Als Twee Druppels Water (1963)

Het verhaal van Als Twee Druppels Water heeft veel overeenkomsten met een spannend jongensboek.

De gewone 'jongen' Ducker die zich ineens tot heldendaden in staat acht, nu hij zijn alter ego Durbeck heeft ontmoet.

Een jongensboek, tot we bij de pijnlijke ontknoping komen, waarin het voorgaande verhaal in een geheel ander perspectief wordt geplaatst.

Lex Schoorel zet twee dynamische en onderscheidende hoofdrollen neer, als Ducker en Durbeck. De jongensachtige Ducker met ietwat hoge stem, en Durbeck, de kille, doortastende geheim agent, die niet zou misstaan in een film-noir!

Minpuntje van de bijrollen is soms (vooral de oudere acteurs) dat de betreffende acteurs wat al te toneelmatig acteren. Bijvoorbeeld Duckers hysterische moeder en ook zijn oom.

De cameo van Heineken is grappig. Ik wist helemaal niet van deze cameo af. Als je de markante kop van Heineken kent, is deze eigenlijk niet te missen.

De vormgeving, decors en cameravoering benaderen de perfectie. Rademakers verklaart op de commentaartrack dat hij de film wederom in zwart wit had geschoten, als hij 'm nu opnieuw zou maken. Ik kan me dat goed voorstellen. In zwart-wit komt de compositie van het beeld en het vakmanschap van de cameraman goed tot zijn recht.

De film is begin jaren '60 gemaakt, maar hij ziet er uit alsof 'ie is gemaakt in de jaren '40. Wat wil je nog meer, bij een film die zich afspeelt tijdens WOII (en even daarna) ?! Met de authenticiteit zit het goed, Rademakers onderstreept het belang hiervan nog eens op de commentaartrack en gelijk heeft hij. Oorlogsfilms zijn bij uitstek films die vallen of staan bij authenticiteit.

Twee Druppels Water kent prachtig camerawerk van Raoul Coutard (À bout de Souffle, Jules et Jim), echt genieten van elk shot! Het getuigt van moed om zo'n buitenlandse vakman te benaderen.

Nog even over de dvd; de beeldkwaliteit is uitstekend. Je kunt kiezen uit de originele soundtrack en uit de geremasterde soundtrack.

De grootste troef is ontegenzeggelijk het commentaar van Fons Rademakers. Het commentaar van Rademakers op de dvd is uitermate boeiend. Met anekdotes en interessante weetjes. Zo wordt de kwestie met Heineken door hem opgehelderd.

Hij vertelt ook dat voor foto's van SS-offcieren die even te zien zijn in een shot, de gezichten van W.F. Hermans, Heineken en Harry Mulisch staan.

Ik geef Twee Druppels Water 4 dikverdiende sterren.

Visueel inderdaad erg mooi, het verhaal was best spannend, maar niet heel bijzonder, maar waar ik mij het meest aan irriteerde was het overdreven en theathraal acteerwerk. 3*

Viel tegen en mee. Een niet onverwachte tegenvaller was dat de film een behoorlijk deel van het boek loslaat. Zo vind ik het in de film ook zonder de eindscene, zeer duidelijk dat Dorbeck wel bestaat. De gelaagdheid uit het boek (wellicht de beste Nederlandse roman die ik ken) zit niet in de film. Het feit dat ik het boek zo goed vind en zelfs ken zat me een beetje in de weg. Maar dat is niet helemaal eerlijk ten opzichte van de film.

Maar als ik daarmee rekening houd (en ik rekende er een beetje op eigenlijk) viel de film me weer eerder mee. Het verhaal bleef intrigerend, is mooi gefilmd. En ik vond ook de acteurs (op enkele bijrollen na) van een heel behoorlijk niveau.

Tegen het einde toe als Ducker gevangen zit zakt het allemaal iets in. Maar er blijft een goede film over.

3.5*

Lange tijd verheugd om deze film te zien, maar eerst maar eens het boek gelezen. Zoals al eerder vermeld door andere, was ook ik binnen een record-tijd door het fantastische boek heen. Daar waar ik ook veel verwachtte van de film, werd ik toch teleurgesteld. De film mist de diepte en uitwerking, die juist het verhaal in het boek zo fantastisch maken. Wat overblijft is een mooi gefilmde, aardig geacteerde oorlogs-thriller met een einde dat de opbouw van het hele verhaal vernietigd . Niet het diepgaande meesterwerk waar ik op hoopte. 3,0 * wel een favoriet boek erbij

In het begin deed alles fragmentarisch aan door de vele verzetsdaden die Ducker onderneemt. Ik dacht na een cliche verzetsverhaal te kijken en vond sommige acties van Ducker totaal onbegrijpelijk en ongeloofwaardig voor een verzetsheld. Maar na de complete kanteling wordt de film toch een stuk sterker en valt de eerste helft van de film op zijn plaats. Pas op dat moment ging ik ook echt meeleven met het hoofdpersonage en krijgt het ook iets mysterieus. Door het sterke einde is het nog best wel een okeeje film geworden . Het boek (dat ik niet heb gelezen) lijkt me echter wel sterker.

