The People That Time Forgot (1977)

De film is erg low budget. Er was blijkbaar weinig geld voor special effects of uitgebreide montage, maar toch is het naar normen van de jaren '70 niet slecht geworden. Geen echte hoogvlieger, maar wel een leuk avonturenfilmpje voor een luie zondagmiddag...

Regisseur Kevin Conner keert voor een derde en laatste keer terug voor een filmische aanpassing van de verloren wereld avontuur- verhalen van Edgar Rice Borrough. (hij zal nog een vierde film maken maar niet meer van Borrough) Dit was het vervolg op The Land That Time Forgot (1974) Ik heb best een zwak voor dit soort oude fantasie-avonturenverhalen! Een expeditie om een verloren gewaande vriend te redden van het noodlot gaat naar het eiland Caprone, waarin het midden van een noordpoolgebied een tropische oase is te vinden, Uiteraard vol met de gevaren van prehistorische dinosaurussen en pseudo-samoeraikrijgers. Als ook een schaars geklede sexy vrouwelijke holbewoner. Dana Gillespie die eveneens een zangeres en songwriter was.

Opvallend was dat er meerdere toevalligheden of overeenkomsten waren met 'Star Wars' die in hetzelfde jaar uitkwam. Het haar van Sarah Douglas, de list om bewakers te misleiden door zich in hun harnas te kleden en met een beetje fantasie kan je ook de blubberachtige schurk Sabbala vergelijken met een goedkope Jabba the Hutt.(al was die pas in het tweede SW-deel te zien) Daarnaast was David Prowse die Darth Vader speelde hier een beul en Richard LeParmentier was te zien als scheepsofficier Lt. Whitby terwijl hij admiraal Motti speelde op de Death Star. Het budget zorgt voor acceptable speciale effecten, Er is wat stop-motionwerk, er zijn miniatuuropnames en wat mannen-in-pakken, niet geweldig, maar wel degelijk.

Tja de ouderwetse en low-budget dagen van dit soort fantasiefilms was voorbij. De film was een van de laatste van een uitstervend ras Ze stonden op het punt om te worden vervangen door meer state-of-the-art effecten en vakwerk. Toch hebben deze film en soortgelijke films een tijdloze ouderwetse charme.

Zondag zoals gewoonlijk aan de slag met iets ouds en dat werd dus dit vervolg op The land that time forgot. Alhoewel, dat moest wel even doordringen aangezien ik bij aankoop wel vond dat de titel ergens op leek maar de link nog niet direct gelegd had maar bij de eerste dialogen over het zoeken naar iemand wel na begon te denken.

Maar goed, een nieuw team dus, opzoek naar mensen die verdwenen zijn en per flessenpost de buitenwereld bereikt hebben. Hmmm....ja leuk bedacht maar ze moeten toch over en ijsmuur een hoge bergen heen? Er is toch geen directe toegang dus hoe komt dit fles in de oceaan dan? Best mogelijk dat ik iets gemist heb hoor aangezien ik tijdens het kijken van zon film nog even kijken hoe ik de voorganger beoordeelde en wat deze voor cijfers krijgt en wie er inspelen en dergelijke. Het zijn te verwaarlozen details waar de film in eerste instantie toch best wel indruk maakt, want waar een ander valt over het kennelijk lage budget vind ik juist dat de film razend knap gemaakt is aan de hand van miniaturen zowel in de lucht als op zee. Zo is de aanval van de Pterodactylus ook best oké ook al is het beest aan de houterige kant.

Als er al minpunten zijn de betreft het wel het weinig aan verhaal want veel meer dan de zoektocht naar Tyler houdt het niet in een zijn de dialogen soms op het slome af. Zo heeft professor Norfolk ook regelmatig de lachers op zijn hand met open deuren of weetjes over dinosaurussen die nergens op slaan. Want hoe weet hij dat een Stegosaurus een dom beest is of zijn zenuwstelsel traag werkt? Maar goed, details. De film ontspint zich verder in het gewoonlijke spel met vlucht en verstoppen, meerdere stammen waarvan vrienden en vijanden en weet wat voor kwaad en halverwege vergaat het eiland ook nog eens half.

Desalniettemin is de styling mooi van een aantal dingen, zijn de decors en landschappen goed en trekt Dana Gillespie als holbewonster de aandacht met haar bijzondere pakje en zou Patrick Wayne zomaar een liefdesbaby van Charlton Heston en Bruce Greenwood kunnen zijn. En net als de voorganger weet ook deze film wel weer te vermaken en is in mijn ogen gewoon knap gemaakt. Vandaar dat ik twijfel of de film een 3 of een 3,5 moet hebben.