Schatjes! (1984)

Jeugdsentiment!

De film is wel wat gedateerd, maar toch erg vermakelijk. Ik heb 'm al een aantal keren gezien en zou 'm niet zo gauw weer zien, maar ik heb me er altijd prima mee vermaakt.

Geinig: ik heb heel lang een 0,5 voor deze film laten staan, omdat ik gravend in mijn herinnering (het kan best een jaartje of twaalf geweest zijn dat ik 'm voor het laatst zag) besloot dat het totale rommel was. Maar wauw, wat heb ik genoten van deze geweldige hysterische film. Faber is for!! mi!! da!! bel!! Ook viel me op dat de film, hoewel het natuurlijk een ongeloofwaardig uitgangspunt is, goed doortimmerd in elkaar zit. Eén nogal beschamende fout: Klunst mama het ene moment door de kamer heen met haar gipsen poot, het volgende moment bestuurt ze een auto. Huh?
Tot slot blijf ik toch echt met een brandende vraag zitten na het zien van deze film: waarom doen die kinderen dit? De vader kwam in de loop van het verhaal best sympathiek over, het leek me juist een kreng van een moeder, maar dat terzijde. De enige reden die gegeven wordt is dat pa Thijs en Madelon op een kostschool wil gooien, maar dat is niet verwonderlijk met zulk gedrag? Waarom dat gedrag niet wordt uitgelegd, is me een groot raadsel. Iemand?

Amusante platvloersheid die het van een hoop enthousiasme moet hebben. Kon het overdreven sfeertje wel waarderen, opvolger Mama is Boos (net gekeken) kon me minder bekoren. 3 sterretjes dan maar.

Leuke Nederlandse film over een gezin dat ontspoort en helemaal uit elkaar valt.

Het leuke aan de film is dat deze zichzelf niet helemaal serieus neemt, waardoor het allemaal erg vermakelijk is om te zien. Peter Faber is best grappig en daarnaast zit ook nog een aardig rolletje in voor Rijk de Gooijer als schreeuwerige baas van Faber, die denkt dat hij Johns kinderen wel een lesje kan leren. Of dat ook lukt, is echter maar zeer de vraag.

Misschien oogt het hier en daar iets gedateerd, maar verder een aardige film voor het hele gezin, die geen moment verveelt en tegelijk een lesje opvoedkunde biedt.

3,0*

Zeker geen verkeerde film, maar ook weer niet 1 die je lang bij blijft. Beetje een mengeltje van alles dat best aardig uitpakt.

3*

Faber excellereert bij vlagen in deze originele kaskraker. Destijds in de bomvolle bios gezien en de hele zaal lag plat. Er ontstond een enorme hype rondom de film. Echt heel sterk is het allemaal niet, maar wel vermakelijk. Ook het evenwicht tussen humor en drama/ thriller is aardig in balans. Geen meesterwerk en inmiddels ook wel wat gedateerd, maar toch goed. En we waren allemaal verliefd op Akkemay

Huh! een 3?

Dan verhoog ik hem nu maar.

Ik dacht dat ik hem de eerste keer al heel goed vond.

Verschrikkelijke streken en geweldig uitgedacht.

Jammer dat het einde wat te donker in beeld is gebracht.

Zo zag je de leukste actie minder

Jaaaah Schatjes! Nederlandse drama-comedy's uit de jaren '80 zijn okee, wat zeg ik? Ze zijn gewoon meesterwerken en blinken uit op diverse aspecten, zoals bloot (Akkemay! ze is nu lerares ergens in Hilversum) en superlollige grappen. Alleen dat plotselinge muzikale intermezzo ergens op het eind van die tennisleraar, had van mij niet zo gehoeven. Heel raar moment is dat. Sowieso had die verhaallijn daar afgekapt moeten worden, maar voor de rest is het een erg vermakelijke film, die gelukkig nog een betere sequel heeft: Mama is Boos!

Youtubelinkje naar dat rare liedje: YouTube - Uit Schatjes de Film - Houdt ze echt niet meer van mij (Liedje) !! De tieten van Akkemay zijn ook ergens op Youtube te vinden, maar dat filmpje zal wel snel genoeg verwijderd worden gok ik zo.

