De Kleine Blonde Dood (1993)

Tuinier is perfect en heeft een hoog aaibaarheidsgehalte, maar Kamerling heeft me nooit echt kunnen bekoren en Wouterson maakt er helemaal een potje van. Het verhaal is wat fragmentarisch en gaat niet echt in op de psychische gesteldheid van Wouterson, maar weet nog wel enigzins te boeien en (heel) soms zelfs (een beetje) te ontroeren.

Een gekke film om te kijken als je weet dat Buch's kind nog gewoon in leven is...

2*.

Ik blijf het jammer vinden dat Kamerling voor deze rol is gecast. Ik kan me hem gewoon niet voorstellen in de rol die hij speelt. Voor mij IS hij het gewoon niet. Verder vond ik het een mooie film. Behalve moeders, die had eerst wel wat acteerlessen mogen nemen.

Voor een vaderlandse film niet slecht. Het acteerwerk was inderdaad niet altijd even goed, maar wel goed bijpassende muziek. Ook een aantal goede scenes. Ik vond het gedeelte dat de vader van Valentijn overleed wel wat onnodig. Het voegde in mijn ogen niet zoveel toe, maar goed, het leverde toch een leuke scene op (in de badkamer). Het einde was inderdaad niet erg bevredigend, maar ja... Wat had je anders veracht met zo'n titel?

Erg mooie en sterke Nederlandse film. Met een schitterende rol van Kamerling maar helemaal alweer een schitterende rol van de opnieuw piepjonge Olivier Tuinier. En ja, het zal je maar gebeuren. Je hebt op een nacht gewoon effe sex met een oud lerares en dan is ze nog in verwachting van jou ook. In het begin als Valentijn te horen krijgt dat zijn oud lerares in verwachting is van hem denk je toch: nou die zou toch zijn kind behoorlijk gaan vervloeken en haten. Maar toch kwam dat anders neer. Vond anders best wel dat Valentijn wel een beetje kindervriend was, afgezien van al die incidentjes eromheen met zijn drugsverslaving enz. Vond het gewoon een heerlijke ontroerende film. Er word gewoon magistraal in geacteerd. Vooral met die relatie tussen Valentijn en zijn ongewilde zoontje Micky Jammer dat Tuinier in zijn toekomst niet wat meer met films deed en het een uit de kluit gewassen dj-er werd. Maarja ieder mens kan wel veranderen. Ook vond ik die vader van Valentijn best grappig.

Maar dit was toch weer een van de hoogdepunten van de Nederlandse films.

4,0*

Waar het personage Wendy niet om aan te zien slecht gespeeld is wordt de rol van Micky verbazingwekkend goed gespeeld. Jean Van De Velde levert een leuke interpretatie van het boek van Boudewijn Büch en verteld op vlotte entertainende wijze het verhaal. Moet zeggen de soms qua licht wel heel contrastrijke shots (Bavahint?) een beetje ongepast te vinden. Het einde was ijzersterk en De Kleine Blonde Dood is een noemenswaardige film.

De kleine blonde dood.

Antonie Kamerling in topvorm wordt beweerd. Na zijn dood wordt natuurlijk alles van de beste man gehypt en dat is jammer want om eerlijk te zijn zo’n goede acteur was het niet. In de kleine blonde dood laat hij wel zien dat hij potentie heeft als acteur. Maar echt op top niveau zat hij niet. Wellicht dat dat ook ligt aan het rommelige script en de waardeloze regie. Toch redt Kamerling zich nog redelijk goed uit deze situatie, en maakt hij de film nog enigszins boeiend.

Het is een drama hoe kan het ook anders, want wij Nederlanders kunnen alleen maar drama’s en komedie maken. Kamerling is als kind opgevoed door een vader die laten we zeggen niet altijd het beste met hem voorhad. Later in de film zien we een volwassen rebel schopper die door een ongelukje vader is geworden waar hij eigenlijk niks om geeft, maar hoe veder de film vordert hoe hechter de band wordt met zijn zoon. Kamerling speelt een echte fuck up en alles loopt dan ook in het honderd.

Ik heb van Van de Velde alleen Wit Licht gezien, en van die film klopte al geen zak, dat kwam natuurlijk ook door het belabberde acteerwerk van Borsato en het Rambo achtige einde werkte me op de lachspieren. Maar een grote fout was ook de slechte regie van Van der Velde, wat een talentloze man, zelfs ik zou dat beter kunnen doen. Ik ga de films niet verglijken maar ik zie wel duidelijk overeenkomsten. De film springt namelijk van de hak op de tak en zonder duidelijke motivatie of inleiding gebeuren er dingen waarvan je denkt wtf hoe dit zo. Beide films hebben een einde wat nergens op slaat en beide films bevatten belabberde acteurs. Al moet ik zeggen dat Kamerling ten opzichte van Borsato een verademing is die jongen had zeer zeker potentie.

