The Devil's Own (1997)

Dit vind ik een zwaar ondergewaardeerde film Het is een prachtige plot en Brad pitt en Ford spelen goed.De spanning zat er wel goed in aleen af en toe wat voorspelbaar maar een prima film 3,5

Was weer een doch vermakelijk wegkijkertje. Brad Pitt heeft natuurlijk betere rollen maar hij komt hier wel door met zijn Ierse accent. Bij Harrison Ford krijg ik toch steeds een Deja Vu gevoel, bij alle films heeft ie gewoon precies hetzelfte zenuwachtige uitstraling. Verhaal opzich was verder wel ok en de openingscene in Belfast was wel een mooie shoot-out. Daarna word het een standaard thrillertje.

Geen topper maar ook geen flopper.

3,0*

I didn't have a lot of expectations for this film. I had never heard of it before so I was surprised that 2 great actors such as Harrison Ford and Brad Pitt were in it.

It turned out to be just as I thought it would. A decent movie which didn't bring that much to the table. The story wasn't very convincing and it felt pretty unrealistic and glamorised. The filmography was quite dull and the music was breaking my balls throughout the whole movie but the acting definatly made it enjoyable even though it was difficult to getting used to Brad Pitt's weird irish accent.

Even though it seems like a pretty lousy movie, it was quite alright. I enjoyed it.

Ondanks de aanwezigheid van Harrison Ford en Brad Pitt was dit toch maar slappe hap. Het verhaal komt niet echt uit de verf en echt boeiend of spannend wordt het eigenlijk nooit. Qua cast deed Brad Pitt het nog best aardig maar Harrison Ford wist nergens te overtuigen en speelde een beetje als een houten klaas. Ik moet zeggen dat ik weinig op heb met het hele IRA gedoe en Ierland en misschien daarom ben ik wat bevooroordeeld.

Onderhoudende thriller. Brad Pitt en Harrison Ford acteren degelijk, het verhaal is goed maar had nog beter uitgewerkt kunnen worden. De film bouwt vrij rustig op en komt vooral het laatste gedeelte in een stroomversnelling als Frankie's ware aard aan het licht komt. Verder heeft de film nog een mooie soundtrack van James Horner.

Slappe film, die ondanks de aanwezigheid van Pitt en Ford nooit echt weet te boeien.

Op papier klinkt het allemaal best goed. Een thriller, twee prima acteurs en een prima script. In de praktijk komt het allemaal echter niet zo goed uit de verf. Het verhaal en de personages krijgen te weinig diepgang mee. Het gevecht tussen de twee hoofdrolspelers gaat nooit de diepte in en in plaats van de focus te leggen op het hoofdverhaal, krijgen de randzaken teveel aandacht.

De acteurs doen het redelijk. Ford speelt een aardige gezinsman, terwijl Pitt zoals charmant als koelbloedig is en zich daarnaast een fijn Iers accent heeft aangemeten. Maar ondanks dat gegeven, werkt de film totaal niet. Het is eromheen vaak te rommelig en in het geheel is niet altijd een duidelijk lijn te bespeuren. Hierdoor komt het verhaal nooit echt los en de boodschap nooit over. Een typisch voorbeeld van een zeer matige regie dit.

2,0*

Je zou toch een betere film verwachten met deze twee topnamen: Ford en Pitt. Maar het wil niet echt lukken en zowel qua script als regie loopt deze film als een kip zonder kop. Pitt komt nog wel weg met het Iers accent, maar tenzij je daar een talentenshow mee wil doen is dat nog geen garantie op een goeie film natuurlijk. Alan J. Pakula heeft wel maar van dit soort films gemaakt die het allure hebben van een tv-film, maar die wel konden teren op een beter script en acteurs die met improvisatie (wegens gebrek aan deftige regie) nog iets van de film konden maken. Een misser dus deze The Devil's Own!

Zulke onschuldige werkjes uit de jaren negentig hebben bij mij altijd een kleine voorsprong. Ieder moment wordt met zorg behandelt; als er bijvoorbeeld gepooled wordt in het café krijgen we een stuk of zeven schoten te zien inclusief de laatste zwarte bal i.p.v enkel een groene tafel die ergens op de achtergrond wordt gehouden. Ook lijkt er lijkt minder met focuspulling te worden gewerkt zodat je meer waardevolle beelden overhoud. Ik vind het altijd wat prettiger overkomen dan de hedendaagse fabricaties. Qua plot heeft het niet zoveel te bieden en het gegeven dat een agent met vierentwintig jaar ervaring helemaal ondersteboven is van het onnodige schot in de rug van een dief bezorgde me twijfels. Echt baanbrekend wordt het dan ook nergens maar deze klassieke thriller is goed door te komen met een puike Harrison Ford en een opvallend accent van Brad Pitt.

Ik vond het geen heel slechte film maar ik kon er ook niet echt vrolijk van worden. Het verhaal is saai. Oersaai zelfs. En dat nekt de film toch een behoorlijk eind. Daarnaast vind ik de acteerprestaties onder de maat. Zeker voor deze acteurs.

Brad Pitt is wel een acteur die wat mij betreft hele wisselende resultaten aflevert. De ene keer vind ik hem supersterk zoals in Fight Club maar af en toe vind ik hem ook te gekunsteld over komen. Ook bij deze film vond ik hem maar matig. Zijn accent was wel heel erg knap gedaan en deze weet hij ook de gehele film vast te houden maar hij draagt het verhaal niet. Hij straalt totaal geen emotie uit en je kan totaal niet aan hem zien waar hij vandaan komt en wat hij allemaal heeft meegemaakt.

