Psycho III (1986)

Zwakke film, Perkins is nog wel aardig maar het karakter Bates is toch (verkeerd) veranderd, zwak plot, voor de rest erg slecht geacteerd, niet orgineel (heeft veel weg van 2), wel redelijk geregiseerd, ziet er sfeervol uit (beter dan deel 2) en het einde is ook nog eens zwak en loopt af met een sisser. 2*

Gatverdamme.

Gelukkig heeft Hitchcock dit nooit hoeven zien. Want al hang je tig keer je camera scheef, zelfs de schaduw van de meester is buiten bereik.

Waar Perkins nog niet eens zo gek op de proppen kwam met het risicovolle vervolg op de klassieker, slaat hij hier de plank behoorlijk mis.

Allereerst is Fahey een beetje een ongelukkige keuze. De man schmiert er lustig op los, en hoort niet in een film thuis waarvan het origineel geschoeid is op suspense. De suspense is overigens ook nog eens behoorlijk zoek in dit deel.

Daarnaast is de slechte montage, het magere verhaaltje, de toentertijd al achterhaalde gore, en het ontbreken van welke vermakelijkheid dan ook, de nekslag voor deze beschamende film.

Ook Perkins zelf komt amper uit de verf, en lijkt meer op een karikatuur van de originele Bates. De rol die hij in deel 1 dusdanig goed neerzette, dat we rustig kunnen stellen dat er zonder hem waarschijnlijk niet eens een klassieker-status aan zou kunnen hangen.

Hitchcock zou zich zo maar eens kunnen omdraaien in zijn graf. En dat is het enige beangstigende aan dit overbodige filmpje.

Matig.

Niet zo goed als deel 1 en 2, maar nog steeds een erg vermakelijke film. De bodycount is niet hoog, maar de moorden zijn behoorlijk bruut en rauw. Verder speelt Anthony Perkins zijn rol wederom erg sterk. De rest van de cast is ook wel redelijk, maar ze zijn jammer genoeg niet meer dan de schaduw van Perkins. Het camerawerk vond ik in deel 1 en 2 beter, maar verder heeft Perkins hier een prima regiedebuut neergezet. Ik vind hem goed genoeg voor 3*.

Oh, no... no. We all go a little mad sometimes

Van een succesvolle horrorfilm een succesvolle sequel maken, er zijn maar weinig regisseurs die er mee weg komen. Ik was echter gecharmeerd door hetgeen Richard Franklin er indertijd met Psycho II van maakte en had dan ook wel zin gekregen in de rest van de reeks. Franklin keerde niet terug als regisseur waardoor we zowaar een debutant voorgeschoteld kregen. Niet echter zomaar een regisseur die ze van straat hadden geplukt en nog niets had bewezen, neen het was niemand minder dan Anthony Perkins. De man die als Norman Bates voor een groot stuk verantwoordelijk is voor het succes van de eerste twee films.

Perkins zou later in een interview toegeven dat hij eigenlijk niet genoeg technische kennis bezat om de film tot een goed einde te brengen - hij zou ook aan Franklin hebben gevraagd om mee te regisseren maar die zag dat niet zitten - maar daar is hier weinig van te merken. Hij levert een aantal mooie shots af, ik was vooral fan van de glijdende overgangen, en met de openingsscène in het klooster is meteen de toon wel gezet. Verder beseft hij als geen ander wat de twee vorige films inhielden en zijn er best wel wat knipoogjes doorheen de film te vinden zoals het boek van Mary Loomis dat nu in de modder rondom Bates Motel ligt. Verder is dit echter wel een film die uit hetzelfde vaatje tapt als de voorganger(s). Bates is nog altijd even zot als een achterdeur en kan het moorden niet laten waardoor de toevallige passanten uiteraard niet veilig zijn. Interessant is echter Maureen Coyle die door haar zelfmoordpoging een hele hoop andere gebeurtenissen in gang zet. Sowieso één van de beste scènes in de film (schitterend idee om Bates met het mes in zijn handen te laten doorgaan voor Maria met een crucifix in haar handen) maar het geeft toch net weer dat beetje extra karakterontwikkeling aan Bates dat je in de vorige films nog niet had.

