Desert Hearts (1985)

Film over een onmogelijke liefde (?) met flauwe karaktertekening en eerder zwakke dialogen. Ook de acteurs konden niet overtuigen, al heeft Patricia Charbonneau een lieve glimlach. Typisch voor films die over de jaren 50 gaan het inlassen van hitjes uit die tijd : Presley, Johnny Ray...Voor mij niet gelaten.

Aardige film waarin een vrouw tijdelijk haar woonplaats verlaat om te scheiden van haar man. Deze film over de liefde tussen twee vrouwen speelt zich af in 1959. Het eerste gedeelte is wat aan de saaie kant, aangezien er niet al te veel gebeurd. De tweede helft is niet alleen beter vanwege de tedere liefdesscene die mooi in beeld is gebracht maar ook vanwege de innerlijke tweestrijd waarmee het hoofdpersonage kamt.

Tweede kerstdag. Buiten schijnt de zon maar is het koud. Ik ben alleen en heb zin in een romantische film en worstel mij een weg door stapels Dvd's die ik nooit meer bekijk. Net als ik denk maar eens flink te gaan ruimen valt mijn oog op Desert Hearts. Er staat me nog vaag iets bij van twee vrouwen die elkaars tegenpolen zijn en een liefdesrelatie beginnen ver weg van de bewoonde wereld.

Ik schenk een glas wijn in en schuif de Dvd is mijn oude speler die het tot mijn verwondering ook nog doet. 1985, dat is te zien, ook aan de matige technische kwaliteit van de Dvd. Maar hij boeit me meteen. De muziek op de achtergrond moet het tijdsbeeld illustreren. Grappig maar had van mij een tandje minder mogen zijn.

De drie hoofdrolspeelsters zijn goed gekozen. Audra Lindsey die de nukkige Frances Parker (79) speelt overleed in 1997. Helen Shaver (71) en Patricia Charbonneau (62) zijn nog springlevend. Patricia is het type waar ik nu nog gelijk op zou vallen.

In de film komen feitelijk drie issues aan bod van de VS in eind jaren '50. Scheiden was niet zo eenvoudig. Elke staat had zijn eigen regels. Die kon je ontduiken door tijdelijk in een andere staat te gaan wonen die soepeler regels voor een scheiding hanteerde. Vivian Bel maakt daar handig gebruik van en kiest met opzet voor de huur van een appartement op een ranche zodat het lijkt of ze daadwerkelijk in Nevada is gaan wonen.

Issue nummer twee is de bekrompenheid van kleine gemeenschappen. "Wat vinden mijn buren ervan?" Dat is niet onbelangrijk als je met elkaar ver van de grote steden moet samenleven. Bovendien is de belangrijkste werkgever het Casino waar bijna iedereen van het dorp een baan heeft. Tolerantie en vrijheid zijn onderhevig aan de dorpse publieke opinie.

Issue nummer drie is natuurlijk waar de film om draait en dat is een ontluikende lesbische verhouding tussen een sportieve jonge, brutale meid en een oudere gereserveerde professor. De seksuele spanning tussen die twee wordt realistisch opgebouwd. De vrijwel niets verhullende liefdesscène is verrassend voor de tijd waarin de film is opgenomen. In het overwegend christelijke Amerika werden dit soort beelden van lesbische vrouwen als schokkend ervaren.

De film beantwoordde aan mijn behoefte aan romantiek. Goed gespeeld en ondanks de ouderdom geloofwaardig tot de laatste minuut waarin de rollen inmiddels waren omgedraaid. Een aanrader als je hem nog ergens in een uitverkoop voor een paar euro kunt scoren.

De dialogen zijn wat aan de droge kant bvb met nu en dan een lyrische quote ertussen, maar is tenminste wel een betere lesbo film dan Lianne van John Sayles die ik nog niet zo lang geleden zag. Vooral de onvolmaaktheid van de relatie tussen Vivian en Cay is mooi gedaan hier; omdat ze elk in een verschillende sociale omgeving vertoeven weten ze eigenlijk dat hun relatie niet gemaakt is om te blijven duren. Beide actrices zaten prima in hun rol. De regie is voor rekening van een lesbienne, en dat is zeker een troef als je een geloofwaardige film over het onderwerp wil verkopen.