Er zijn ook zeker wel dingen goed aan deze film. De omstandigheden van rebel schopper Kamerling zijn vermakelijk in beeld gebracht, en het kijkt lekker weg alleen is de film wel iets te langdradig waardoor je af en toe zucht van ja nu kan hij weer veder. Alle acteurs zijn bagger slecht behalve Kamerling en laat hij nou toevallig de titel rol spelen dus dat kwam goed uit. De band die Kamerling met zijn zoon krijgt is ook best mooi, en ook de muziek is uiterst geschikt in de film, maar toch werken de tegens iets meer dan de voors vandaar 2,5 ster

Verbaas me er over dat deze film hier zo laag gerated wordt. Een prachtig verhaal, en prima acteerwerk. Met name kleine Micky speelt heel leuk, en ook Valentijn wordt prima vertolkt door Kamerling. Mieke daarentegen speelt slecht, jammer. Natuurlijk is het allemaal niet zo goed als in het boek, maar alsnog vind ik het een hele puike verfilming!

3,5*

Herziening, en de film bleek mooier te zijn dan ik dacht.
Het gebeuren met "zoontje krijgt goede band met vader" is een beetje uitgekauwd. Maar persoonlijk vind ik het hier best mooi gemaakt. Kamerling doet het zeker goed als een jongen die schijt aan het leven heeft maar later ondertussen alles probeert te doen voor zijn zoontje. Jong acteur Tuinier deed het sowieso ook erg goed, top acteurtje die nu vooral bekend is met zijn rol als Tim uit "Het Zakmes". Helaas is er nu niets van hem terecht gekomen.

Er zit gelukkig niet teveel seks in, alleen die scene in die telefooncel eigenlijk. Die trouwens niet zo heel Nederlands is, want in 1975 kwamen de Grieken al met dit aspect aan. Een mooie scene was wanneer Mickey van huis wordt meegenomen door Valentijn omdat hij geslagen is door zijn moeder, en dat Mickey, ondanks dat hij geslagen is, toch nog een kusje aan zijn moeder geeft als afscheid. Sowieso vond ik het tweede deel van de film erg goed. Alles komt goed over. De muziek was ook zeker mooi. Camerawerk was erg goed, vooral dat laatste shot. Het einde is ontroerend maar ook wel weer mooi.
4,0 en wat mij betreft een van de betere Nederlandse films.

Een mooie Nederlandse klassieker. Een goed verhaal met prima rollen van Kamerling en Tuinier. De filmposter is denk ik het meest negatieve wat ik kan bedenken. 3.5*

Zowel Antonie als Olivier zetten een mooie rol neer.

Een genot om naar die 2 te kijken.

Uit '93 alweer deze verfilming van het bekende boek van Boudewijn Buch. Verder totaal niet bekend met het boek en of deze goed gevolgd wordt, de film zag ik ooit al eens in mijn tienerjaren, en de film verbaasde me vooral met het beeld van een flierefluiter zonder verantwoordelijkheid die maar doet wat in hem opkomt. Is dat groot zijn? Volwassenen zijn? En dat terwijl ik in een gezin opgroeide met ouders die elkaar niet uit konden staan maar vooral bij elkaar bleven omdat het zo hoorde, voor de kinderen...over verantwoordelijkheid gesproken.

De zaad van veel dingen yet to come wordt al in de beginfase gelegd rond een vader die de Tweede Wereldoorlog en de gebrachte offers maar met moeite naast zich neer kan leggen, of beter gezegd gewoon niet. Het is voor Valentijn het begin van onverwerkte dingen en het onvermogen verder te gaan en wellicht verantwoording voor zaken te kunnen dragen. Toch komt daar verandering in, weliswaar niet zo zeer door het vaderschap en de relatie met Mieke, alswel de opmerkelijke rol als beschermeling van de jongen, iets dat toch haaks op zijn vaders gedrag stond, en hoe hij toch opeens de jongen volledig inpikt. Boeiend is daarna de chemie met de jongen, het verdriet en de poging weer de botte, gevoelloze en afstandelijke Valentijn van weleer te zijn. Bijzonder hoe een mens eerst niets te verliezen heeft en daarna juist álles te verliezen heeft.

Kamerling in zijn eerste grote filmrol is prima te noemen en Tuinier die het acteren al lang achter zich gelaten heeft voor andere dingen is zelf uitstekend. Toets is herkenbaar met zijn harmonica in de begeleidend muziek maar Cuby is ook erg leuk te zien met Erwin Java en een gelegenheidsopstelling die het meeste weg heeft van de band Fox the Fox als ik het goed heb gelezen. En Q65 is ook altijd leuk te horen. Verder heeft Ellen ten Damme nog een heerlijk jong koppie en mag Loes Wouterson ook nog best even genoemd worden voor haar rol als Mieke. Het maakt De Kleine Blonde Dood al met al tot een aardig drama maar verder niet tot een film die voor mij iets speciaals heeft.