Live a Little, Love a Little (1968)

Uit deze film komt het nummer A little less conversation.

Mijn favo Elvis film, en inderdaad A Little Less Conversation, het orgineel. Mooier vind ik zelf nog "Almost In Love" wat een geweldige love song. Deze film heb ik wel honderden keren gezien

Eindelijk komt deze film dan binnenkort op dvd uit. Voor meer informatie zie www.elvisnederland.nl

Dit is één van de weinige amusante komedies die Elvis heeft gemaakt tussen al die troep. Elvis speelt beter dan in z'n meeste films en erg leuke songs.

3,5

Live A Little is misschien wel Presley's allerslechtste film. Er zijn nog een paar titels die aan die twijfelachtige eer kunnen voldoen maar deze is echt hemeltergend slecht. De songs zijn redelijk tot goed maar het script zo vol gaten en de humor is ditmaal zo ver te zoeken.. Combineer dit met de slechtte acteerprestaties en een gedemotiveerde, stonede, Elvis.. Et voila.. Een misbaksel eerste klas.

Volgens Charlie Hodge, een goede vriend en bandlid van Elvis, een film waar vooral buiten het zicht van de camera veel gelachen werd door de tallloze grappen die de crew met elkaar uithaalde. Helaas is dit plezier niet afgestraald op dit verplichte nummertje uit de film-wurgcarriere van Presley. Elvis schaamde zich voor dit soort films..

Zinema

Dit is inderdaad het absolute dieptepunt. De hele film heb ik me afgevraagt waar het nu in godsnaam over gaat. Ik ben een zeer grote Elvis-fan, maar kon hier geen touw aan vastknopen. De soundtrack is uiteraard wel fantastisch!

Uitstekende komedie. Een leuk verhaal en een zichtbaar geamuseerde Elvis.

PS: spot the cameltoe!

In deze fase van Elvis filmcarrière is duidelijk dat heel de samenleving in een transitie zit. Er is de doorbraak van de flower power en vrije liefde - toch wel een thema in deze film. Het wordt allemaal gebracht met een spreekwoordelijke knipoog. Michele Carey is een vrijgevochten dame die de mannen rond haar vinger windt en een complexe indruk geeft. Dit is ook pas de eerste film waarin het duidelijk is dat Elvis all the way gaat met zijn tegenspeelster. Interessant genoeg gaat aan de suggestieve afterscene een scene vooraf waarin Elvis een raam aan diggelen gooit. Het aan diggelen gooien aan ruiten was in de film noir symbool voor seks, misschien hebben ze die code hier nog meegenomen.

Het is bovenal een silly comedy die uiteraard - zoals het merendeel van de Elvismovies - omlaag wordt geschreven door de publieke opinie. Nochtans vind ik dit binnen zijn genre een geslaagde film. Elvis heeft talent voor comedy, zoveel is zeker, en verder moet deze film vooral bekeken worden binnen zijn timeframe. De muziek mag er ook meer dan zijn. Zijn latere films houden het eerder beperkt met de muzikale inbreng dus het is niet zo dat hij om de haverklap in zingen uitbarst. Wel brengt hij enkele goeie songs die helemaal passen in het verhaal. The Edge of Reality kent dan nog een hilarische aanloop met een droomsequentie met sprekende hond.