48 Hrs. (1982)

Leuke film. Let ook op de muziek, die is van James Horner, en praktisch hetzelfde riedeltje als ik Commando (die film uit 1985 met Ah nuld.)

3.5 sterren

Leuke film met perfecte wisselwerking tussen Nolte en Murphy, hoewel het geheel qua verhaal nou niet geweldig veel voorstelt. Een fijne buddymovie met een twist, zullen we maar zeggen.

3*.

Maakte destijds een enorme indruk.

Voor mij sowieso de eerste film die ik zag van Murphy, die fantastisch op dreef is en -behalve met de eerste Beverly Hill's Cop film- nooit meer zo goed zou zijn.

Hoewel vandaag de dag wat verouderd maakt deze prent nog steeds indruk.

IJzersterk duo Nolte-Murphy, coole one liners en harde actie.

Genoeg voor een paar uur ontspannen kijkplezier!

Geef hem een acht, ofwel 4 sterren!

Heerlijk filmpje. Nolte en Murphy zijn een leuk duo en weten de nodige grappen te produceren. Vooral Eddy Murphy is bij vlagen hilarisch. Het verhaal is makkelijk te volgen, kijkt lekker weg, heeft natuurlijk niet zoveel om zich heen, maar vermaakt gewoon de gehele speelduur. Echt een filmpje die je vaak kan zien en nooit gaat vervelen.

Destijds zou ik hem een dikke 4 sterren gegeven hebben, want Eddie was toen toch de enige echte donkere actie/komedie figuur. Samen met Nick was dit toch een erg vermakelijke film.

Tegenwoordig kijkt deze film ook wel aardig weg hoor...

Aardig.

Eddie Murphy is hier toch met kilometers voorsprong de ster van de show, denk maar aan zijn optreden in de countrybar. Nick Nolte vond ik eerder irriteren met zijn té nors gedrag en stem. En dan is er eigenlijk geen concurrentie meer want de bad guys stellen weinig voor, jammer wel.

Verder doet Walter Hill het prima. Hij geeft het magere script goed vorm door het tempo hoog te leggen. Verder goed camerawerk en leuke soundtrack.

Zoals al gezegd een aardig film maar ietsje te dun om echt een topper te zijn.

***

Zeer leuke film stuk beter als deel 2.

Komisch en genoeg actie, prima duo.

Goede schiet en actie scenes

3,5 ster

Inderdaad was de komedie met zoveel actie voor die tijd erg geslaagd. Kan er nog steeds met veel plezier naar kijken. Eddie Murphy in zijn altijd goed weg kijkende rol en Nick Nolte als norse politieagent doet het ook altijd wel goed dus een 3.0.

Gedateerde actiekomedie uit de swingende jaren '80. Qua dialogen en algemene wisselwerking tussen Murphy en Nolte zat het wel goed, maar het verhaal is echt totaal niet interessant, met een joekel van een plothole als kers op de taart. Gelukkig maar dat er genoeg humor in zit om dit gat op te vangen.

Leuk, vooral omwille van Murphy dan, want met Nolte alleen was het helemaal niet goed gekomen.

3,00 (2,75)

Nostalgie. Twee vuilbekkende heren, de heuvels van San Francisco en de typische muziek van (Commando) James Horner. Eddie in betere dagen (zijn Roxanne intro is heerlijk) en de knorrige Nolte die ontbijt met een flinke slok alcohol; een gouden duo.

Qua verloop vooral rechttoe rechtaan met een zooi vliegende kogels, maar zo'n beetje iedereen die hierin opdraaft is gezegend met een overkokende voorraad testosteron en de beide hoofdrolspelers zorgen voor de nodige lol. Bijzonder leuk buddy-dingetje van Walter Hill.

Vermakelijke film met enkele leuke actiescènes, een goed tempo en frisse humor. Persoonlijk vind ik deze iets beter dan Murphy's top-hit Beverly Hills Cop. Dit zou wel eens de allereerste buddy-film kunnen zijn, met een combinatie Nolte-Murphy die schitterend werkt op het scherm. Het maakte me totaal niet uit dat het verhaal niet stevig in elkaar zat, de film was gewoon prettig van begin tot eind.

