dat mensen een raar besef hebben van de dierenwereld, ze koesteren 15 jaar 1 hondje en eten vervolgens 50 kippen en 8 varkens per jaar op. Nou, toe maar weer.

Tien jaar voordat hij zijn meesterwerk "The Thin Blue Line" maakte, en vijf jaar voor Stephen King een succesvol boek schreef over dit thema, produceerde Errol Morris deze documentaire over dierenbegraafplaatsen. Aan het woord komen verschillende ondernemers - waaronder de eigenaar van een 'lijmfabriek', wiens levensverhaal niet populair is op feestjes - over het hoe en waarom van deze prille industrie. Zodra de eerste 'nabestaanden' aan het woord komen, neemt de documentaire een luchtige wending: één vrouw 'jankt' met haar hond, de ander vertelt met een brok in de keel over haar overleden hondje, met een ingelijste foto aan de muur prominent in beeld. Er is ook een gesprek met een oudere vrouw die opeens minutenlang over haar kinderen praat en een jongeman die vertelt over zijn liefde voor gitaarmuziek. Het zijn momenten waarop je je afvraagt wat het er toe doet, maar Morris geeft toch een vrij volledig beeld van deze ongewone industrie en de minder relevante momenten zijn in ieder geval bijzonder vermakelijk.

Net als Vernon, Florida is deze Gates of Heaven een soort momentopname in een klein dorp waar alle soorten vreemde figuren wonen. Er wordt een goed beeld geschetst van de business van een dierenbegraafplaats. Dit gaat natuurlijk gepaard met tegenkantingen en voorstanders. Dat daar nog een man met een dierenverwerkingsbedrijf tussen zit is helemaal van de pot gerukt.

Er wordt veel gepraat maar niet veel met inhoud verteld. Men zit vooral te kolderen over gitaren, spiritualiteit, religie en grafstenen voor dieren.

2,5*