Was erg benieuwd naar deze film. Omdat het een van de leukste Nederlandse films zou zijn maar ik kan niet begrijpen waarom dit leuk is. Wat is er nou leuk om naar schreeuwende soort ADHD kinderen te kijken? Het verhaal en het acteerwerk is slap. Alleen het acteerwerk van Peter Faber is iets beter. En Mamma is Boos vind ik ook niks. 1,0 voor de moeite voor deze prut.

Ik heb er nooit wat aan gevonden. Het verhaal sloeg nergens op en was totaal belachelijk en de kinderen waren meer irritant dan leuk. De humor in deze film vond ik ook niet te pruimen en dat geldt eigenlijk ook voor de cast hoewel ik Peter Faber nog wel leuk vond spelen.

Matige film over een disfuntioneelgezin waarvan de kinderen het bloed van hun ouders onder de nagels vandaan halen. Aangezien het plot met één regel te omschrijven valt, stelt het verhaal weinig voor en wordt het geheel al snel eentonig. De fratsen van de kinderen gaan nogal ver (het is meer een regelrechte oorlog), waardoor de geloofwaardigheidsgrens intentioneel flink wordt overschreden.

Verder wel een geslaagde mix tussen komedie en thriller met een behoorlijk wrange ondertoon en een leuk einde.

Dit blijft toch een mooi stukje jeugdsentiment. Tuurlijk is het script extreem brak, is het acteerwerk soms niet om aan te zien en is de kwaliteit van de film die RTL 7 liet zien ook niet al te best.

Toch heeft de film enorm zijn charmes. Iedereen is heerlijk vuilgebekt en die kinderen zou je ook het liefst achter het behang willen plakken, wat een enorme kutkinderen zijn dat zeg De film moet je natuurlijk niet al te serieus nemen, want wat er allemaal gebeurt is soms niet met woorden te beschrijven. De situaties lopen steeds verder uit de hand. Wat dat betreft is dit een soort van extreem groffe voorloper op Flodder.

3 sterren voor het sentiment.

Schatjes! is een aardige film. Eigenlijk niet meer dan dat. De film kent een bepaalde oud-Nederlandse sfeer die ik wel kon waarderen. Er zitten ook best wel wat leuke fragmenten in de film. Maar naarmate het einde nadert wordt de film steeds meer overdreven. Aan de ene kant is dat wel leuk, maar het gaat soms ook wel wat ver (in die zin dat het niet meer echt leuk was). En wat deed mij die scene, zoals al velen hierboven schreven zie ik, met Peter Faber die met die bijl in die deur beukt veel aan The Shining denken. Ik dacht elk moment dat 'ie zijn kop door de deur zou steken: 'Here's Johnny!' Het echte einde met het vlaggetje etc. vond ik nogal vreemd en werd een beetje te duister in beeld gebracht (het is weliswaar half een Thriller maar toch..). Ook een erg raar fragment vond ik waar opeens die ene gast begon te zingen en het beeld alle kleuren kreeg. Heel erg ongepast in dit geval. Ach.. verder is de film wel aardig. Maar je moet 'm niet te serieus nemen iig. Omdat deze overal nogal vaak met Flodder wordt vergeleken wil ik toch wel zeggen dat ik eigenlijk elk deel van die reeks beter vond dan deze film. Maar al met al was deze ook wel vermakelijk opzicht.

Kleine 3*.

Lekker puh!

Deze laatst -na een jaar of twintig- weer eens bekeken.

Dit is qua Nederlandse films toch wel een van de knallers uit de jaren '80 en een mega hit.
Nauwelijks verouderd en nog steeds even leuk als toen.
Faber is erg leuk in hoofdrol, De Jong doet niet voor hem onder en De Gooijer krijgt de lachers op zijn hand, maar het zijn uiteraard de kinderen die de show spelen, met name Akkemay is wel erg... leuk (op hier en daar een klein rolletje voor TV na, nooit meer wat van vernomen).

Vele hilarische -inmiddels klassieke- scene's volgen elkaar in rap tempo op, incl een homage aan Nicholsons rol in The Shining.

Het enige zwakke moment blijf ik -net als destijds- toch het plotselinge muzikale nr vinden, wat werkelijk nergens op slaat.

Een acht, ofwel vier sterren.