De film was niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik moet bekennen enorm gecharmeerd te zijn van het beeld wat Rademakers van Nederland schetst (wat hij in zijn beginperiode altijd heerlijk deed) maar verhaaltechnisch was dit niet echt geweldig. Ik begrijp comments over het acteerwerk ook wel, ik kon persoonlijk erg moeilijk mee gaan in rollen als die van de Duitse commandant. Grootste probleem zit hem toch echt in de nogal makke suspense. Waar de typisch Nederlandse oorlogssfeer erg goed was vond ik dat er vrij weinig gebeurde qua spanningsopbouw. Wat ik wel weer erg lekker vond was de cinematografie, mooie strakke shots en geluidstechnisch zat er soms een leuke vondst in. Als Twee Druppels Water is qua stijl en sfeer eigenlijk een heel goede film maar een echt overtuigend verhaal kwam bij mij niet echt over.

Ook een zeer sterke Nederlandse oorlogsfilm uit de jaren 60. Je kan zien dat er toen ook al klassiekers gemaakt werden in ons kikkerlandje. Om te beginnen zit de film al helemaal verzorgt in elkaar en zit het sfeertje van de jaren 40 (afgezien van de oorlog dan) er toch wel mooi in. Het verhaal zit ook heel goed in elkaar. We krijgen te maken met een sub-assertieve eigenwijze sigarenverkoper Ducker die die Engelse soldaat Dorbeck ontmoet, die hem eist te helpen met een serie executies en vervolgens ook zijn identiteit te veranderen waardoor ie op Dorbeck lijkt. En natuurlijk laat Ducker dat over hem heen lopen en we krijgen vanaf dan een spannende aaneenschakeling van overleven als verzetstrijder in de 2de wereld oorlog.

Ook dat vrouwtje en die oom waren erg sterk en de film bevat ook een tal van mooie locaties en plaatjes. Tegen het einde word het al beter en benauwder Ducker zit gevangen in die NSB-kamp en hij blijft volhouden dat die Dorbeck verantwoordelijk is voor al die moorden, maar Dorbeck lijkt nergens meer voor te komen in bewijzen. En vanaf dat moment zit je eerst te denken of Ducker schyzofrenie heeft. Maar dat was toch niet waar. Het is gewoon zijn koppigheid.

Ja, een van de beste Nederlandse films. Had hiervoor ook al de latere Rademakers De Aanslag gezien die ook uitstekend was. Nu zijn oudere film Als 2 druppels water mogen aanschouwen en die is zelfs nog beter.

5,0*

Sterke combi van spanning, avontuur en dramatiek. Goed geschreven (het scenario bedoel ik dan) al ontspoort het wat tegen het einde. De meevoudige persoonlijkheidsstoornis kwam na 4 seconden al in me op toen de dubbelganger in beeld was, wat de verrassing op het einde wegnam. Dat komt wellicht ook door veel films van nu die hetzelfde thema behandelen. Ik ken eigenlijk geen oudere film die het thema behandelt (al zullen die er vast zijn), hooguit 1 uit hetzelfde jaar.

Verder vooral heel degelijk. Vond het camerawerk tijdens het kijken af en toe erg Frans aandoen. Geen idee waarom, maar las dus achteraf pas dat de cameraman Raoul Coutard was. Grappig detail. Prima film, die me nieuwsgierig maakt naar meer van Rademakers. Dit was pas de derde.

4 sterren.

Ik heb vroeger het boek “De donkere kamer van Damokles” wel gelezen, maar had vooraf geen idee dat “Als Twee Druppels Water” hieruit ontstaan is. Ik wilde de film al een tijdje zien, vooral ook omdat ik nog nooit een Nederlandse film van voor 1970 heb gezien. Maar daar is sinds gisteravond dan eindelijk verandering in gekomen.

