Schiave Bianche: Violenza In Amazzonia (1985)

Bij toeval heb ik dit gezien op Google Video's, in het Spaans dus ik snapte er werkelijk geen hol van.

De scene wanneer de ouders worden beschoten met pijlen en dan opeens Catharine's moeders hoofd eraf wordt gesneden is het eerste redelijk heftige stuk. Daarna wordt een hoofd van een kannibaal afgesneden en vlakbij het einde wordt er een hoofd afgehakt van een vrouw die in bed ligt. Die scene's waren redelijk heftig maar ook lachwekkend tegelijk. Het was ook niet zo heftig/overtuigend als bij CH.

Bij de openingstitel stond Cannibal Holocaust 2 The Catherine Miles Story. Het heeft absoluut niks met CH te maken. CH heeft veel meer sfeer en heeft veel meer gore scene's.

Moet wel zeggen dat de film wel aardig is als je hem niet vergelijkt met CH. Aardige film die absoluut niet in de schaduw kan/mag staan van CH maar dit vond ik toch wel een goede film. Krijgt een kleine 3,0, bestellen bij Amazon doe ik wel en dan ga ik kijken of ik hem kan zien in het Engels.

Tsja wat hier nou weer van te denken...een romantische kannibalen-film?

Of nou ja geen kannibalen, want daar hebben ze ruzie mee...nee dit zijn koppensnellers, die je hoofd als troffee in een hutje hangen.

Vond de gore wel behoorlijk okay en ook wel voldoende - ik hoor niemand over die man die met z'n hoofd vol honing gesmeerd aan de insecten wordt gevoerd en het hoofd van die moeder bungelend aan die stok leek mij overtuigend genoeg.

Maar goed exploitation van jewelste (of het nou daadwerkelijk op ware gebeurtenissen is gebasseerd - die "officiële" politiefilm leek mij niet zo overtuigend - of niet maakt niet zoveel uit).

En ach die romantiek - 't is toch weer wat anders dan "Out of Africa" en hier loopt tenminste iedereen zowat in z'n blootje (inclusief onze titel-heldin).

Wat was dit nou weer voor een hopeloos geromantiseerd stukje kannibalendrama? De naam Cannibal Holocaust is alleen om marketing-technische redenen aan de film verbonden en het is al helemaal niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat verkooptrucje werd er toentertijd wel vaker bijgehaald.

Waar de film nog wel behoorlijk hard begint met de dood van Catherine's ouders, mondt het al snel uit in een soort 'hoe-overleef-ik-deze-barre-omstandigheden-en-hoe-leer-ik-omgaan-met-de-killers-van-mijn-ouders-terwijl-ze-helemaal-niet-zo-slecht lijken'-drama. De voice-over dub van Catherine vertelt haar gebeurtenissen aan elkaar, maar vaak gebeurd er door het mateloos slechte acteerwerk op het beeld iets heel anders dan dat ze zegt. Rouwen om je ouders, maar ondertussen met een stoïcijns hoofd kijken naar het hoofd van je moeder op een spit.

De shockfactor is na een half uur ook niet meer voelbaar en daar kunnen wat animal encounters en wat bloed niks meer aan veranderen. De make-up was niet bijzonder (uitgezonderd de gezicht-etende insecten), al helemaal niet als je met een ver-ingezoomde lens op een latex pak filmt om wonden te simuleren. Of die close-ups op ogen om emotie te tonen, terwijl hun blik net zo leeg is als het papiertje waar 'script' boven staat. Audray heeft verder wel een leuk koppie, wel mond dicht graag, en de soundtrack is niet zo briljant als het werk van Riz Ortolani, maar wel goed te genieten. De rest wil en zal ik snel vergeten.