In de jaren '80 was dit een prima nieuw Nederlands product. Goede stunts, goed geacteerd, een in principe naar verhaal wat ingepakt werd in een zee van grappen en actie. Je moet er van houden.
Nu ik deze na jaren terugzag vond ik het allemaal te veel over de top gaan, de inslag die het eerder had was bij mij niet meer te reproduceren. De stunts vond ik een goede impact hebben, de miltairen vond ik grappig ingevoegd. Een aantal dingen bleven humoristisch, maar het strijden zelf ging mij tegenstaan, ik vond 't triest.

De film bouwt langzaam uit naar een extreme oorlogsituatie tussen ouders en hun kinderen.
Het gezin deed mij aan de familie Flodder denken, maar dan bv hun overburen, waarvan vader de altijd afwezige piloot is en moeder als een echte Desperate Housewife haar torenhoge frustraties probeert weg te poetsen met de tennisleraar en flessen drank.

De eerste keer dat ik deze film zie, maar direct ook de laatste keer. Het idee is nog wel leuk en voor die tijd zal het best wel een aardige film zijn geweest, maar nu komt hij gewoon tekort. De kwaliteit van het beeld en geluid vind ik nog niet zo'n groot probleem. Dat heeft namelijk ook wel iets.

Het ligt meer aan de uitwerking van het idee. In het eerste deel zijn de kleine pesterijen nog leuk en goed gevonden, maar als de kinderen het huis overnemen wordt het teveel overdreven. Daarnaast begrijp ik dat liedje niet helemaal. Het komt nogal abrupt en voegt naar mijn mening niks toe. Ook het einde vind ik erg zwak. Alles bij elkaar kom ik niet verder dan 1.5*

Kutsoufflé

Ik moet ooit eens iets van Schatjes hebben gezien of gelezen want ik zat met het idee dat dit een soort van Home Alone film was waar kinderen het huis pantseren tegen indringers. Het was oorspronkelijk dan ook helemaal niet het plan om naar deze film te kijken maar we haalden Rango uit de DVD speler, zetten de televisie op en de film begon juist. De eerste 10 minuten wat afgewacht om te zien of we dit verder gingen zien of toch maar voor een andere film gingen gaan maar zoals je kunt raden is het dus bij Schatjes gebleven. En het was een stuk leuker dan ik had verwacht.

Want wat een heerlijke asociale familie krijgen we hier te zien! Ik ben voor de rest niet zo enorm bekend met de Nederlandse film (met Flodder en De Lift als uitzondering) maar de manier waarop dit meer en meer escaleert is erg leuk. Dit is dan ook het soort film dat vandaag de dag niet meer gemaakt zou mogen worden (de manier waarop de vader zijn twee jongste kinderen op de kast smijt!) maar in 1984 mocht het overduidelijk nog. En daar ben ik blij om want het resultaat is een film met een aantal legendarische scènes. Alleen jammer dat de climax zo vreselijk slecht is gefilmd want het is gewoon veel te donker waardoor je amper iets ziet van de achtervolgingen doorheen het huis. Gelukkig zijn er nog een aantal heerlijke what the fuck momenten zoals die tennisknul die opeens in zingen uitbarst die ervoor zorgen dat er toch nog wat te beleven is. Heerlijk abrupt einde ook met de ouders die gewoon in een put rijden (niemand die dat hoort natuurlijk) en meteen worden bedolven onder asfalt. Om dan nog eens af te sluiten met zo'n stom titelschermpje waar verder wordt uitgelegd wat er met de kinderen is gebeurd. Elke film zou ik hiervoor afrekenen maar Schatjes weet er mee weg te komen. Vraag me dan ook af hoe deel 2 in elkaar zit.

Schatjes heeft een nogal disfunctionerend gezin als hoofdrol maar wel één dat lekker in mekaar zit. Zo is de keuze om Peter Faber als de vader te casten een geweldige zet geweest doordat die de film compleet naar zich toe weet te werken met zijn uitbarstingen, zeker het einde is gewoon één lange tirade van Faber, maar zeker ook vanwege de wisselwerking met Geert de Jong die de rol van de moeder op zich neemt. Heerlijk vitten op elkaar maar de echte sterren van de film blijven toch die kinderen. Geen idee wat er voor de rest van hun carrière is gekomen maar Akkemay, Frank Schaafsma en de broertjes Zomer zijn wel heerlijk op dreef en vormen de ideale tegenstanders voor pa en ma.

