Vidas Privadas (2001)

Nog geen stemmen voor een film met Roth en GB ? Ach ja, Bernal is ook zooooooooo 2000 lieverd, daar kun je nu eeeeeeecht niet meer mee aankomen hooooooor.

Merkwaardig filmpje van autodidacht Paez, eigenlijk musicus en toendertijd getrouwd met Roth. Dattie weinig van filmen afwist en hier debuteerde, is duidelijk te zien in dit werkje waarvan de inhoud eerst standaard lijkt te zijn , u kent het wel: Roth keert terug uit ballingschap na 20 jaar Spanje, waar ze naartoe was gevlucht na wat tortuursessies onder de dictatuur te hebben ondergaan, en is nu volslagen getraumatiseerd, melancholisch, mysandrisch en frigide. Papa Alterio ligt op sterven, zus Fonzi ziet er uit als 15 met d'r brilletje maar moet een advocate voorstellen. Behandelend arts Ziembrowsky blijkt een niet zo goede gekende van Roth te zijn.

Roth heeft een merkwaardige manier om toch sexueel aan haar gerief te komen: ze vingert zich aan de ene zijde van een muur, terwijl aan de andere een koppeltje dat ze heeft ingehuurd aan het neuken is. Zoals u begrijpt is de ene van het koppeltje GB, zoals u had opgemaakt uit het aantal stemmen hier is de ander helaas een wijfje...

Wat er vervolgens tussen Roth en GB gebeurt kan een kind raden, minder evident is de ontknoping die zo volstrekt absurd en bezopen is dat Almodovar hem zou hebben verworpen als zijnde te vergezocht, allemaal bloedserieus gebracht overigens. Het wordt vantevoren min of meer aangekondigd, maar je denkt dattut wel niet waar zal zijn...nou , wel waar dus.

Dit alles werd voorzien van een score door Paez zelf die hinderlijk nadrukkelijk en semi-avantgardistisch is, de avantgarde van 60 jaar terug dan.

Verreweg het beste aan deze productie zijn de geweldige acteerprestaties. Het verhaal is niet bijzonder sterk: het begin van dit melodrama is nog het beste; het tweede deel stelt teleur en is zelfs verwarrend en onzinnig. Daarnaast vindt het merendeel plaats in donkere slaapkamers; daardoor lijken de personages meer op schaduwen (ze zijn regelmatig niet duidelijk waarneembaar).

Het lijkt wel of Gauke steeds de zelfde films net even iets eerder gezien heeft dan ik. Wel grappig.

Vidas Privadas, over een familie en wat naaste betrokkenen met nogal wat lijken in de kast. Bijna letterlijk, want er gaan er nogal veel dood in deze film. Beetje teveel, wat mij betreft. Inderdaad, veel drama in slaapkamers. Zuid-Amerikaans (melo)drama en daar moet je wel tegen kunnen. Want het is een erg Argentijnse film, ook al kwam het geld voor deze productie kennelijk uit Spanje.

Film is lang zo slecht niet als sommige critici je willen doen geloven. Dat die dictatuur van Videla met z'n martelingen en verdwijningen zoveel littekens heeft achtergelaten en zoveel gemankeerde levens heeft veroorzaakt maakt deze film pijnlijk duidelijk. Verhalen, waar mensen niet over kunnen spreken, maar die wel hun hele leven blijven beheersen. Het kruipt als kijker onder je huid. Maar het is allemaal net een beetje teveel. Ook het slot, dat wel erg geconstrueerd lijkt. En de muziek, die een hinderlijke rol opeist, niet ondersteunt, maar in de weg zit. Wel weer knappe acteerprestaties van Cecilia Roth en Gael García Bernal. Vidas Privadas is zo'n film die nog wel een tijdje na blijft zeuren in je hoofd. Dat is niet altijd iets positiefs.