In bepaalde landen werd deze film Cannibals Holocaust 2 genoemd maar de film heeft er niets mee van doen. Een betere titel was misschien 'Trapped Titties' geweest. Er zijn wel een paar degelijke gore-scenes maar het grootste gedeelte van de film wordt in beslag genomen door een tranen-trekkend liefdesverhaaltje bij een stam koppensnellers. Gecombineerd met slecht geïntegreerde stockbeelden van dier eet dier. Dit alles gebracht in een smeuïge waargebeurde vorm van; "Ik heb een Amazone-stam overleefd" En juist doordat ze de stam meer willen romantiseren kwam er meer vooroordelen over inboorlingen in de film aanbod dan in menig andere Kannibalen-film. Over het acteerwerk van Elvire Audray zal ik niets zeggen maar het was duidelijk te zien dat ze 25-jaar oud was terwijl ze moest doorgaan voor een 18-jarige!? Enfin, het interesseerde me totaal niets, eveneens dat hele gedoe rond die stam en de haat-liefde verhouding van Catherine. Dit ging door voor een jungle-exploitatiefilm? Soms met fijne gore-momenten en een hoofdrolspeler die erg prettig voor het oog was, die 95% van de film met niets anders aan dan een dun gras-rok liep...... en het enige waar ik aan kon denken was hoe verdomd saai het was.

Het zoveelste filmpje uit het kannibalen/koppensnellers genre of wat er op lijkt gezien en ja, overdaad schaadt. Aan de gore in dit soort filmpjes ben ik zo gewend geraakt dat het mij inmiddels Siberisch koud laat. De naaktscènes stelden verder ook niet veel voor evenals het romantische verhaaltje. De scène waarin Catherine wraak neemt op de dood van haar ouders vond ik gewoon zeer slecht en ongeloofwaardig. Wat deze film voor mij nog enigszins interessant maakt zijn de mooie beelden van het Amazone oerwoud. Zeer actueel nu omdat de verwoestingen die daarin worden aangericht nu volop in de belangstelling staan. Voor de rest vind ik dit een filmpje om snel te vergeten.

2,0*

Dit zou een Drama / Horror film met kannibalen moeten voorstellen, maar dit is niet minder dan draaglijke Italiaanse exploitatiefilm, opgenomen in Zuid-Amerika, met helaas een andere benadering van de blanke-in-de-kookpot, zoals dat in 2013 nog te zien was in de Horror / Thriller film "The Green Inferno".

De film poster geeft gelijk al een vertekend beeld, want Catherine Miles (Elvire Audray) wordt helemaal niet in een kooi gevangen genomen en ook heeft ze kleinere borsten. Verder zien de indianen er niet zo uit en zijn ze ook vriendelijker. Ook is het niet zo dat het hier gaat om een "waargebeurd verhaal", zoals dit in het begin van de film wordt aangekondigd, want Catherine Miles heeft nooit echt bestaan. Haar vertolker in deze film, te weten de mooie Elvire Audray, bestaat ook al niet meer, want zij heeft helaas op slechts 40 jarige leeftijd zelfmoord gepleegd op 23 juli 2000.

Het verhaal is best flauw, saai en clichématig (draait o.a. om wraak) en spannend, eng of schokkend wordt het eigenlijk nergens. Er worden wel van een handjevol personen de hoofden (o.a. van de moeder en vader van Catherine Miles) afgesneden en afgehakt en iemand die vreemd gaat in het "Guanira" indianendorp wordt ondersteboven opgehangen en ingesmeerd met honing, waarna insecten zich kunnen uitleven op zijn gezicht, maar dat is het dan ook. Oh ja, ook wordt er nog vanuit een helikopter geschoten op het "Guanira" indianendorp, waarbij we het hoofd van een kind zien exploderen.

Wel zijn er een paar zielige momenten te zien, welke betrekking hebben op dierenleed (zit helaas in vrijwel elke film waarbij het draait om kannibalen), want op een gegeven moment zie je zowel een jong hertje als een aap gepakt worden door een luipaard. Een dier (krokodil) pakt op een gegeven moment ook een mens, maar dat zag er erg nep uit.

De ontberingen die Catherine Miles in het "Guanira" indianendorp moet ondergaan zijn al helemaal lachwekkend (er wordt juist iemand in het indianendorp verliefd op haar, te weten Umukai gespeeld door Will Gonzales, die ook nog eens zeer zorgzaam voor haar is) want meer dan een rituele ontmaagding met een stok overkomt haar niet. Sowieso was het wel lachwekkend om te zien dat zij in deze film een 18-jarige maagd moest spelen, terwijl ze destijds al 25 jaar was. Het was wel geinig dat zij in het indianendorp verkocht werd voor een gans, varken en schildpad aan de zekere Famateri, die erachter komt dat ze nog maagd is en dat is in het "Guanira" indianendorp niet gebruikelijk, want daar worden meisjes al op 4-jarige leeftijd ritueel ontmaagd (vandaar dat Catherine ook ritueel wordt ontmaagd).