Norse Nolte.

De kracht van deze misdaadfilm zit hem natuurlijk in het duo Nolte en Murphy. Met name de flair en humor van laatstgenoemde in combinatie met de norse tegenpool die hem ook nog eens van racistisch repliek dient, doet menige kijker nog steeds grinniken.

Ondanks het voorspelbare verhaaltje en de typische geweldsscènes van regisseur Hill, is het met name dit duo dat toentertijd terecht voor een succesformule zorgde. De film kreeg dan ook een vervolg. Zoveel jaar na dato blijkt ‘48 HRS.’ nog maar weinig aan kracht te hebben ingeboet.

Goed.

Aardig, maar meer ook niet.

Gek genoeg had ik deze film nog nooit gezien, terwijl ik toch graag dit soort films kijk. Al ben ik nooit een echte liefhebber van Eddy Murphy geweest moet ik bekennen. De cop-buddy films doen het vaak wel goed bij me, al is het een kunst om een echt goede te maken. Het allerbelangrijkste blijft toch de onderlinge chemie tussen de 2 hoofdrolspelers. Hier vind ik 48 Hrs niet echt sterk in. Nolte acteert als een zoutzak en Murphy is wel geinig, maar lang niet altijd. Onderling voelde ik niet echt een klik. Vergelijk het eens met bijvoorbeeld Danny Glover en Mel Gibson in de Lethal Weapon reeks. Daar spatte de chemie van het scherm af. Die films waren dan ook briljant, 48 Hrs is slechts aardig. Ook het niet al te boeiende verhaal vind ik een minpunt. Gelukkig kent de film wel een paar mooie momenten, zoals de scene met Murphy in de redneck-bar.

Ook al mag 48 Hrs toen vrij origineel zijn geweest, tegenwoordig zijn er veel betere films in dit subgenre te vinden. Dankzij Eddy Murphy is dit wel een voldoende waard. Benieuwd of deel 2 nog wat te bieden heeft.

3*

” This ain't no god damn way to start a partnership.”

Een leuk filmpje met een duo die elkaars tegenpolen zijn, maar die combinatie werkt hier vrij goed.

De stugge vrij norse, aan alcohol verslaafde Nolte, en de drukke goedlachse Murphy, vormen hier een aardige tandem. Beide hebben een soort van haat-liefde verhouding met elkaar en dat leidt regelmatig tot komische momenten. Het verhaaltje zelf stelt niet zo heel veel voor en staat vooral in dienst van de twee hoofdrolspelers.

Visueel is 48 Hrs. best lelijk. Op sommige momenten kun je goed zien, dat deze film inmiddels al weer 30 jaar oud is. Maar dat is niet zo heel erg. Het draait toch allemaal om de humor, de wisselwerking tussen Murphy en Nolte en de dialogen en die zijn gelukkig meer dan in orde, waardoor 48 Hours. nog steeds een prettige wegkijker is.

3,0*

Uitstekende film waarin een agent de hulp nodig heeft van een gevangene om een andere crimineel te pakken. Het verhaal en de actie stellen niet al te veel voor. Maar de dynamiek tussen Eddie Murphy en Nick Nolte maakt deze film toch één van de betere buddy-movies van de jaren '80. Vooral Eddie Murphy in zijn debuut is verantwoordelijk voor een aantal leuke scenes.

Weer een aardig tijdje geleden dat ik weer een film zag met Eddie Murphy. Nu maar eens besloten aan de 48 hrs delen te beginnen, en ook dit stond weer gerant voor een dosis heerlijke typische jaren 80 actiekomedie, dat er dan hier en daar wel lekker ouderwets ruig aan toe gaat terwijl er ook genoeg ruimte is voor humor.