Fijn ook dat ze de twist waar Spool de echte moeder was van Norman terugdraaien, was toch een wending waar ik niet zo'n fan van was. De reden waarom dit echter nog steeds blijft werken is ongetwijfeld de invulling van Perkins. Dat eindshot met een lachende Bates in het donker is misschien wel één van de angstwekkende momenten in zijn rol van moteleigenaar maar zet hier een andere acteur en de film gaat compleet de mist in. Fijn ook dat onder andere Hugh Gillin (Sheriff John Hunt) en Robert Alan Browne (Ralph Statler) hun rol uit de vorige film terug oppakken. Deze keer is dat minder bijzonder dan bij Psycho II, daar zat meer dan 20 jaar tussen beide films, maar een beetje continuïteit doet het altijd goed ten huize Metalfist. Met Diana Scarwid en Jeff Fahey heb je als Maureen en Duane nog twee degelijke nieuwkomers.

Ik had het niet verwacht in ieder geval, maar de Psycho reeks blijft er een hoge score op nahouden. Ben benieuwd wat het vierde deel nog gaat brengen maar met een titel als The Beginning lijkt de inspiratie ver te zoeken. Het is echter nog altijd met Perkins natuurlijk en laat ik eerlijk zijn, na 3 films wil ik ook wel gewoon de reeks kunnen afsluiten. Vreemd dat Perkins niet meer heeft geregisseerd, het floppen van Lucky Stiff zal daar waarschijnlijk de reden voor zijn?

3.5*

Redelijke film waarin de hoteleigenaar Norman Bates zich ontfermt over een vrouw die weg is gelopen uit het klooster. Dit derde deel verteld wellicht niets nieuws, maar kijkt wel gemakkelijk weg. Een paar aardige kills en ook een paar leuke one-liners. Anthony Perkins is opnieuw prima in als Norman Bates en tekende ook voor de regie hier.

Pscyho 2 was voor velen een enorme verrassing en staat inmiddels bekend als een zeer ondergewaardeerde horrorfilm en kwalitatief een stuk beter dan veel inwisselbare slashers. Psycho 3 daarentegen ís zo’n inwisselbare slasher geworden. Zoiets heiligschennis noemen gaat te ver, maar het is toch wel bijzonder om geile tieners en blote borsten te zien in juist deze filmreeks. Want Psycho is toch wel van een ander kaliber dan een Friday the 13th, terwijl deze film toch veel meer die kant op gaat. Psycho 3 is uiteindelijk geen onaardige film, maar er is weinig verrassing. Eigenlijk is de grootste verrassing dat juist dit deel geregisseerd werd door Anthony Perkins zelf.

2,5 sterren.

Regisseur en acteur Anthony Perkins besloot zelf voor de derde film de leiding op zich te nemen, maar slaagt er niet om nog wat van toegevoegde waarde te brengen. Natuurlijk is dat ook moeilijk met een basisconcept waar het meeste al mee verteld is, maar het gebrek aan inhoudelijke creativiteit doet het hier specifiek de das om. Niettemin blijft Perkins zelf een interessant personage en kijkt de film degelijk weg, maar brengt helaas weinig vernieuwing. Dezelfde set-up met dezelfde slecht acterende bijfiguren worden er nogmaals bijgehaald en dit keer kent de film ook weinig mysterie om op te lossen. Ik was nooit een grote fan van de reeks, maar kan niet ontkennen dat het voorheen iets eigenzinnigs bracht. Perkins heeft in ieder geval nu een erg reguliere bijdrage gedaan die niet geheel past in het grote plaatje.