Gekijôban Poketto Monsutâ Mizu no Miyako no Mamorigami Ratiasu to Ratiosu (2002)

Na vier Pokémonfilms denk je dat je het wel allemaal gezien hebt, maar dan ineens wordt je bij deel vijf alsnog verbaasd. Wat krijgen we nou? Krijgen we werkelijk sfeer? Ja, tijdens de eerste paar scènes wordt een lekker sfeertje gecreëerd. Het locatie is een stadje dat duidelijk op Venetië gebaseerd is en het ziet er bijzonder fraai uit. Belangrijker nog is dat de locatie goed uitgebuit wordt. Dus worden we getrakteerd op een vermakelijke race door de kanalen en een achtervolging door de smalle steegjes. Ook werd er duidelijk een spionnensfeertje in de stijl van James Bond in de jaren '60 neergezet, met bijbehorende muziek. Het werd zelfs oprecht een beetje mysterieus allemaal. Het meest bizarre van allemaal? Dat het ook gewoon echt vermakelijk was, op de manier van een kinderlijke avonturenfilm. Verhip, hebben we hier te maken met de eerste voldoende voor een Pokémonfilm?

Nee. Het zou ook teveel gevraagd zijn. De eerste twintig minuten zijn bijzonder fijn en de tien minuten die erop volgen kunnen ook wel rekenen op enige goodwill, maar daar werd het verhaal al concreter en de mysterie vermindert, waardoor het al gauw wat saaier werd. En ook onnodig schattig wat mij betreft. Het laatste half uur is dan ook nog eens misschien wel het meeste saaie gedeelte in een Pokémonfilm tot nu toe, zodra het plot ineens draait om een machine die een voorspelde apocalyps kan veroorzaken alszzzzzzzzzz....



Zelden een verhaal in ieder geval zo de mist in zijn gaan. Het levert geen enkele interessante of in ieder geval vermakelijke scène meer op. Ironisch is dat zodra de inzet hier verhoogd wordt (een stad dreigt verzwolgen te worden door een zondvloed) het meteen minder spannend wordt. Maar wat me het meest stoorde was dat de sfeer verdween en de film zelfs vrij lelijk werd, met slecht gebruik van CGI tussen traditionele animatie (iets wat trouwens wel meer gebeurt in deze reeks). Ach, het is niet de eerste Pokémonfilm die goede potentie verspilt met een hoop niksigheid. Ik verwacht er ook niet veel van, dus ben ik ergens al tevreden als ik verrast wordt met twintig goede minuten.
3* voor de eerste helft, 1* voor de tweede helft, 2* voor het totaal.

Ingrediënten voor een pokémon-film

1. Ash en zijn vriendjes gaan naar een wereldstad waarvan niemand ooit van gehoord heeft.

2. Ash en zijn vriendjes leren een paar knapen kennen waar ze direct befriend mee raken.

3. Ash en zijn vriendjes krijgen een legendarisch verhaal te horen over de geschiedenis van de stad en over de legendarische pokémon (en dat net op de dag dat zij daar aankomen die Pokémon ook daadwerkelijk verschijnen).

4. Team Rocket duikt op een totaal willekeurig moment op en gelden eigenlijk al figurant om vervolgens niets uit te halen.

5. Een episch gevecht ontstaat tussen twee (of meer) pokémon, waar een zielloze slechterik misbruik van probeert te maken.

6. Een tranentrekkend moment.

7. Ze zeggen elkaar gedag en Ash en zijn vriendjes gaan gewoon door met hun avontuur.

Dit is eigenlijk wel één van de laatste films waar dit idee niet tot het bot wordt uitgeknepen en dat maakt het toch wel wat interessanter. Goeie graphics (in die tijd kwam dat behoorlijk op door alle Japanse tekenfilms met de computer te bewerken) en er zat zowaar nog een aardig verhaal in. Na deze film kwam nog ééntje met Jirachi (als ik goed spel) en vervolgens werd elke film waar ik uit nieuwsgierigheid nog een blik op wil werpen het uitgemolken uit het bovenstaande verhaal. Jeugdsentiment en daarbij nog een aardige film voor mensen uit die leeftijdscategorie.

Lief verhaal, vrij fraaie animaties. Kinderen zullen dit slikken als koek, voor volwassenen wat minder.