Nick Nolte is prima als politieagent Jack Cates die na een fatale incident 48 uur de tijd heeft om een zaak op te lossen en de moordenaar van zijn collega te vinden. Het gaat heel moeilijk worden maar toch blijkt er wel een hoop te zijn, de eigenwijze, brutale gevangene Reggie Hammonds, die dus weer fenomenaal word neergezet door de destijds nog piepjonge Eddie Murphy. Die 2 zijn water en vuur bij mekaar en een politieagent die in samenwerking gaat met een gangster... dat moet niet al te best gaan. Toch lijkt Cates Hammonds toch wel flink te onderschatten want het schijnt dat de zaak steeds beter loopt met zijn hulp.

En zo heb je gewoon weer een erg fijne typische jaren 80 buddy movie, met dit keer een agent met een crimineel wat gewoon bol staat aan hillarische momenten en oneliners. Ik heb ervan genoten.

4,0*

Bij deze een wat uitgebreidere recensie van 48 Hrs.

Jack Cates is een ruwe politieagent die het liefste alleen werkt.

Nadat een schietpartij uit de hand loopt, heeft Jack toch de hulp nodig van gevangene Reggie Hammond.

Reggie moet nog 6 maanden zitten voor een beroving, en wil hiervoor niets op het spel zetten.

Toch krijgt Jack hem voor 48 uur mee om zo de moordenaars te vinden.

Gregory Hines was de 1e keus om de rol van Reggie Hammond te spelen.

De rol van Jack Cates werd door Mickey Rourke, Sylvester Stallone, Burt Reynolds en Jeff Bridges afgeslagen.

Toch werkt de combinatie Nick Nolte en Eddie Murphy niet slecht.

De film betekende een doorbraak voor Murphy.

De Busboys die grotendeels verantwoordelijk waren voor de soundtrack, zijn later nog terug te zien in de show Delirious van Eddie Murphy.

Deze film bevat een goede mix van actie en komische fragmenten.

3,5 *

In de jaren 80 maakte Eddie Murphy nog goede en leuke films en was hij ook grappig. Dat is zeker het geval bij deze leuke Actie / Komedie (toch één van zijn beste films), waarvan het verhaal best aardig is en ook weet te boeien en de uitvoering in de combinatie van actie en komedie zeker geslaagd is. Dat is niet alleen te danken aan Eddie Murphy, maar ook aan Nick Nolte die het leuk en goed deed. Samen zetten ze met deze film ook de toon voor veel soortgelijke Actie / Komedie duo films die naderhand zijn gemaakt. De film mag dan wel inmiddels behoorlijk oud zijn, toch blijft hij nog steeds leuk en goed om naar te kijken (de film duurt ook niet echt lang).

P.S. de roodharige Annette O'Toole was in de jaren 80 best een fraaie verschijning.

Redelijke film, een beetje een pionier film (van het genre "tegenpolen worden partners tegen wil en dank"- buddies zou ik ze niet willen noemen). behoorlijk politiek incorrect, en ook best gewelddadig.

Murphy doet het meer dan aardig, Nolte speelt een beetje op de automatische piloot de norse, uitgebluste cop.

Klein bijrolletje van Breaking Bad´s Mike Ehrmantraut (Jonathan Banks). Ook veel andere bekende koppen in bijrollen (o.a. Brion James uit Blade Runner, David Patrick Kelly uit Twin Peaks en The Warriors en James Remar ook uit The Warriors)

San Francisco komt niet helemaal uit de verf. Beetje vaag dat er gekozen werd voor een redneck tent als een van de locaties, zou je toch niet direct verwachten in San Francisco.

Als piepjong ventje maakte Murphy hier zijn de buut en dat was gelijk veelbelovend, hij bood goed partij aan Nolte en hem werd dan ook een grote toekomst voorspeld. Helaas is het daarbij gebleven, hij maakte nog wel een paar leuke beverly hills cop films, maar daarna ging het qua rollen bergafwaarts.
48 hrs draait om de ontsnapping van Ganz, een prachtige rol van Remar, Nolte roept de hulp in van Murphy om hem weer in te vangen. Daarbij komen ze in allerlei vreemde maar ook gevaarlijke situaties terecht, de mooiste is wel die in de western kroeg waarin Murphy zich voordoet als een inspecteur van politie. Deze film zit gewoon goed in elkaar, de hoofd en bijrollen leveren allen prima werk, het camerawerk is goed en de muziek is prima, geen meesterwerk, want daarvoor is het verhaal te recht toe recht aan, maar wel een absolute aanrader

Had hier toch meer van verwacht, Eddie Murphy zorgt vooral voor de leuke scenes maar ik had weinig met Nolte.