Harrison Ford vond ik ook erg matig. De band die de twee mannen krijgen komt ook totaal niet op me over terwijl ze toch een soort van respect voor elkaar ontwikkelen.

Desondanks bleef ik wel naar de film kijken en kon het me redelijk boeien. De band die Frankie met de familie van Tom krijgt is wel leuk om te zien en ook het einde als de twee mannen elkaar neerschieten is wel goed in elkaar gezet. Maar de rest van de film is helaas behoorlijk saai.

Mijn visie: geen aanrader. De film boeit niet en is allerminst spannend. Eigenlijk echt straf met dergelijke cast.

Saaie film die ik wel af heb gekeken maar niet echt kon boeien. Pitt in veel betere films gezien. Te weinig diepgang waardoor ik niet met hem en zijn belachelijk neergezette accent (wat ik zelf niet beter kan maar pls neem dan een echte Ier) mee kan leven. Ford sowieso saai in films. Die man heeft een ontzettend sympathieke kop en kan erg goed nerveus/zenuwachtig (of hoe je het ook wilt noemen) acteren. Daar is dan ook alles meegezeuld. In 1 of 2 films is dat leuk, maar in elke??

Nope. Niet mijn film

Wordt nogal slecht beoordeeld hier, maar Ik heb me iig niet verveeld. Vlot gebracht; de film steunt vooral op de fundamentele verschillen tussen de terrorist en de smeris, wat op zich wel een latente spanning op gang brengt. Pitt is hier weer erg charismatisch; voor Ford is dit niet zijn beste rol. De regie had nogal te lijden onder conflicten tussen beide acteurs. De film blijft desondanks redelijk overeind en kent een tragische afloop.

It's not an American story. It's an Irish one.

Iers is het zeker, maar wel met een dik Amerikaans sausje.

Een IRA-terrorist gaat naar Amerika om wapens te komen zodat ze de helikopters van het Britse leger aankunnen. In Amerika verblijft hij bij een van oorsprong Ierse politieagent met een vlekkeloze staat van dienst. Als er onenigheid ontstaan met de wapenhandelaar en de agent achter zijn ware identiteit begint te komen beginnen de problemen pas echt.

Harrison Ford speelt een prima rol, hij is altijd sterk als huisvader of sympathieke agent. Brad Pitt vind ik een zwaar overgewaardeerde acteur, maar hij speelt hier wel aardig, vooral wanneer hij het over zijn verleden in Ierland heeft. Een eikel is het echter wel, want hij kreeg voortdurend ruzie met de filmmakers omdat Ford's rol groter zou zijn.

Degelijk opgenomen, goede Ierse muziek van James Horner en een aardig plot waarin vooral de tweestrijd tussen de twee Ieren interessant is (het is moeilijk een kant te kiezen als kijker). Toegegeven het is geen meesterwerk, maar waarom de film een onvoldoende staat is me echt een raadsel.

“Don't look for a happy ending. It's not an American story. It's an Irish one.”

Brad Pitt en Harrison Ford samen in een film. Pitt als IRA-terrorist die voor ‘zaken’ naar New York komt, en Ford als politieagent die uiteindelijk achter de ware identiteit van Pitt komt en hem wil oppakken. Dat moet een intense filmervaring opleveren toch?

The Devil's Own heeft zijn spannende momenten en doordat Pitt en Ford eerst een vriendschappelijke band opbouwen, is hun uiteindelijke kat-en-muisspel meeslepend. Maar regisseur Pakula laat op momenten de teugels wel heel erg vieren en van een spanningsboog is geen sprake. Ford en Pitt zijn wel goed op dreef, maar er wordt te veel schermtijd uitgetrokken voor onnodige subplotjes. The Devil's Own is zeker geen slechte film, maar iets meer spanning en een strakker script had de film goed gedaan.

Amper 2 jaar later zou Pitt in Fight Club spelen, een film die oneindig veel moderner oogt dan de Devil's Own. Tuurlijk, deels de verdienste van Fincher, maar toch zeker ook de zwakte van Devil's Own: het oogt allemaal heel erg begin '90, misschien zelfs eind '80.

De film werpt een potentieel interessant moreel vraagstuk op: volg je het recht of laat je je gevoel en persoonlijke geschiedenis/affectie t.a.v. die persoon de doorslag geven. Harrison Ford zoekt naar een middenweg, maar dat is natuurlijk gedoemd te mislukken als je een terrorist van zijn doel wilt afhouden. Dus wordt 't uiteindelijk de Hollywood-middenweg. En daarmee mist Devil's Own zijn kans om ook maar iets zinnigs te zeggen. 3*

Zwakjes.

Het begin kan er nog mee door - ik hoor The Cranberries ook wel graag -, maar het hele gebeuren over de klopjacht op de IRA-terroristen wordt al snel verplaatst naar Amerika, waar je dan zo'n saaie Harrison Ford tegenkomt die het als iets te oude politieman uiteindelijk moet opnemen tegen het verschrikkelijke Ierse accent van Brad Pitt... Dat is het allemaal toch niet. Interessant is het na 10 minuten al niet meer en wil ook nooit worden. De finale is eveneens een teleurstelling.

2

Matig. De film begint nog wel aardig en sfeervol (mooie fijne beelden van een winters New York) maar de film verandert al snel in stroperig drama dat nooit overtuigt, vooral niet de relatie tussen de saaie Ford en de ook niet echt overtuigende Pitt. De aankleding is nog wel oké maar de film is veel te degelijk en duf om ook maar ergens echt te boeien. 2,0*.

Jammer van en door Pitt en Ford, en eigenlijk ook wel van het veel te voorspelbare verhaal. Werd het toch weer een heel slap pief-paf-poef met moreel verantwoord einde. Doorspoelen maar.