Het is best een interessant verhaal, dat door Rademakers ook redelijk goed naar het beeld wordt gebracht. De personages blijven alleen wat oppervlakkiger. Ook het acteerwerk vond ik vaak wat houterig en nogal toneelachtig en zeker niet altijd even sterk. Wel wordt het gehele oorlogssfeertje goed weergegeven, zeker ook omdat het in het zwart-wit gefilmd is en het camerawerk erg goed en verzorgd oogt. Op de een of andere manier hebben Nederlandse films over de Tweede Wereldoorlog sowieso wel iets intrigerends.

Leuke discussie hier trouwens over het punt ofDurbeck nu wel of niet echt bestaat. In het boek bestaat hij volgens mij niet echt, maar hier zijn er net wat teveel momenten, die de twijfel over zijn bestaan wegnemen. Op zich wel leuk dat filmmakers soms een andere wending aan een bestaand verhaal durven geven. Iemand als Kubrick is met zijn The Shining daar misschien wel het beste voorbeeld van.

Als Twee Druppels Water is zeker niet slecht, maar blijft wel wat teveel aan de oppervlakte drijven, om uiteindelijk echt goed te zijn.

3,0*

Dit wordt gezien als één van de beste Nederlandse films van die tijd. En toegegeven als je deze film vergelijkt met andere begin jaren zestig films van vaderlandse bodem, die meestal een soort verfilming van een amateur toneelgezelschap zijn, steekt deze film er wel boven uit. Maar daarmee is het nog geen goede film. De gedateerdheid nog buiten beschouwing gelaten. Vooral het script rammelt aan alle kanten. Ik heb het boek " de donkere kamer van Damocles" nog nooit gelezen, en dat is waarschijnlijk een nadeel. Want voor mij springt de film en het verhaal van de hak op de tak, en volgt de ene onverklaarbare plotwending op de andere. Er duiken constant personen op die nog nooit eerder genoemd of voorgesteld zijn, en zo gaat het maar door. En het einde is helemaal bar slecht. Daar lijkt het, vanaf de bevrijding, wel of de hoofdpersoon ineens vergeten is hoe hij moet acteren en gaat hij verder maar zielig wat staan jammeren. Nee, het is duidelijk dat de Nederlandse film nog heel wat moest leren in die tijd. Al was deze film al wel een stap voorwaarts voor die tijd en is het gelukkig sinds de jaren negentig ook wel goed gekomen met de Nederlandse film.

"Zie je dat! Aardbeientaart met slagroom en jij krijgt lekker niks, vuile flikker!!"

Als Twee Druppels Water is de controversiële verfilming van W.F. Hermans' beroemde boek De donkere Kamer van Damokles. Toen filmmaker Fons Rademakers het boek las zag hij er meteen een film in en met hulp van Freddie Heineken wist hij de film te financieren. Hoewel de film door critici met lof werd ontvangen en zelfs voor een Gouden palm werd genomineerd besloot Heineken - de eigenaar van de film - dat de film nooit meer vertoond mocht worden (waarschijnlijk omdat de biermagnaat ruzie had met actrice Nan Los). Pas in 2002 werd de film voor het eerst weer uitgebracht.

De film verteld het verhaal van sigarenhandelaar Ducker (in het boek Osewoudt) die bij toeval zijn dubbelganger ontmoet: de verzetsstrijder Dorbeck. Waar Ducker blond en verwijft is, is Dorbeck stoer en heeft zwart haar. Dorbeck sleept hem mee in het verzet en Ducker raakt steeds verder verstrikt in complotten en aanslagen. Maar als hij na de oorlog de enige is die van het bestaan van Dorbeck weet ziet het er niet best voor hem uit...

Het acteerwerk is op de typisch Nederlands theatrale manier met ouderwets en overdreven formeel taalgebruik. Het heeft wel wat grappigs (ik moest mijn lach af en toe echt inhouden, zie de quote) en de meeste acteurs spelen toch zeker niet slecht. Lex Schoorel vertolkt een erg knappe dubbelrol als Ducker/Dorbeck. Op bijzonder knappe wijze is Schoorel tegelijk in het zelfde shot als zowel Ducker en Dorbeck te zien (ik dacht de hele tijd dat het gewoon twee acteurs waren die heel erg op elkaar leken). Dit effect werd verkregen door de lens steeds half af te dekken, maar het blijft ontzettend knap dat het synchroon is.