Ze is eigenlijk wel het enige leuke (op de mooie natuurbeelden van de vele dieren na dan) in deze film, want ze zag er niet onaardig uit (ze kon kon ook nog fluit spelen) en vanaf circa de 25e minuut (als ze gewassen wordt) loopt ze ook vrijwel continue topless rond en zie je soms haar achterwerk. Jammer genoeg heeft ze wel maar hele kleine borsten, dus veel te genieten valt er ook weer niet. Buiten haar valt er ook wat bloot te zien van de vrouwen in het "Guanira" indianendorp, die allemaal topless rondlopen (soms ook een beetje tapijt van te zien tussen de benen) en sommigen zager er niet onaardig uit zoals Uamari (die ook een beetje Engels kan) en Adari (vrouw die vreemd gaat).

Het einde waarbij Catherine gaat wraak nemen op haar oom en tante (die haar ouders hebben laten vermoorden en dat is dus niet gebeurt door de indianen zoals Catherine dat altijd dacht), waarbij ze o.a. hun hoofden afhakt, was niet bepaald geloofwaardig en ging ook wel heel erg makkelijk. Ze belandt daardoor wel in een rechtszaak en ook in de gevangenis. Nadat ze ruim een jaar in de jungle is geweest en vrij is gekomen uit de gevangenis, leidt ze een nieuw leven waar ze getrouwd is en ook een kind heeft.

Al met al een matige Drama / Horror film, die gelukkig maar 85 minuten duurt, en die alleen vanwege het meespelen van de mooie Elvire Audray het aankijken nog waard maakt. Op naar "Ultimo Mondo Cannibale (1977)" en "Mangiati Vivi! (1980)" die ik nog op de plank heb liggen en hopelijk beter zijn dan deze.

P.S. grappig dat de trailer gecensureerd is m.b.t. het bloot en niet m.b.t. het geweld.

Redelijke jungle film. Het kannibalen genre (zoals hij groot is gemaakt door de Italianen) liep hier al ruimschoots op zijn laatste benen. Maar dat weerhield Mario Gariazzo er niet van om toch nog de groene inferno in te trekken en een semi-kannibalen flick te maken (bewapend met een sample van Riz Ortolani's score uit Cannibal Holocaust).

Ondanks dat het vermakelijk is en er hier en daar best wel wat genietbare gore in zit voelt Amazonia toch een beetje aan als een niemandsdalletje. Het is net ff niet bruut genoeg en niet sleazy genoeg. Elvire Audray is verder prima als halfnaakte Schiave Bianche, maar je mist wel een mannelijke karakterkop uit die Italiaanse cult scene. Een type Giovanni Lombardo Radice, Robert Kerman of Claudio Cassinelli had erg geholpen.

Deze film werd in veel landen op een gegeven moment released als Cannibal Holocaust 2. Maar daar komt het nooit bij in de buurt. Leuk om gezien te hebben. Die Italiaanse jungle films hebben nou eenmaal hun charme. Maar niet memorabel genoeg voor een voldoende.

Niet van het niveau van Cannibal Holocaust om er maar eentje te noemen. Niet omdat er geen dierenleed in voorkomt, wel omdat ik de film als vrij saai ervoer. Een beetje een vreemde opzet van de film die na de documentaire relaas van Cannibal Holocaust hier overgaat naar een soort proces of ondervraging waarbij de overlevende Catherine Miles haar wedervaren als gevangene bij een kannibalenstam deelt met de buitenwereld.

Hier en daar wat gore momenten, maar ik werd toch te veel afgeleid door de pseudo romantische insteek van die ene inboorling die op haar verliefd werd. Zit ze natuurlijk ook te twijfelen wanneer die gast op voorspelbare wijze eens in de problemen komt. Het gevolg laat zich al raden.

Beetje vreemd dat de film in de film zich tracht voor te doen als waargebeurd. Kwestie van het allemaal wat aan te dikken of te shockeren.