Juste la Fin du Monde (2016)

Kijk aan, nieuwe Dolan!

Dolan houdt de vaart erin, eentje om echt naar uit te kijken

Klinkt erg interessant, ook niet de minste cast trouwens....

Prachtige poster ook!

oei! de eerste reviews komen binnen van Cannes...

Xavier Dolan's Latest Is a 'Total Misfire'

En toch maar de Grand Prix op Cannes gewonnen! Zo zie je maar..

Ja wonderlijk hè? Maar die kop bleek bij nadere inspectie ook nogal suggestief vond ik. Dat was slechts een journalist van de handvol die ze bespraken. Ik ga hem ook gewoon zien

Vanaf 15 december in de bioscoop (Cinemien)

Een andere Dolan dan die we gewend zijn, maar nog steeds zeer goed en ik bewonder de - ja wat is het eigenlijk - frivoliteit waarmee hij verschillende stijlen, onderwerpen, invalshoeken uitprobeert. Dit is niet de Xavier Dolan van Mommy of Laurence Anyways, waar hij een eigen verhaal over alledaagse en toch bijzondere mensen op het doek brengt met een speelsheid die aan Godard doet denken. Juste la fin du monde is eerder een vrij gesloten, intens familiedrama, gebaseerd op een toneelstuk, en duidelijk nieuw terrein voor deze talentvolle auteur die als ik de aftiteling moet geloven zelf de Engelse ondertiteling heeft verzorgd.

Herkenbare elementen zijn er natuurlijk wel uit zijn eerdere werk. Het meest karakteristieke lijkt me nog de personages die bijvoorbeeld ontdaan zijn van enige aanduiding wat seksuele voorkeur of zelfs geslacht betreft Zie ook die flashbacks naar een seksscene waarin aan de partner van Louis niet te zie is of het een man of vrouw is. Duidelijk een dingetje voor Dolan, intrigerend op zijn minst, maar - terzijde - je kunt je ook afvragen of hij door die onduidelijkheid te scheppen niet juist de aandacht erop vestigt.

En er is natuurlijk de psychologische diepgang van de karakters, die ik vaak onderschat vind worden in reviews van Dolans films. Ook in deze film, die als gezegd een geheel andere invalshoek heeft, drijft sterk op sterk expressieve versus zeer introverte karakters en de botsing die daaruit voortvloeit. Veel achtergrondinformatie blijft in het vage hangen, maar de knallende ruzies of juist pijnlijk lastige gesprekken (Louis en Catherine) zijn fijnzinnige exploraties van de psychologie van getormenteerde en diverse karakters, en weten de kijker knap mee te slepen in de suggestie van moeizame levens. En dit stuk leent zich hier uitstekend voor.

Nieuw is dan toch het intense en geslotene (bij gebrek aan een beter woord) verhaal waar theater nooit ver weg is. Dolan gaat die confrontatie echter niet uit de weg, maar probeert er een filmische draai aan te geven door enerzijds de close-up op te zoeken, en anderzijds juist veel out-of-focus te filmen - een gimmick die soms wel, maar soms ook gewoon niet werkt. Ook de muziekkeuze - 'traditioneel' erg modern en verrassend bij Dolan - vond ik niet erg goed uitpakken. Maar vooral qua script vliegt hij enigszins uit de bocht als na een tijdlang het redelijk consistente ritme wordt opengebroken door scenes die duidelijk later in de tijd of op andere locaties plaatsvinden. Mij kwam dit wat vreemd over. Denk dat ik het dus met de conclusie van de eerder gequote review wel eens kan zijn dat hij beter zijn eigen films schrijft.

Trouwens, ook voor het eerst bij Dolan: grote namen op het doek. Cotillard speelt de pannen van het dak, Seydoux neem ik door deze rol serieuzer, en zelfs Cassel is goed, waar ik hem eigenlijk veel te markant vind voor zulke rollen.

Al met al een interessant experiment weer van Dolan. Resumerend is het erg goed, anders, dat wel, en nog steeds niet helemaal volwassen al is het moeilijk de vinger te leggen op de precieze oorzaak daarvan. Maar ik ben groot fan van zijn verfrissende filmerij. Vendome, een Brusselse bioscoop, bracht enkele weken geleden een retrospectief aan Xavier Dolan. 27 jaar oud. Retrospectief. Ik herhaal, 27 jaar.

Wat een plezier gaan we hier nog van beleven.

Trailer gister in de bioscoop gezien. Indrukwekkend en hopelijk niet een te standaard discussie-film. Met namen zit het in ieder geval goed: Cassel, Seydoux en Dolan aan het roer

...quelque part, il y a quelque temps...