De film is mooi opgenomen in cinemascope. De cinematografie is verzorgt door Raoul Coutard, een cinematograaf die o.a. met Jean-Luc Godard heeft gewerkt, een van de dingen die mogelijk werd door de hulp van Heineken. De muziek van Jurriaan Andriessen was niet verkeerd, maar had spannender gekund. De stijl van filmen deed me af en toe een beetje aan Hitchcock denken en dan met name zijn zwart-wit films. De film heeft een aantal indrukwekkende shots, twee Schoorel's tegelijk en Dorbeck en Nan vanuit de lucht aan het einde. De aanval op de Jeugdstormlijster was wel ongelovelijk random gefilmd, het lijkt alsof Ducker haar in de lucht gooit en ze dan recht op haar hoofd op de grond land.

Ik ben het helemaal met Rademakers eens dat De donkere kamer van Damokles een bijzonder verfilmbaar boek is. Tegen mijn verwachtingen in vond ik het een bijzonder goed boek. Wat me vooral verbaasde was hoe spannend het was (zeker aan het einde). Hoewel ik Als twee druppels water geen slechte film vind, vind ik het wel een waardeloze verfilming van Hermans' boek. De film is niet echt spannend en voelt aan als een compilatie van fragmenten uit het verhaal. Nu snap ik dat een verfilming altijd wel wat versimpeld is, maar het had echt beter gekund. Hermans schreef een filmscript dat 18 uur aan film zou opleveren, waardoor Rademakers genoodzaakt was een hoop te schrappen. Mijnsinziens kon het probleem makkelijk worden opgelost door een uur of anderhalf uur extra speelduur toe te voegen.

Ik snap het Nederlandse filmpubliek soms niet. Als Twee Druppels Water zou een te negatief beeld van het verzet geven, maar tegelijk is Soldaat van Oranje weer te nationalistisch. Leer een goede film nou eens waarderen. De roman van Hermans (en daarmee ook deze verfilming) geeft een beeld van de oorlog dat niet zo zwart-wit is zoals in de naoorlogse jaren gebruikelijk was, en dat is juist goed. Het is echt niet zo dat alles in het verzet zo netjes was en dat alles wat de bezetter deed afschuwelijk was. Het is ook best aannemelijk dat er echt verzetsmensen als Ducker/Osewoudt zijn geweest.

Al met al vond ik het erg interessant om eens een wat oudere film van eigen bodem gezien te hebben. Als twee druppels water vind ik een goede Nederlandse oorlogsfilm, maar wel een vrij matige boekverfilming. Het boek was vele male spannender en wist aan het einde een veel groter emotioneel effect op mij te maken. Er had meer aandacht aan suspense besteed mogen worden, dan was het al stukken beter geweest. Toch een erg belangrijke film om een beeld te krijgen van de vaderlandse cinema en zeker een van de betere films van eigen bodem.

Aardige film waarin een sigarenverkoper een man helpt waarvan hij denkt dat die in het verzet zit. Deze oorlogsfilm met een bijzondere historie is gebaseerd op een boek van WF Hermans. Het verhaal wordt vooral tijdens de tweede helft wat boeiender, als de identiteit van het hoofdpersonage in twijfel wordt getrokken. Verder heeft de film de tand des tijds niet helemaal overleefd.

Best aardige verfilming van een klassieker uit de Nederlandse literatuur. De film begint wat stroef, al kan het ook aan mij liggen - de film kwam in eerste instantie wat verouderd over, ook mede vanwege de polygoon-journaal-achtige manier van spreken die nu vrij onnatuurlijk overkomt. In het begin lijkt het nog een aardig maar wat standaard oorlogsverhaal, waar Hennie Ducker via een toevallige ontmoeting met verzetsman Dorbeck een aantal verzetsacties en -liquidaties inrolt. Ook dan is er al wel wat spanning, maar gedurende de film wordt het steeds ambiguër, zeker als hij in bevrijd Nederland aankomt waar hij aangezien wordt voor een landverrader die tientallen verzetsmensen de dood heeft ingeleidt, en waar het bestaan van Dorbeck überhaupt niet wordt geloofd. Die oorlogssfeer en het gebrek aan duidelijk goed en slecht wordt hier erg fijn gedaan. Niet alles is even geslaagd in Als Twee Druppels Water - het acteerwerk is wat wisselend, de film springt soms wat van de hak op de tak, sommige scenes zoals Ducker in zusterkostuum die door iedereen als vrouw wordt geaccepteerd zijn nogal ongeloofwaardig, en ik vind de eindscene een beetje jammer waar de hele ambiguïteit over het wel of niet bestaan van Dorbeck uit de wereld geholpen wordt. Desalniettemin geen verkeerde film voor de zondagmiddag.

Aardbeien met slagroom, en jij krijgt lekker niks vuile flikker.

