The Strange Love of Martha Ivers (1946)

Geen typische noir, maar omwille van een aantal kenmerken van dit genre en de tijd waarin ie gemaakt is, mag hij die naam wel dragen.

Ik weet niet wat het is met deze film. Op zich gebeurt er per saldo niet eens zo heel veel, maar de film is wel erg boeiend. De eerste 10 minuten zijn sterk, maar daarna kabbelt de film lange tijd wat voort (en eigenlijk duurt de film ook gewoon een half uur te lang). Maar door sterke acteerprestaties (een jonge Kirk Douglas, in de oudste film die ik van hem zag, een Cagney achtige Heflin en twee mooie dames), een sterke basis voor de plot en solide regie van Milestone (All Quiet on the Western Front) is dit gewoonweg een erg vermakelijk film geworden.

Naast het sterke begin is het Haneke achtige (erg ruimzichtig, maar ach) eind ontluisterend sterk. Film dreigde als een nachtkaars uit te gaan, maar de dubbele zelfmoord is echt geweldig.

4 sterren voor deze wat a-typische en onbekende film noir.

[edit] lees nu zelfs dat het 't debuut is van Douglas. Vind hem eigenlijk sterker hier dan in zijn latere films, waar hij een beetje last heeft van maniertjes.

Iets te lang en de "liefde" behoorlijk complex, vandaar terecht sprake in de titel van "strange love".

Toch kan men spreken van een goed script en een goede regie. Een super film noir maak ik er evenwel niet van.

Barbara Stanwyck is zoals altijd erg overtuigend in haar act en ook haar tegenspelers zijn goed.

Zag van Lewis Milestone reeds een 5-tal films (waaronder 3 oorloggsdrama's), en dit is de eerste film in dit genre.

Ik heb de film gekeken omdat hij in noir-lijstjes stond, maar dit is gewoon een sterk drama met hoogstens wat vleugjes noir. De 4 hoofdrollen (Stanwyck, Douglas, Heflin, Scott) zijn allemaal sterk, maar ik merkte dat ik de scenes met Douglas toch de hoogtepunten vond. Diens cynische maar brutaal eerlijke dialogen waren genieten geblazen. Ook zijn zowat alle combinaties van bovenstaand kwartet interessant en werken die bijna allemaal, waarbij gekwelde eeuwige geliefden Stanwyck en Heflin als duo dan eigenlijk nog het minste bracht. Heel sterk einde ook. Best wel een aanrader, ook als je niets hebt met noirs.

Kan me grotendeels wel vinden in Corran's verslagje , meer drama dan echte noir , verder solide spel van alle

spelers , Stanwyck 's 5e film die ik gezien heb en ook hier stelde ze me niet teleur , Heflin kende ik nog van oa

Patterns en zijn manier van acteren bevalt me wel , ook Douglas doet het in zijn debuut meer dan prima ook al is het wel effe raar om hem een soort eotioneel wrak te zien spelen .

Verhaal zit verder redelijk in mekaar en weet ondanks de wat lange zit toch boeiend te blijven .

Het gaat om een redelijk vroege film noir wat de verwachting wekt dat er veel in gekletst zal worden. En dat is effectief het geval in deze toch wel vrij lange film. De vierhoeksverhouding Stanwyck - Van Heflin - Douglas - Scott geeft voldoende schwung om er een soort soapachtig ding van te maken weliswaar met een duidelijk crime element. Visueel zit er een mooie sequentie aan het begin van de film met de duistere moord op de tante, ook de jeugdscenes in het algemeen zijn visueel aantrekkelijk. Nadien valt het meer terug op talking heads. Het is gelukkig wel fijn om vier classic noir acteurs aan het werk te zien. Het debuut van Kirk Douglas geeft de film trouwens een historisch randje.

Wat de plot betreft, is de finale vrij voorspelbaar als je Hays code van die tijd in het achterhoofd houdt. Als kijker weten we dat het Stanwyck personage een moord heeft gepleegd en nadien gezorgd heeft dat een onschuldige in haar plaats werd gestraft en geëxecuteerd. Volgens de morele Hays code kan dat alleen betekenen dat Stanwyck op het eind van de film zelf gestraft moet worden (om door de censuur van de filmcommissie te geraken). En zo geschiedt het ook. Ze wordt gedood door Kirk Douglas. Echter, aangezien Douglas geen particulier recht heeft om haar te doden, betekent het dat ook deze daad van hem moet vergolden worden (om door de censuur te geraken). Dus pleegt hij zelfmoord. En zijn we er allemaal klaar mee. Competent gemaakt en voldoende entertainend.

Voor liefhebbers van klassiek Hollywood een delicatesse. Een botsing tussen melodrama en film noir. Met grote thema's over schuld en bioete enzo. Het laatste script van Robert Rossen voor hij een jaar later ook ging regisseren (Johnny O'Clock en kort erna Body and Soul, beide ook in een noirvember gezien). Regisseur hier was Lewis Milestone die al debuteerde in 1918..

De cast heeft een debutant van jewelste. Het is de eerste rol van Kirk Douglas. Verder ook nog Van Heflin en in de vrouwenrollen twee noiriconen: Barbara Stanwyck en Lizabeth Scott. Het dramatische einde past heerlijk bij dit fraaie tragische verhaal. DE fotografie is sfeervol. Veel beelden bij nacht. Een groot huis. Begint met een geweldige opening in 1928 en gaat dan naar wat toen het heden is en begint nog enigszins ingetogen, maar je weet dat de film in een maalstroom van emoties terecht komt als de drie hoofdpersonen uit het intro weer bij elkaar komen. De film combineert de grote emoties van Hollywoodmelodrama met het noirgegeven dat iedereen andere bedoelingen lijkt te hebben dan hij doet voorkomen.

Gemaakt tijdens de Warner Bros stakingen van 1945 en 1946, geschreven door de van communistische sympathieën verdachte Rossen en geregisseerd door de destijds al even omstreden Milestone, The Strange Love of Martha Ivers is een noir met een ferme antikapitalistische boodschap. Des te merkwaardiger dat de aartsconservatieve, anticommunistische Stanwyck de hoofdrol speelt van de amorele Martha.

Ze is met haar kille uitstraling wel perfect gecast, en dat geldt ook voor Heflin en Kirk Douglas, die met deze film dus zijn debuut maakt, ondanks dat hij 'al' bijna 30 was op het moment van filmen. Lizabeth Scott zou met deze film een begin maken van een indrukwekkende reeks aan bekende noir-films, maar ik ben geen fan, ik vind haar acteerstijl altijd wat onnatuurlijk overkomen, en zo ook hier.

The Strange Love of Martha Ivers is al met al geen standaard-noir, en ook zeker geen perfecte film: het had wat compacter gemogen, met wat minder screentijd voor de amoureuze verwikkelingen tussen Sam en Toni- die al met al weinig toevoegen. Maar het spel van de acteurs, de atypische lange intro met de kinderen en het venijn in de onderlinge relaties maken dit wel een klassieker uit de jaren 40 die gezien mag worden.