De film is redelijk vermakelijk maar voelt soms ook een beetje langdradig.

2,5*

Meer dan behoorlijk jaren '80 actiefilm die te vergelijken valt met de Beverly Hill reeks qua opbouw, en dan bedoel ik met name hoe de eerste een prima en degelijke bijna sobere film is net als de 1ste BHC, en dat de tweede meteen een stuk vlotter is, veel meer humor en gekibbel en ook een verdubbeling aan geweld. Gelukkig in tegenstelling tot BHC hebben ze een derde deel nagelaten.

Wat rest in het geval van 48 hours, een meer dan degelijke en vermakelijke politiethriller met een paar aardig schietscenes, spanning en een aardige wisselwerking tussen het paar Nolte en Murphy. Vooral Murphy is erg te pruimen in deze film, nu was dit ook een van zijn eerste rollen qua film en dat valt te merken qua bescheidenheid en dat hij minder overdreven is. In deel 2 is ie alweer meer aanwezig en drukker. Prima soundtrack verder ook van Horner die bij tijd en wijlen 1 op 1 is met die van Commando wat dan weer niet verbaast dat hij die ook gemaakt heeft. Fijne Jazz noten in de muziek, niets mis mee. Verder een prima ontknoping en verhaal, prima bad guys met onder andere Billy uit Predator en de immer lelijke Brion James en verder een degelijke rol van Nolte die de van-dik-hout-zaagt-men-planken rol meer dan prima draagt.

Kortom hele aardige film voor die tijd, niet over de top, maar goed en degelijk.

Veel genoemd als eerste buddy cop film, wat de regisseur wel grappig vond gezien dit geen 2 agenten zijn en grootste deel van de film absoluut geen buddy's. Maar de film heeft het genre wel een boost gegeven in de jaren '80. Dat niet alleen, we zien veel van Reggie Hammond terug in Axel Foley. Sommige scènes zouden ook in de Beverly Hills Cop films passen.

Alhoewel de film begin jaren '80 al gemaakt werd, voelt het soms aan als een parodie op het genre. De dialogen zijn niet altijd zo goed, personages wat cheesy en zo'n typisch 80's Amerikaans politiekantoor met een schreeuwende commissaris en macho gedoe tussen de agenten. De dialogen tussen Nick Nolte en Eddie Murphy zouden vooral geïmproviseerd zijn, wat je wel merkt. Het is veel meer naturel. Het is geen Lethal Weapon, maar er is wat charisma tussen beide personages.

Het is een luchtige 80's actiefilm. Je ziet vanaf de jaren '90 en vooral 21ste eeuw dat de actie en het geweld braver zijn geworden om zogezegd een groot publiek te bereiken. Maar dan schiet er niet veel over. Ook 48 Hrs moet je niet zien vanwege de dialogen of het verhaal. Maar om de no nonsens knokpartijen, er vallen nog wel eens doden als er geschoten wordt, een hoop vloekwoorden en met wat geluk een vleugje naakt hier en daar.

Complimenten ook aan James Horner. De muziek is geen Oscarmateriaal, maar past perfect bij de film en zorgt voor de nodige sfeer. Ik hou wel van dit soort scores.

Leuk.

De Eddie Murphy van de jaren '80 is eigenlijk toch wel een charismatisch figuur - zowel in z'n films als in z'n shows. Hoewel hij verre van echte meesterwerken heeft gemaakt, zie ik toch wel eens graag z'n films. In 48 Hrs. wordt hij gekoppeld aan de lompe Nick Nolte - van hem ben ik niet zo kapot. Regisseur Walter Hill is mij vooral bekend van nogal stugge actiefilms, met intussen gedateerd lomp geweld.

