The Best Years of Our Lives (1946)
Alternatieve titel: De Beste Jaren van ons Leven
163 stemmen | gemiddelde 3,90
Verenigde Staten
Drama /
Oorlog172 minuten
geregisseerd door
William Wylermet
Myrna Loy,
Fredric March en
Dana AndrewsDrie Amerikaanse soldaten keren terug naar Boone City na gevochten te hebben in de Tweede Wereldoorlog. Hun levens zijn flink aangetast door de gebeurtenissen in Europa. Homer Parrish is zijn handen kwijtgeraakt, Al Stephenson keert terug naar een flink gewijzigde familie, en Fred Durry heeft te maken met een slechte baan en een liefdeloos huwelijk. Samen moeten de drie een manier zien te vinden om met hun ervaringen om te leren gaan en hun leventje weer op te pakken.Deze film staat op nummer 76 in de tip 250
» volledige tip 250
2,5
[permalink] geplaatst op 16 februari 2011, 20:13 uurDe poster en de speelduur beloofden weinig goeds, maar The Best Years of Our Lives viel me erg mee.
De muziek is echt heel heel slecht. Door de poster (en titel) verwachtte ik een hoop 'happy happy joy joy' gebeuren, maar dat bleek een misschatting. De film is af en toe wel een tikje te sentimenteel, duurt te lang en (nogmaals) de muziek is soms echt verschrikkelijk, maar verder was het best te doen. Soms zit er zelfs nog een goed doordacht shot tussendoor, zoals tijdens de scène dat Homer piano speelt. Verder op technisch vlak weinig hoogstaands, gewoon degelijk.
2.5*
[permalink] geplaatst op 17 februari 2011, 10:09 uurSowieso vreemd dat er nu opeens zo'n lelijke verkleurde poster staat.
[permalink] geplaatst op 17 februari 2011, 19:14 uur Zo beter kos?
4,5 [permalink] geplaatst op 25 augustus 2011, 10:16 uur Ondanks z'n ouderdom nog altijd een aktuele film over de aanpassingsproblemen van soldaten, die terugkeren van het front. Hoewel de manier van acteren enigszins gedateerd overkomt, wordt het boeiende verhaal op een overtuigende wijze gebracht.
Opmerkelijke rol van Harold Russell, die in de Tweede Wereldoorlog beide handen verloor.
Ik zou deze film onder de klassiekers willen scharen.
4,5 [permalink] geplaatst op 31 oktober 2011, 19:37 uur Fraai naoorlogs drama
Veel oorlogsfilms spelen zich af tijdens de oorlog. The Best Years Of Our Lives speelt zich echter af ná de oorlog.
In de film worden drie personen gevolgd, die alle drie terugkeren van de Tweede Wereldoorlog. Bij terugkomst proberen ze hun oude levens weer op te pakken, maar dit gaat niet zo gemakkelijk.
Al Stephenson keert terug naar een flink gewijzigde familie. Fred Durry heeft een slechte baan en een vriendin waar hij niet echt van houdt. Homer Parrish heeft tijdens de oorlog zijn beide handen verloren.
De film bestaat dus uit drie verhaallijnen, de elkaar steeds afwisselen en op bepaalde momenten samen komen. Wat dat betreft was deze film zijn tijd ver vooruit, want in recente films als Crash gebeurt dit ook. De verhaallijn die het meest interessant is, is die van Homer Parrish. Het is hartverscheurend om te zien hoe hij en zijn omgeving met zijn handicap omgaan. Al Stephenson heeft voor mij persoonlijk de minst interessante verhaallijn, maar de andere twee hoofdpersonen maken dit meer dan goed. Alle drie zijn het erg menselijke personages die totaal niet worden neergezet als karikaturen.
The Best Years Of Our Lives moet het vooral hebben van het acteerwerk en de dialogen. Het acteerwerk is dik in orde. Opmerkelijk is dat Harold Russell (die Homer Parrish speelt) de meeste indruk maakt, en dat terwijl hij geen getraind acteur is. De andere twee hoofdpersonen, gespeeld door Fredrick March
(Al Stephenson) en Dana Andrews (Fred Durry), doen het ook erg goed. De dialogen zijn goed uitgewerkt en komen naturel over: nergens voelt het sentimenteel of gekunsteld aan.
De film duurt vrij lang, maar weet constant te boeien. Je leeft namelijk goed mee met de hoofdpersonages en hun problemen, en je hoopt dat ze hun oude leventje weer kunnen oppakken. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had vaak het idee alsof ik naar iets aan het kijken was wat echt gebeurd is.
The Best Years Of Our Lives is een zeer goed uitgewerkt naoorlogs drama met boeiende, menselijke personages en enkele zeer emotionele scenes. Een terechte winnaar van de oscar voor de beste film. Ik wou eerst 4* geven, maar nu ik er over nadenk is het een film die zeker meer verdiend. Ik geef 4,5*. Zeker voor herziening vatbaar.
hulde.