Tegen alle verwachting in een geslaagde film. De lage score hier verbaast me dan ook eerlijk gezegd wat maar ik heb me in ieder geval wel geamuseerd. Vooral het feit dat het van kwaad naar erger gaat op zo'n heerlijk overdreven manier is erg geslaagd, alleen jammer van de donkere beelden naar het einde toe. Misschien het vervolg toch ook maar eens te pakken krijgen of zou Vier zo vriendelijk zijn om hem volgende week uit te zenden?

3,5*

Zwarte aso komedie in betere kringen. Altijd vermakelijk gevonden en ook nu slaat het meteen aan. Geen gezeur om een verhaaltje op poten te zetten, maar alles onmiddellijk in het teken van haat, nijd, irritaties en getreiter over en weer met moeder en dochter die vechten om de gunsten van de tennisleraar.

De rest heeft het ook niet zo op elkaar. Nog altijd grappig, de fratsen van de oudste twee, maar de kleintjes doen ook leuk mee. Er zit een bepaalde wilde energie en drift in de film die me wel aanspreekt en het gaat hier en daar ook lekker ongegeneerd en uitbundig tekeer. Ook weer genoten van Fabers rolletje.​

De grootste lol is er een beetje af wanneer het sarren in totale oorlog verandert. Dat liedje kan het dan ook niet meer echt hebben, al valt het wel te prijzen dat ze zoiets hebben aangedurfd. Het veert nog wel een paar keer op. Zo heb ik heb me bijvoorbeeld weer kapot gelachen om het mannetje van de radio.

Ongelooflijk dat de rating van deze absolute klassieker onder de 3 staat op dit moment. Geeft ook aan dat de tijden veranderd zijn... als je sommige reviews leest, snapt "de jeugd van tegenwoordig" er niet veel van. Ook echt klagen over het plotselinge nummer van Dennis bijvoorbeeld... juist super grappig en absurdistisch, zoals de hele film eigenlijk, dus wat dat betreft paste het prima. De hele film zit ook vol met leuke subtiele details, wat het allemaal wat meer diepgang geeft. Je ziet echt dat er veel werk in is gestoken om de hele film vol te proppen met allerlei verschillende vermakelijke elementen, die ook nog eens een geheel vormen.

Ik heb 'm zelf jaaaren geleden gekeken, en net weer even. Vond 'm nog steeds geweldig. Het allerenigste minpuntje dat ik kan bedenken is dat de vaart er een klein beetje uitgaat in het midden, maar dat kan je ook weer zien als een welbewuste adempauze voor de finale. Heel grappig einde ook. Zo worden ze niet meer gemaakt...

Lachen.

Toch wel goed vermaakt met deze super overdreven Nederlandse film. Het voelt soms wel fout aan, omdat de toen nog vrij jonge hoofdrol speelster redelijk vaak uit de kleren gaat, maar ja. Van Hemert heeft niet veel beters hierna gemaakt.

Het acteerwerk is, ja, wat kan je er van maken. Van die kleintjes hoef je geen briljante dingen te verwachtten, en is het duidelijk dat er een hoop dingen nagesynchroniseerd zijn. Akkemay en Schaafsma zijn leuke acteurs en spelen prima.

Niet heel bijzonder, en zeer slecht beeldkwaliteit, maar met wat verstand op 0 is deze film van eigen bodem best genietbaar. Verwacht geen realistische dingen of een meesterwerk, maar het is best leuk om eens een keertje gezien te hebben.

Neeh, niet mijn ding. Houd echt wel van films van de Nederlandse bodem, maar deze slaat echt werkelijk waar nergens op.

Natuurlijk gaat het in vele gezinnen er niet makkelijk aan toe. Vooral als de kinderen in de pubertijd komen. Dan wordt geduld en het optreden van ouders goed op de proef gesteld. Dat kunnen pittige tijden zijn voor vele ouders, maar wat we in deze film te zien krijgen, gaat natuurlijk nergens meer over.

