They Live by Night (1948)

Wat een fraai melodrama in noirsetting. Niet het meest originele verhaal ooit, ook in 1948 al niet, maar erg mooi uitgevoerd. Mede te danken aan twee hoofdrolacteurs waar alles aan klopt (O'Donnell en Granger) en vooral aan de oprechte, gevoelige toon.

Maakt me benieuwd naar Altmans verfilming van hetzelfde boek.

4.0*

Goede debuutfilm van Nicolas Ray, die thematisch de nodige overeenkomsten heeft met Bonnie & Clyde. Ik vind deze film persoonlijk net iets beter.

Vooral de sfeer kon mij erg bekoren. Een donkere atmosfeer, met een mooie zwart-wit cinematografie. Cathy O'Donnell en Farley Granger vormen een mooi duo en acteren prima. Ik vond alleen hun personages iets te naïef en onschuldig neergezet worden. Dat was soms een klein beetje teveel van het goede. De bijrollen worden overigens ook prima ingevuld en zijn boeiend om te zien. Het verhaal is licht voorspelbaar, maar Ray weet er in ieder geval goed zijn eigen stempel op te drukken.

Goed dus, en een mooie opmars naar het nog veel betere “In a Lonely Place”. Ray is en blijft een interessante en erg goede regisseur.

3,5

Het plot van deze debuutfilm van regisseur Nicolas Ray toont in z’n kern aardige overeenkomsten met zijn latere en meer beroemde “Rebel without a cause”. In tegenstelling tot de mening van velen vind ik dit evenwel de betere film van die twee. Allicht speelt daarbij een rol dat ik sinds het zien van The Best Years of Our Lives een zwak heb voor Cathy O'Donnell.

Goeie film over drie gevangenen die ontsnappen en samen een bank willen beroven. Zeker voor die tijd een behoorlijk rauw misdaad-drama. De personages komen goed uit de verf, vooral ook vanwege de uitstekende casting. Het einde zie je al van ver aankomen. Niet zo goed als zijn latere films, maar verder een prima regiedebuut van Nicholas Ray.

Wat een debuut van Nicholas Ray. De film lijkt op alle vlakken zijn tijd vooruit en het geheim ligt, denk ik, in de toewijding van Ray en zijn producer Johnny Houseman. In die tijd zijn er talloze gangsterfilms gemaakt maar deze heeft toch wel een andere kwaliteit. Het heeft een rauwe authentieke kant die mijlenver van de Hollywood glamour lijkt te staan. Neem nu de verfilming enkele jaren eerder van The Postman Always Rings Twice. In principe handelt dat verhaal ook over everyday people maar daar mist het voor mij geloofwaardigheid wanneer een vamp als Lana Turner opduikt als dienster in het wegrestaurantje. In They Live By Night geen glamour maar acteurs die passen bij hun rol en niet dat men in omgekeerde richting tewerk gaat. Cathy O’Donnell en Farley Granger zijn perfect gecast in de rol van jonge zoekende mensen. Beiden stralen in deze film een soort kwetsbaarheid en oprechtheid uit die hun rol helemaal geloofwaardig maakt.

They Live By Night is gebaseerd op de novelle Thieves Like Us. De roman focust meer op de bende waar in de film de aandacht vooral op de prille relatie van O’Donnell en Granger gericht is. Ook het maatschappijkritische kantje van het boek is hier wat weggevijld. Om te beginnen met het wijzigen van de titel (het resultaat van een publiekspoll in die tijd). Het boek is goed op zijn manier, en de film mag dan wel afwijken maar vind ik evenzeer goed als een op zichzelf staand artistiek werk. En dat hebben we, naast het uitstekende scenario, uiteraard ook te danken aan de visie van Nicholas Ray. Zijn tijd vooruit gooit hij er bijvoorbeeld verschillende actieshots vanuit een helicopter tegenaan en verder bevat de film enkele shots waarin op adembenemende wijze met licht en schaduw wordt gespeeld. Een moment waarin vorm en inhoud in deze film noir perfect samenkomen is de eerste ontmoeting tussen O’Donnell en Granger: schitterende dialoog tussen (dan nog) twee vreemdelingen wiens confuse toestand op scherp wordt gezet door het spel van licht en schaduw.

They Live By Night wordt gezien worden als een film noir, wat het zeker is, en toch vind ik dat deze film ook iets in zich draagt dat het genre en het alledaagse Hollywoodcynisme overstijgt zonder te vervallen in sentimentaliteit.

Bijna meer een drama love story dan een misdaadfilm , op zich niks mis mee en de uitvoering is prima maar de boodschap ( eens op het verkeerde pad dan is er geen weg terug meer ) is wel erg neerslachtig .