Gisteren gevonden bij de kringloop en op de gok meegenomen. Begrijpen dat dit De donkere kamer van Damocles betrof gebeurde thuis pas toen ik de hoes iets beter bestudeerde. Mijn interesse voor deze film nam daarna snel toe met mijn eerste ervaring wat het boek betrof in gedachten. Het was niet zo dat het boek een daverende indruk maakte, het overgrote deel ervoer ik als bevreemdend en voor mij niet tastbaar, wat was dit nu precies met die rare Ducker? Pas met de ontknoping ontvouwde het verhaal zich als een Doos van Pandora waarop er veel mee duidelijk werd dan in eerste instantie leek. Zou de film dit ook allemaal herbergen was de vraag...

De film begint nochtans als het boek. Ducker is een figurant in het leven, vooral in oorlogstijd, wordt aan alle kanten voorbij gelopen en wordt zelfs niet serieus genomen door zijn eigen vrouw. Het verschijnen van een parachutist brengt niet alleen leven in de brouwerij maar zet ook een reeks aan incidenten en gebeurtenissen in gang. Voordat de saaie en degelijk sigarenverkoper Drucker het zelf beseft is hij onderdeel van het verzet met moord, handel, overdrachten en overspel als bijna praktische zaken. Toch blijft het een probleem serieus genomen te worden vooral door het thuisfront voor wie toch vooral lulletje rozenwater is en blijft.

Sterke punten zijn ongetwijfeld toch wel de mooie en onheilspellende muziek, Lex Schoorel zet toch op bepaalde momenten behoorlijk de halfzachte Drucker neer, en vooral de opbouw naar het laatste half uur waar alle twijfel naar buiten komt omtrent hoe en wat is erg sterk. Ook niet verkeerd, alle suggestieve opmerkingen en de aandacht voor de geestzieke moeder Drucker. Minder aan Als Twee Druppels Water blijft toch grotendeels het tempo, de lengte en het te weinig aan gebeurtenissen. Het sleept allemaal een beetje en ergens heeft de film last van het zelfde fenomeen als het boek. Namelijk dat je denkt wat is dit nu allemaal, en waar moet het heen. En voor de film is dit slechter dan voor het boek.

Het is dat het laatste half uur veel red en de ontknoping natuurlijk sterk is. Anders had dit zomaar op een onvoldoende uit kunnen draaien. De vraag is of een remake veel verbetering zal bieden, ik hoop dat dit ooit eens aan goede handen toe vertrouwd zal worden. Tot die tijd is Als Twee Druppels Water een degelijke verfilming, die het boek niet overtreft, maar die vooral in het tijdsbeeld qua tempo en stijl gezien moet worden. Daarom aardig maar zeker niet super.

Uitstekende verfilming van het spannende, intelligente boek ‘De Donkere Kamer van Damocles’ van Willem Frederik Hermans waarin Ducker [Lex Schoorel], de kleurloze eigenaar van een tabakszaak en amateurfotograaf in Voorschoten, tijdens de Tweede Wereldoorlog oog in oog komt te staan met spion Dorbeck [Lex Schoorel], die als twee druppels op hem lijkt. Ducker krijg opeens de kans om zichzelf van een heldhaftige kant te laten zien wanneer Dorbeck hem betrekt bij smokkel en liquidaties in dienst van de Geallieerden. Maar Duckers daden blijken een keerzijde te hebben. De vierde film van Rademakers leverde hem een nominatie op voor een Gouden Palm en is amper gedateerd. Sterke vertolkingen over de gehele linie en een schitterende dissectie van de flinterdunne lijn tussen ‘goed’ en ‘fout’ in De Oorlog.

In een ver verleden al eens gezien. Kwam hem nu bij toeval tegen. Vond het nog steeds een prima film. Is waar, tikje verouderd, wat onnatuurlijk klinkende dialogen en gaandeweg verliest de film, c.q. het verhaal, de strakheid van het begin, maar desondanks spannend, en afwisselend tot het einde. Is natuurlijk ook een briljant verhaal, op en top W.F.Hermans, en Fons Rademakers wist wel hoe je een film moest maken. Heb daarom maar meteen even 'De Aanslag' meegepikt, ook van Rademakers, naar een roman van Harry Mulisch, ook de moeite waard.

Rommelige, slechts bij vlagen boeiende verfilming van W.F. Hermans' De Donkere Kamer van Damocles. De plot heeft genoeg interessante aspecten, maar de cast laat flink te wensen over. Het aanstellerige akteerwerk van hoofdrolspeler Lex Schoorel doet de film voortijdig de das om, al zijn de ogenschijnlijke amateurs om hem heen niet veel beter. Ook qua camerawerk en vormgeving valt er weinig te beleven.