De enorme afstand tussen mensen, gefilmd van zo dichtbij mogelijk. ‘Juste la fin du monde’ toont het tragische onvermogen van mensen om elkaar echt te begrijpen, zelfs al gaat het om broers en zussen en moeders. De onmetelijke kloof tussen elk individu laat Dolan zien in een stroom van close-ups. Dit is theater op het witte doek, jazeker: het hele scenario bestaat uit psychologie – gesprekken, blikken, herinneringen – kortom er is bijna geen handeling in het heden, geen actie, dus geen filmisch kader. Dolan kan echter ook cinema maken zonder het grote pluspunt dat cinema voor heeft op toneel: het panorama van het echte leven. Dat laat hij volledig achterwege, om integendeel in te zoomen op de ziel van zijn personages. Niet de ballast van de decors van hun bestaan, maar hun zijn (en de ongrijpbaarheid daarvan): dat is wat de toeschouwer te zien krijgt.

Indrukwekkend. En toch ben ik ingedommeld. Dat zegt vermoedelijk meer over mijn slaapkwaliteit dan over de film – ook ik ben tenslotte maar een mens, zoals er in ‘Juste la fin du monde’ ook alleen maar mensen rondlopen. Zijn zij, zoals de plotbeschrijving leest, een exempel van “een bijzonder onvermogen om te luisteren of lief te hebben”? Ja? Hum. Misschien moeten we deze film in een ander licht zien, namelijk het licht van een liefde waar geen taal voor bestaat, het licht van een warmte die botst op een muur van woorden die geen uitdrukking kunnen geven aan die liefde? Is het einde van de film grimmig, of gaat er ook een zekere warmte van uit, een hoop, een inzicht in de diepte van familiebanden? Ik vraag, u antwoordt, alstublieft.

3,25* - en note to self: binnenkort meer Dolan op het programma, meneer!

PS: Marion Cotillard ontnam me de adem. Haar gestotter en gestamel, haar niet-taligheid lijkt me de sleutel tot de film. Zij is een menselijke warmtebron zonder woorden, een schijnbaar zwak figuur die een enorme sterkte verraadt - toch?

Intense film. Soms intens vervelend (zeurderig en onophoudelijk), maar ook intens mooi en best ontroerend. Goed en effectief camerawerk en gebruik van muziek (altijd aanwezig). En dan die flashbacks/vignettes, waar de muziek lekker hard gaat, en de beelden dromerig worden: daar is Dolan op zijn oppersterkst! Die sequenties mogen van mij wel eeuwig duren.

Dat lees ik graag......

Als ik de berichten mag geloven – tja, je hebt nu eenmaal veel nepnieuws – werd deze film van het wonderkind Xavier Dolan door de critici genadeloos neergesabeld. Waarom is mij een raadsel, want Dolan leverde met deze op een toneelstuk gebaseerde film toch weer prima vakwerk af. De acteurs wisten de bekvechtende familieleden op een formidabele manier neer te zetten. Veel geschreeuw en niet luisteren. Tsjonge, tsjonge ik moest af en toe aan mijn eigen familie denken. Ik heb mij in ieder geval kostelijk geamuseerd met deze film - de tijd vloog voorbij - die ook verder een uitstekend einde had. Louis kwam niet zo maar even op bezoek. Hij had iets zeer belangrijks mede te delen, maar deed het achteraf maar niet. Waarom hij dat niet deed werd niet uitgelegd. maar als je de film goed gevolgd hebt moet dat toch voor iedereen heel duidelijk zijn. Oh ja, bij de nimmer aflatende stroom van gebekvecht van die disfunctionerende familieleden waren de flashback sequenties zeer welkom. Kon je tenminste even op adem komen.

4.5*

Intens beklemmende filmische adaptie van een theaterstuk.

Wederom genoeg cinema magie, zoals we dat gewend zijn. Inderdaad, zoals Danuz al schreef, die interludes waarin we in het hoofd van de hoofdpersoon kruipen en zijn ervaringen en herinneringen meemaken. B.v. hoe de camera even focust op Cotillards nek bij de kennismaking: pure verstilde extase! Of de flashback naar de grote, eerste (?) liefde van Louis: onvergetelijk. De film is in zeker zin theatraal te noemen, maar gebruikt wel bij uitstek filmische middelen (close-up, kleur, hoek, montage) en combineert die subliem met muziek en taal.

Ik vraag het me af. Het zijn bij Dolan soms nauwelijks personages te noemen: te weinig historie, te weinig groei. In deze film zijn de personages eerder types, ze staan voor bepaalde karaktereigenschappen of beelden een zekere emotie uit. Zo is het zusje wel heel erg duidelijk het kleine, onzekere zusje en gaat de moeder dat vervolgens ook nog eens letterlijk voor ons kijkers uitleggen; of voelt de broer zich wel heel eclatant onbegrepen en ondergewaardeerd, etc. De personages zijn vele malen 'larger than life'.