Ook 48 Hrs. is niet puur komisch. Er wordt aan een hoog tempo gevloekt en geknokt. Misschien is het dat evenwicht dat uiteindelijk voor een goede film zorgt. Qua look en soundtrack doet de film, weinig verrassend, érg eighties aan. Dus ook op dat vlak is het wat gedateerd, maar je kan het ook anders bezien en voor de positieve benadering kiezen: 48 Hrs. is een product van z'n tijd en dat heeft natuurlijk ook gewoon z'n charme.

3,5

“I've been in prison for three years. My dick gets hard if the wind blows.”

Een toch iets wat aan de saaie kant, deze actie/komedie film waar ik al jaren mijn zinnen op had gezet om eens te kijken aangezien hij me erg leuk leek. Ik denk als ik hem een tijd terug had gezien dat ik er meer van kon genieten, dat heb ik nu helaas minder gedaan. Dat kwam toch wel door verschillende dingen zoals het saaie verhaal van de film en het saaie script die hij kende, nogal wat clichématige pap die we al velen jaren kennen. Ik had er in ieder geval veel meer van verwacht en wellicht van gehoopt.

Het verhaal was enigszins nog wel redelijk leuk om te volgen, het script is soms wat cliché maar het blijft een redelijke politie komedie. Ik vond de actie scenes nog redelijk, al is het zo’n typisch jaren tachtig film waar men kogels voor hun plezier in het rond schiet en eigenlijk vooral doelloos een bezigheid is van deze agent(en), dat viel voornamelijk erg op. Voor de rest is het een redelijke cast en moet je er maar niet al te veel woorden aan vuil maken.

3.0*

Een film die ik als tiener meermaals zag. Nog geen Eddie Murphy met de status uit Beverly Hills cop of Coming to America, maar zijn Colgate smile viel toen al op en zijn ongedwongen charismatische acteerwerk opende toen wellicht al vele Hollywood deuren. Ondanks dat hij de boef is en Nick Nolte de politieagent is de sympathie eerder tegenovergesteld. Nolte is nors en ook vrij houterig in het acteren. Het is terecht Murphy die de show helemaal steelt.

Qua inhoud stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Wat cheap eigenlijk en vaak getelefoneerd. Beetje gedateerd bij momenten en je ziet hoe de maatschappij toch is geëvolueerd. Nostalgisch bijna om een vol ontzettend chaotisch politiekantoor te zien met verdachten en ondervragingen midden in de bureaus. En de immer opvliegende tierende chief mag uiteraard niet ontbreken. Verder een vrij harde film, uiteraard niet gore, maar toch met het nodige geweld en uitspraken die vandaag anders liggen.

Deze actiecomedy herzien op de 4K uitgave van Paramount met DolbyVision, een mooie upgrade over de verouderde bluray. Eén van de eerste buddy cop movies. Goeie chemie tussen tegenpolen Nolte en Murphy, die langzaam toch naar elkaar toe groeien. Ook een sterke rol van Remar met z’n verwilderde blik, die tijdens de opnames bijna niet sliep om er zo uit te zien. Sonny Landham die in ‘87 terug te zien is in Predator. Annette O'Toole die de meeste mensen zullen herkennen als Beverly Marsh van de miniserie ‘IT’.

Beste scene vond ik als Nolte, met z’n zware rokersstem, z’n badge uitleent aan Murphy en hij even laat zien hoe je informatie loskrijgt in een kroeg vol racistische rednecks.

Debut rol van Murphy, die vooral als komiek optrad in de televisieshow Saturday Night Live, waar tevens sterren als Bill Murray en John Candy groot zijn geworden.

In 1990 kwam het mindere vervolg ‘Another 48 Hrs’.

Heerlijke 80’s classic!

48 Hrs. is een lekker vlot actiefilmpje met een simpel toch degelijk verhaal. Vooral de chemie tussen Nolte en Murphy werpt zijn vruchten af.