Je gezin is je aller grootste vijand, dat is waar het om gaat. Kinderen die hun ouders nooit meer willen zien en ze compleet terroriseren met alle gevolgen van dien. Pesterijen die na loop van de tijd de strot uit komen. Het wordt van kwaad tot erger en dan wordt het ook allemaal té overdreven en te nep. De aller laatste scené verziekt de boel nog meer, auto met ouders erin die in het water beland en het mooi met zand wordt overgegoten. Niemand die het opvalt, iets ziet, nee.. ouders zijn voor goed van de aardbodem verdwenen Voilá, alle problemen zijn verholpen! Zo zijn er nog een aantal tenenkrommende slechte en overbodige scenes. Dat vriendje die inneens begint te zingen en alles er rooskleurig inneens uit ziet. Oh, oh wat slecht.

Dit is ook geen comedy, maar een dramafilm met lichte thriller momenten. Heb ook geen een keer gelachen eerlijk gezegd. Het enige wat wel weer goed was, was het acteerwerk. Voldoende voor iedereen, maar de rest.. nee, dikke onvoldoende.

Jullie moeten lekker naar Dennehoevel!

Jeugdsentiment van de bovenste plank op deze Nederlandse filmavond, zien deed ik dit al zo vaak, vervelen doet het nooit, is het goed, is het slecht, je kan beter vaststellen dat het vooral lekker fout is en er stevig op los geschmierd wordt, vooral door Rijk de Gooyer.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het gezin met de problematische kinderen, iets waar de verschrikkelijke ouders 100 procent debet aan zijn want wat een vreselijke mensen, het is toch raar dat die kinderen dan zo ontsporen. En wat gebeurt dat op hilarische wijze met geniale streken zoals de fles wijn, de ontploffende wekker en de auto aan de ketting. Daar tussen door schmiert Rijk de Gooyer er op kostelijke wijze op los en is Madelon en Dennis onder de douche de herinnering en droom van iedere puber uit die tijd die deze scène ooit zag.

Op kostelijke wijze gaat de machtstrijd verder met uiteraard het huis dat tot fort omgetoverd is, Rijk de Gooyer, de leidinggevende van John die zich er weer me bemoeit met de bestorming als hoogtepunt. Laten we vaststellen dat het allemaal niet fouter kan met een veranderende gezinssamenstelling en chemie tot gevolg, maar dat valt toch ook al weer snel tegen. Want wie geen autoriteit gewend is zal zich daar nooit zonder slag of stoot bij neerleggen. Het zingmomentje van Dennis is één van de weinige missers die de film produceert maar het 'Here's Johnny' achtige momentje van John maakt weer veel goed. En zo abrupt als de gebeurtenissen zich in de film opvolgen eindigt de film ook.

Schatjes is in die zin een geweldige satire te noemen boordevol humor, kolder en actie. Een topfilm is dit uiteraard niet, maar een kostelijk geheel is het meer dan en het cijfer gemiddelde dat de film nu krijgt vind ik toch wel te laag. Daarom wat mij betreft een goed cijfer maar daar zal ook het nodig een sentiment spreken.

Klassieker uit de jaren 80, ooit wel gezien als kind, en leuker dan ik dacht. Een film die nu niet meer snel gemaakt zou worden, een anarchistisch zooitje is het eigenlijk, maar dat geeft het ook charme. Vooral Geert de Jong is leuk als de steeds verder afglijdende moeder ("Ik ben te zat lul!"), maar ook Faber en de kinderen waren lekker op dreef. Soms zakt het wel even in, misschien had er nog wel een minuut of tien uitgeknipt kunnen worden, maar over de hele linie toch redelijk grappig. Wel wat kleine, niet al te storende foutjes, zoals de zelfherstellende voorruit. Ik vond dat gedoe bij de legerbasis wel irritant, de film heeft ook een waardeloze opening, en Rijk de Gooyer vond ik een overbodig personage- die speelt een beetje zijn eigen film lijkt het.

Vandaag weer eens herbekeken de dvd, gewoon jeugd sentiment deze film, ik herinner mij nog steeds bijna alles van de film.

De dvd versie kraakt wel af en toe en tegen het einde zit er zelfs 2 strepen door het beeld, mogen ze wel een remake van maken net als de Flodder films opnieuw zijn uitgebracht.

Deze film is beduidend beter dan Mama is boos.

Hierin zien we een aantal leuke scenes en het wordt van kwaad tot erger.

al met al een vermakelijke film.