En daarin is Dolan juist goed: de meest rauwe, ongefilterde emoties aanspreken, de kijker heen een weer smijten en alle hoeken van de kamer van diens gevoel laten zien, ongetemperd en ongegeneerd dramatisch, een tragisch clash van tegenpolen die mij vaak doet denken aan Cassavetes. Ongebrip, woede, verwijt, wanhoop, jaloezie, verdriet, en nog vele emoties gierden door mijn lijf en hadden een sterk lichamelijk effect van beklemming en stress. Soms was ik inderdaad erg toe aan de verademing van een moment van verstilling als Louis zich terugtrekt in zichzelf (effectief steeds aangegeven door de omgevingsgeluiden te laten vervagen en een soundtrack tot pompend niveaus op te voeren).

Al met al weer een memorabele cinema ervaring, dus ga dat zien!

Mag ik al zeggen meesterlijk? Volgens mij is hij al ver voorbij het stadium van aanstormend talent.

Ik vond hem wederom bijzonder sterk. Het wordt soms net iets te ding aangezet, maar de onderhuidse spanningen en de acteerprestaties, i.c.m. prachtig camerawerk en muziek maakt het weer een erg beklijvende film van Dolan. Top 3 2016 werk.

Het knappe van Dolan is dat hij inderdaad universele karakters weet neer te zetten in een filmische omgeving, die normaal gezien vaak voorbehouden zijn aan het theater. Je zou dat types kunnen noemen, en wellicht bedoelen we hetzelfde, maar ik zie tegelijkertijd wel degelijk psychologische diepgang onder die types. Die diepgang en karakterontwikkeling wordt niet zozeer met woorden of daden uitgewerkt, maar juist met behulp van die opgebouwde spanning gesuggereerd. De tragiek van de personages en de emoties die de kijker ondergaat zijn bepaald niet statisch in elk geval.

Huh? Voordat Louis bij zijn familie arriveert was mij al duidelijk dat hij gay is, maar ik kan niet meer herinneren hoe dat in de film werd gebracht. Of wellicht dat ik het gewoon verwachtte omdat het een Dolan is? Weet ook niet hoe dat in het toneelstuk is gedaan. Later maken de familieleden in ieder geval genoeg toespelingen om te weten dat Louis niet hetero is. Zijn ziekte zou er overigens ook mee verband kunnen houden (dacht trouwens eerst dat het om zelfmoordplannen ging). Ook in die flashback is het echt volkomen duidelijk dat het om twee jongens gaat, ondanks het lange haar van Pierre Jolicoeur - waarvan ik dacht dat het Dolan zelf was, maar ook dat blijkt niet het geval te zijn.

Misschien heb ik de signalen gemist. Hoor ik wel vaker

Inderdaad wordt dat op een gegeven moment wel duidelijk, maar dat neemt niet weg dat er eerst onduidelijkheid over bestaat. En wel op zo'n manier dat mijn aandacht dan weer op die onduidelijkheid gevestigd werd. Juist door het zo vaag te houden en enkel de suggestie te wekken (inderdaad, misschien heeft zijn ziekte ermee te maken - maar misschien ook niet) is het zo'n karakteristiek onderdeel van Dolans films.

Het werd letterlijk gezegd door -ik geloof- Cassel's personage.

Laat ik dan maar de party pooper zijn hier. Al ben ik wel wat genuanceerder dan de vijandige Cannes-reacties. Ik vind dit Dolans minste (en ik ben een grote fan). En het gaat mis op vooral een belangrijk punt: de casting ofwel het acteren. De voor Dolan ongewone sterrencast geeft voor mij niet voldoende relief aan de personages. En dat is nou net in zijn films en ook in deze erg belangrijk. Dolans personages zijn vaak veel gelaagder dan wat er uitgesproken wordt en dat komt door de combinatie van beeld, geluid en acteren en hier gaat dat, eigenlijk bij de hele cast, mis.

Stillistisch is het weer anders (erg veel close-ups en zorgvuldige belichting vallen ditmaal op) maar van herkenbare signatuur en vaak enorm genieten, maar het gaat voor mij voor het eerst niet echt voorbij de stijl en heb constant het gevoel dat er zoveel meer in zat.

Kan dit toch maar moeilijk plaatsen. Ten eerste omdat ik de personages wel gelaagd vond, en ten tweede omdat ik niet zie waar de acteurs er meer uit hadden kunnen halen. Vooral ook ten opzichte van het oudere werk van Dolan.

Nu ja, ik vond het een intense maar ook wel wat geforceerde film. Dolan gaat een beetje op de Bergman toer. Veel close-ups, veel dramatische dialoog, beperkte setting. Op twee momenten werkt dit geweldig: de beide keren van interactie tussen Ulliel en Cotillard. Vooral de eerste dialoog van de twee maakt Juste la fin du monde al min of meer de moeite waard. Qua duiding ben je lange tijd geneigd om te denken dat de waarheid in het midden ligt. Maar uiteindelijk kan ik de film alleen maar coherent krijgen als Antoine de veroorzaker is van alle problemen. Het wordt dan een soort Kain en Abel vertelling, waarbij de oudere broer jaloers is op de jongere en hem het licht in de ogen niet gunt.

Ik ben trouwens wel erg benieuwd naar de mening van Mochizuki Rokuro. Met eerst verkondigen dat Dolan in de top-10 van Sight & Sound hoort en dan 1* uitdelen zonder commentaar kom je natuurlijk niet weg, dat begrijp je.

Wederom een hele sterke Dolan: kruipt onder de huid met vele ongemakkelijke dialogen. Ik had een Vincent Cassel hier niet verwacht maar die is prima gecast.

Deze meneer is klaar voor de (semi) mainstream cinema zoals anderen al opmerkten: The Death and Life of John F. Donovan (2018) - IMDb

Fijne acteursfilm, of hoe noem je zoiets? Absurde dialogen op de vierkante meter, meer een toneelstuk dan een film eigenlijk. Dat er veel onbesproken bleef, vind ik een groot voordeel. Ja, doet u mij maar een film die wat aan de verbeelding overlaat. Eigenlijk zou dat een categorie moeten zijn. Of iets thriller of komedie of romantiek is, doet er wat mij betreft veel minder toe.

De soundtrack vond ik wat misplaatst. In het bijzonder het beginnummer (geen idee wat dat was) en het slot met Moby's Natural blues deden de beleving enigszins teniet. Omdat het zulke suffe 3FM-meuk is, terwijl de makers er juist zo goed in slaagden iets origineels te maken. Misschien was het bewust, voor het contrast. Dan hadden ze er natuurlijk ook iets van Justin Timberlake achter kunnen plakken, maar dan lag het er weer te dik bovenop. Dit was de subtiele oplossing. Het werkte voor mij niet, maar goed, ik dwaal af. Koffie, daar gaat het om. Dat ga ik maar eens zetten.

Ja, ik ook! Ik vermoedt dat het iets met de "schreeuwerigheid" van de dialogen te maken heeft

De synopsis sprak mij al niet zo aan, maar toen ik hier de fraaie beoordelingen zag toch maar gereserveerd en deze film gaan zien.

Voor mij deed deze film het echt totaal niet. Ik vond het een vreselijk vervelende film, de muziek (op het nummer aan het slot na) vond ik irritant, vrijwel alle personages rete irritant, het (gebrek aan) verhaal en achtergrond zorgde voor een zich voortslepende ontmoeting van chagrijn, vooral zijn broer was continu tegen iedereen opgefokt en aan het schelden. Tegen zijn vrouw, tegen zijn moeder, tegen zijn zusje, tegen zijn broer. En waarom? Weet jij het weet ik het... Totaal ongeloofwaardig ook. Welke vrouw blijft bij een man die werkelijk continu chagrijnig is? (Okay, je zou ze de kost moeten geven, maar zoals bij deze zeurderige zuurpruim?).

Alles blijft onduidelijk, waarom is de schrijver 12 jaar weg gebleven? Waarom is broer altijd en op iedereen boos? Wat is het grote frustratie opleverende trauma? Er wordt niks opgehelderd, het sleept zich maar voort, van boze scene naar scene, doodsaai.

En zo hebben we in de categorie kutfilm een nieuwe nummer 1. Vorig jaar was het die ene NLse film waarvan ik de naam vergeten ben (oh ja, de Held), maar deze film vond ik nog vele malen slechter. Saai en bloedirritant. Het is dat ik nooit eerder weg ga, maar ik was echt heel erg klaar met schreeuwende zeurbroer. Wat een vervelende zacq hooi. En dat terwijl ik op zich best in ben voor chagrijnen in films. Maar niet voor saaie chagrijnen.

Na een half uur geneuzel was ik hier wel klaar mee.

Statisch gefilmd toneel, en dan niet het beste toneelstuk.

Aardige tussendoor van het Canadese wonderkind van de hedendaagse cinema.

Volgende mag weer een paar centen meer kosten.

Hmmm... lang uitgekeken naar mn eerste Dolan en smaakt niet bepaald snel naar meer.

Wat een vervelende peroanages en dialogen zeg..